Η πρώτη ερώτηση που κάνει μια κορυφαία ψυχολόγος στους ανήσυχους γονείς

Ως γονείς, συχνά υποθέτουμε ότι το παιδί που έχει διαρκώς ξεσπάσματα στο σπίτι και τσακώνεται με τα αδέρφια του είναι εκείνο για το οποίο πρέπει να ανησυχούμε. Σύμφωνα, όμως, με την κλινική ψυχολόγο Wendy Mogel, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι.

Φιλοξενούμενη στο podcast της Dylan Dreyer, "The Parent Chat”, η Mogel μοιράστηκε μια εντελώς ανατρεπτική προσέγγιση για τη συμπεριφορά των παιδιών, η οποία έκανε την παρουσιάστρια –που μεγαλώνει τρία αγόρια, τον 9χρονο Calvin, τον 6χρονο Oliver και τον 4χρονο Rusty– να ταυτιστεί αμέσως.

Κατά τη διάρκεια της κουβέντας, η Dylan περιέγραψε τη χαοτική, γεμάτη ενέργεια δυναμική ανάμεσα στα αγόρια της. Όπως συμβαίνει σε τόσα και τόσα σπίτια με αδέρφια, παλεύουν, τσακώνονται και τρέχουν διαρκώς σε εκείνη μεταφέροντας δύο εντελώς αντίθετες εκδοχές της ίδιας σύγκρουσης: "Ο Calvin μόλις με χτύπησε!" "Ναι, αλλά εγώ τον χτύπησα επειδή έβαλε το πρόσωπό του μέσα στο δικό μου!"

Με τόσα μέτωπα ανοιχτά ταυτόχρονα, η Dylan παραδέχτηκε ότι συχνά αναρωτιέται πόσο πρέπει να επεμβαίνει και πόσο πρέπει να αφήνει τα αδέρφια να τα βρουν μόνα τους.

Η Mogel, η οποία έχει γράψει το μπεστ σέλερ The Blessing of a Skinned Knee (Η ευλογία του ματωμένου γονάτου), εξήγησε ότι οι γονείς συχνά φοβόμαστε ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά κρύβει κάτι πιο ανησυχητικό για το μέλλον. Έρχονται σε εκείνη λέγοντας ότι τα παιδιά τους "συμπεριφέρονται φρικτά το ένα στο άλλο" και ότι η ζωή στο σπίτι μοιάζει με "εφιάλτη".

Η πρώτη ερώτηση που τους κάνει σε αυτή την περίπτωση είναι: "Σας έχουν πάρει τηλέφωνο από το σχολείο; Σας έχουν καλέσει να πάτε εκεί; Ανησυχούν;". Αν η απάντηση είναι όχι, τότε, όπως λέει, μπορούμε να πάρουμε μια βαθιά ανάσα.

Η "κακή" συμπεριφορά είναι δείγμα ασφάλειας

"Αν βλέπεις στο παιδί σου στοιχεία φροντίδας, τρυφερότητας και την ικανότητα να προσαρμόζει τον λόγο του στον τρόπο που μιλάει ένα μικρότερο παιδί, τότε έχω εμπιστοσύνη σε αυτό το παιδί", τονίζει η ψυχολόγος. Μάλιστα, η Mogel υποστηρίζει ότι τα παιδιά που την ανησυχούν περισσότερο είναι συχνά το ακριβώς αντίθετο από αυτό που περιμένουν οι γονείς.

"Θέλουμε πάντα τη χειρότερη συμπεριφορά στο σπίτι και την καλύτερη συμπεριφορά στο σχολείο", εξηγεί. "Τα παιδιά για τα οποία ανησυχώ είναι εκείνα που είναι πάρα, πάρα πολύ καλά στο σπίτι και ξεσπούν στο σχολείο".

Αυτά τα παιδιά, όπως επισημαίνει, μπορεί να κουβαλούν βάρη που δεν τους αναλογούν. Οι ψυχολόγοι μερικές φορές αναφέρονται σε αυτά ως "γονεϊκοποιημένα" παιδιά – παιδιά, δηλαδή, που έχουν αναλάβει τον ρόλο να διαχειρίζονται τη συναισθηματική ευτυχία των γονιών τους, αντί να εστιάζουν στη δική τους ανάπτυξη. Αντίθετα, "αν νιώθουν την άνεση να είναι απαίσια στο σπίτι, έτσι ακριβώς τα θέλω", καταλήγει η Mogel.

Αυτή η διαπίστωση άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή στην Dylan, η οποία θυμήθηκε ότι πρόσφατα μίλησε με την 19χρονη ανιψιά της, η οποία είχε κρατήσει τα τρία της αγόρια για μερικές ημέρες. Ο μικρός Rusty είχε μεταμορφωθεί, σύμφωνα με την ανιψιά της, σε έναν "μικρό κύριο", ο οποίος καθόταν υποδειγματικά στο τραπέζι και είχε μια απολύτως τέλεια συμπεριφορά.

Όταν οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού σου τρίζουν από τις φωνές των παιδιών, πάρε μια ανάσα: Σημαίνει απλώς ότι εκεί νιώθουν αρκετά ασφαλή για να βγάλουν τα προσωπεία τους!

Διαβάστε Επίσης

Τι δείχνει η συμπεριφορά του παιδιού στο τραπέζι; Τα 3 στάδια που μεταμορφώνουν τη σχέση του με το φαγητό

Διαβάστε Επίσης

Το παιδί μου μιλάει μόνο του: Eίναι μια υγιής συμπεριφορά;