Οι σχολικές γιορτές είναι γεμάτες χαρά, καμάρι και ανυπομονησία για τους γονείς που περιμένουν να δουν τα παιδιά τους στη σκηνή. Για πολλά παιδιά όμως, η έκθεση μπροστά σε τόσο κόσμο αποτελεί μια πραγματική δοκιμασία. Αν το παιδί σου αρνείται να συμμετάσχει, κλαίει, ή "παγώνει", δεν σημαίνει ότι είναι πιο "ευαίσθητο", πιο "ντροπαλό" ή "κακομαθημένο". Σημαίνει ότι χρειάζεται την κατανόηση και την αποδοχή σου.
Υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που απλά θέλουν λίγη βοήθεια. Να συζητήσεις μαζί τους για το άγχος που μπορεί να βιώνουν και πώς μπορούν να το ξεπεράσουν. (Στον γιο μου είχα πει πώς μόλις ανέβει στη σκηνή, να τους φανταστεί όλους να χοροπηδάνε ή να κάνουν κάτι πολύ αστείο. Όχι μόνο λειτούργησε, αλλά πλέον ανεβαίνει πρώτος στη σκηνή!). Αυτά τα παιδιά θέλουν λίγη ώθηση για να προσπαθήσουν. Υπάρχουν όμως και παιδιά που αρνιούνται πεισματικά και δεν θέλουν καν να παραβρεθούν στη σχολική γιορτή ή τις πρόβες. Είναι σωστό να μην τα πιέσουμε με αποτέλεσμα να βρεθούν εκτός της ομαδικής γιορτής του σχολείου;
Διαβάστε Επίσης
Την απάντηση δίνει η παιδοψυχαγωγός Ευτυχία Βαρσαμή σε μια ανάρτησή της, εξηγώντας τι συμβαίνει στο μυαλό του παιδιού όταν λέει "δεν θέλω" και πώς πρέπει να αντιδρούμε οι γονείς:
Το "Θέλω", το "Μπορώ" και το "Φοβάμαι"
Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι τα συναισθήματα δεν υπακούουν πάντα στο "θέλω" τους. Ένα παιδί μπορεί ταυτόχρονα να θέλει πολύ να συμμετάσχει, αλλά να αγχώνεται υπερβολικά σε σημείο που να μην μπορεί να κινηθεί.
Όπως εξηγεί η ειδικός, κάθε παιδί έχει διαφορετική ιδιοσυγκρασία, ευαισθησία και τρόπο έκφρασης. Αυτό που για ένα παιδί είναι εύκολο, για ένα άλλο μπορεί να είναι μια βουτιά στα βαθιά.
Τι δεν πρέπει να κάνουμε
Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, η πίεση φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Σύμφωνα με την Ευτυχία Βαρσαμή, θα πρέπει να αποφύγουμε φράσεις όπως:
- "Μην κάνεις έτσι." (Ακυρώνει το συναίσθημά του)
- "Όλα τα άλλα παιδιά τα καταφέρνουν." (Δημιουργεί άδικη σύγκριση)
- "Δεν είναι τίποτα." (Για το παιδί, εκείνη τη στιγμή, είναι κάτι πολύ μεγάλο)
Η λύση δεν είναι να αποφύγουμε τη γιορτή, γιατί έτσι απλά αποφεύγουμε μια κατάσταση
Η δύναμη της συναισθηματικής αποδοχής
Η λύση δεν είναι να αποφύγουμε τη γιορτή, γιατί έτσι απλά αποφεύγουμε μια κατάσταση. Δεν πρέπει να αφήνουμε την ομάδα και τους συμμαθητές μας.
Αυτό που χρειάζεται το παιδί είναι να είμαστε εκεί, δίπλα του, να αποδεχτούμε το συναίσθημά του χωρίς ντροπή. Η συναισθηματική αποδοχή βοηθά το παιδί να νιώσει ασφάλεια. Μπορούμε να το ανακουφίσουμε με τα λόγια και τη στάση μας:
- "Σε βλέπω."
- "Είμαι εδώ."
- "Καταλαβαίνω ότι δυσκολεύεσαι"
- "Είμαι εδώ, θα σε βλέπω. Μπορείς να μη σηκωθείς, εγώ θα σε θαυμάζω το ίδιο"
Ακόμη κι αν δεν ανέβεια τελικά στη σκηνή, είναι υπέροχο να είναι εκεί, μέλος της ομάδας. Ας σεβαστούμε τη δυσκολία του και ας το αγκαλιάσουμε με υπερηφάνεια, ό,τι κι αν αποφασίσει να κάνει.
Διαβάστε Επίσης
