Πόσες φορές έχεις κλείσει το TikTok και, αντί να εμπνευστείς, ένιωσες ότι δεν κάνεις αρκετά για τα παιδιά σου και την υπόλοιπη οικογένεια; Ναι, φίλη μαμά, σ’ εσένα απευθύνουμαι, που πρέπει να έχεις για όλα τη λύση, να είσαι μέσα σε όλα και πάντα τέλεια. Δεν είσαι μόνη σε όλο αυτό.
Σύμφωνα με ερευνητές της ψυχολογίας, η συνεχής έκθεση στα social media και σε εξιδανικευμένες καταστάσεις μπορεί να ενισχύσουν την κοινωνική σύγκριση και να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούμε τον εαυτό μας. Και κάπου εκεί ξυπνών οι ενοχές.
Όπα! Όπα! Πάτα λιγάκι το pause και πάμε να δούμε γιατί χαθήκαμε στη μετάφραση.
Story Time: Μόλις άφησες το παιδί στη δραστηριότητα και έχεις λίγα λεπτά για εσένα όσο περιμένεις να τελειώσει. Ανοίγεις το κινητό και ξεκινάς το scrolling. Πέφτεις επάνω σε ένα παιδικό δωμάτιο, που θυμίζει εκείνα τα ωραία στα περιοδικά. Αψεγάδιαστο, σε χρώματα γήινα, όλα ταιριαστά και όλα στην εντέλεια, όλα σε φυσικό ξύλο και ίχνος πλαστικού τριγύρω. Κάθεσαι για μια στιγμή και σκέφτεσαι ότι εσύ ακόμα δεν έχεις αποσυνθέσει την παιδική συρταριέρα και το δωμάτιο του παιδιού σίγουρα θυμίζει βομβαρδισμένο παιδότοπο.
Μετά αλλάζει το "for you page" σου και γεμίζει με εργαζόμενες μητέρες που καταφέρνουν να βρουν χρόνο για παιχνίδι με τα παιδιά τους, γυμναστήριο, υγιεινό μαγείρεμα κάθε μέρα και στο τέλος βλέπεις να κλείνουν τα Vlog Day γεμάτες ευγνωμοσύνη και να μιλούν για την αξία της ήρεμης γονεϊκότητας.
Και τότε έρχεται η σκέψη: "Τι κάνω λάθος;"
Τίποτα, σου απαντώ. Απλά τα social media κατάφεραν να αλλάξουν ορισμένους κανόνες και η συνεχής σύγκριση έγινε ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Το ζήτημα είναι ότι δε συγκρίνουμε την πραγματικότητά μας με τη δική τους. Αυτό που συγκρίνουμε είναι τη δική μας πραγματικότητα με τις καλύτερες στιγμές των άλλων. Αυτές που επιλέγει ο καθένας να δείξει και, αν με ρωτάς, πολύ καλά κάνει. Το ζήτημα είναι να έχουμε την ικανότητα να φιλτράρουμε όσα βλέπουμε.
"Μήπως θα έπρεπε να κάνω περισσότερα;"
Και με αυτή την ερώτηση, που έκανες μόλις στον εαυτό σου, κατάφερες να πέσεις στην παγίδα. Επικίνδυνη ερώτηση, η οποία γεννιέται ύπουλα εκείνες τις ημέρες που πιστεύεις ότι όλα πάνε λάθος, ότι είσαι η χειρότερη μάνα, γιατί είπες πολλά "όχι" και φώναξες και γιατί δεν κατάφερες να του πάρεις εκείνο το κινητό που κοστίζει όσο ο μισθός σου.
Τέλειος γονιός δε γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι καθημερινά με πολλή προσπάθεια και καμιά φορά με βοήθεια από ειδικούς. Οπότε, η απάντηση είναι ότι πάντα θα πρέπει να κάνουμε ολόκληροι περισσότερα, όχι μόνο γιατί τα είδαμε σε ένα reel με άψογο φωτισμό και μπόλικα χαρούμενα πρόσωπα. Και όπως πολύ σωστά μας έμαθε ο παιδίατρος και ψυχαναλυτής Donald Winnicott, τα παιδιά δε χρειάζονται αψεγάδιαστους γονείς. Χρειάζονται γονείς που να είναι παρόντες, να κάνουν λάθη, να ζητούν συγγνώμη, να ξαναπροσπαθούν και να αγαπούν χωρίς όρους. Κυρίως, όμως, χρειάζονται γονείς πρόθυμους να ορίσουν όρια.
Το πραγματικό challenge των γονιών
Story Time again. Είναι 8:10 το πρωί. Το παιδί δε βρίσκει τις κάλτσες του κι εσύ φοράς ακόμα πιτζάμες. Το τοστ καίγεται και σε 5 λεπτά κλείνει η πόρτα του σχολείου. Κάπου ανάμεσα σε όλη αυτή την απελπισία θυμάσαι τα βίντεο της μαμάς που έχει τα τέλεια lunchboxes για τα παιδιά, είναι περιποιημένη και όλοι φεύγουν χαρούμενοι για τις δουλειές τους.
Και ακριβώς εδώ είναι που η πληροφορία γίνεται βάρος
Ποτέ άλλοτε οι γονείς δεν είχαμε τόσο πολλή πρόσβαση σε πληροφορία και γνώση. Κι όμως, παρά την όλη ευκολία, ποτέ άλλοτε δε νιώθαμε τόσο ανασφαλείς. Η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα δεν είναι να μάθεις περισσότερες τεχνικές γονεϊκότητας ή να μοιάσεις με όλες εκείνες τις οικογένειες που βλέπεις. Το challenge είναι να μάθεις να φιλτράρεις όσα βλέπεις. Να κρατάς όλα όσα σε εμπνέουν και προσθέτουν αξία στην καθημερινότητά σου. Να υιοθετείς ιδέες που σε εκφράζουν και να αφήνεις πίσω ό,τι σε κάνει να αμφισβητείς τον εαυτό σου.
Δε χρειάζεται να γίνεις ο γονιός που βλέπεις στη οθόνη. Χρειάζεται να γίνεις ο γονιός που έχει ανάγκη το παιδί σου. Γιατί το παιδί δε θα θυμάται αν το κολατσιό του ήταν βγαλμένο από παραμύθι ή αν το πρόγραμμα της εβδομάδας ήταν χρωματικά οργανωμένο. Θα θυμάται αν είχε χώρο να έρθει κοντά σου όταν είχε πρόβλημα, αν υπήρχε χώρος να γελάσει, να θυμώσει και να κάνει λάθη χωρίς να έρθει ο τσακωμός και η τιμωρία.
Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από γονείς που επιστρέφουν. Από γονείς που θα συμφωνήσουν ότι διαφωνούν και θα προσπαθήσουν να βρουν μια λύση. Ίσως, λοιπόν, ήρθε η στιγμή να πάψουμε να μετράμε τη γονεϊκή μας αξία με όσα βλέπουμε και ακούμε. Γιατί η αγάπη δεν μπαίνει ποτέ σε σύγκριση και τα παιδιά μας μας αγαπούν χωρίς φίλτρα. Και όταν κλείσουν οι οθόνες, θα είσαι πάλι εσύ που ήδη κάνεις αρκετά και κοπιάζεις για όλους και όλα.
Διαβάστε Επίσης
Από την Εύη Σαχινίδου (aka mamasnpapas), mom blogger και content creator mamasnpapas.gr στο SHAPE ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ.
