"Πρώτα τα ρίχναμε στην πανδημία, αλλά τώρα οι συνάδελφοί μου κι εγώ αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι πρόκειται για μια πολιτισμική αλλαγή στη γονεϊκότητα". Αυτή είναι η χαρακτηριστική φράση που αποτυπώνει την αγωνία των εκπαιδευτικών σήμερα. Καθώς οι Millennials γίνονται γονείς, οι τάσεις στην ανατροφή έχουν αλλάξει δραστικά και οι απόψεις δίνουν και παίρνουν. Ποια είναι η πραγματική εικόνα στις σχολικές αίθουσες και ποια λάθη παρατηρούν οι δάσκαλοι;
Σε μια μεγάλη συζήτηση του BuzzFeed, δάσκαλοι και καθηγητές μοιράστηκαν ανοιχτά τις εμπειρίες τους, αποκαλύπτοντας τις σύγχρονες μεθόδους ανατροφής με τις οποίες διαφωνούν καθέτως. Ποια είναι τα 21 μεγαλύτερα ζητήματα που παρατηρούν καθημερινά;
Γονείς-"χλοοκοπτικά": Πλέον δεν έχουμε απλώς γονείς-ελικόπτερα, αλλά γονείς που προσπαθούν να απομακρύνουν οποιοδήποτε εμπόδιο από τον δρόμο του παιδιού τους, "θερίζοντας" όποιον τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στην επιτυχία του. "Ένας πρώην φοιτητής κινδύνευσε να αποβληθεί από το κολλέγιο επειδή οι γονείς του έπαιρναν συνεχώς τηλέφωνο τη σχολή και τους καθηγητές στο σπίτι για να μαλώσουν για τους βαθμούς και τα δωμάτια", αναφέρει χαρακτηριστικά ανώνυμος εκπαιδευτικός στο Buzzfeed.
Έλλειψη διαχείρισης συναισθημάτων και ανθεκτικότητας: Οι εκπαιδευτικοί επισημαίνουν τρία βασικά προβλήματα που βλέπουν στα παιδιά: την αδυναμία διαχείρισης αρνητικών συναισθημάτων (όπως η απογοήτευση και η ανυπομονησία), την έλλειψη ανθεκτικότητας μπροστά στις δυσκολίες (παραδιδόμενα αμέσως με ένα "δεν ξέρω") και πρωτοφανή επίπεδα βίας που συχνά είναι εμπνευσμένα από βιντεοπαιχνίδια και μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Υπερβολική προστασία από τη λύπη: Οι γονείς σήμερα προσπαθούν να προστατεύσουν τα παιδιά από οποιαδήποτε απογοήτευση, σαμποτάροντας τελικά την υγιή ανάπτυξή τους, καθώς όταν έρθει η αναπόφευκτη δυσκολία, τα παιδιά καταρρέουν.
Αμυντική στάση και άρνηση: Οι γονείς γίνονται αμυντικοί μόλις ακούσουν ότι το παιδί τους χρειάζεται βοήθεια, ρίχνοντας το φταίξιμο στον δάσκαλο αντί να το βάλουν προ των ευθυνών του ή αρνούμενοι να το αξιολογήσουν εγκαίρως για τυχόν μαθησιακές δυσκολίες.
"Μαθημένη ανημπόρια": Τα παιδιά δεν προσπαθούν καν να λύσουν μόνα τους απλά προβλήματα, όπως το να βρουν ένα μολύβι ή να κάνουν μια προσπάθεια, επειδή οι γονείς τα κάνουν όλα γι' αυτά.
Έλλειψη ανάληψης ευθύνης: Οι μαθητές και οι φοιτητές κάνουν λάθη ή παραλείψεις και περιμένουν οι άλλοι να τους σώσουν, παίρνοντας τα πράγματα προσωπικά όταν αντιμετωπίζουν αντικειμενικές συνέπειες.
Ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες στο σχολείο: Γονείς στέλνουν τα παιδιά στο σχολείο το πρωί με έτοιμο τσάι σε μπουκάλι και πατατάκια, αδιαφορώντας για τη σωστή διατροφή και τη ζάχαρη.
"Ο δάσκαλος φταίει": Όταν το σχολείο καλεί έναν γονιό, η αντίδραση δεν είναι πια "τι έκανε το παιδί μου;", αλλά "τι κάνατε εσείς στο παιδί μου;", υπονομεύοντας πλήρως την αυθεντία του εκπαιδευτικού.
Ανεξέλεγκτη χρήση social media/ κινητού: Παιδιά 11 και 12 ετών περνούν ώρες ατελείωτες στις οθόνες (κυρίως στο TikTok), φέρνοντας δραματικά περιστατικά και διαδικτυακό δράμα μέσα στην τάξη. Πολλοί γονείς αρνούνται να πάρουν το κινητό από τα χέρια των παιδιών τους ακόμη και όταν πέφτουν οι βαθμοί, με δικαιολογία το "πώς θα επικοινωνώ μαζί του;", ενώ συχνά στέλνουν οι ίδιοι μηνύματα στα παιδιά κατά τη διάρκεια των μαθημάτων.
"Ήπια γονεϊκότητα" όταν μετατρέπεται σε απουσία ορίων: Η λανθασμένη εφαρμογή της μεθόδου αφήνει τα παιδιά χωρίς πειθαρχία, βασιζόμενη σε ατελείωτες διαπραγματεύσεις αντί για υγιή κοινωνική υπευθυνότητα.
Η κουλτούρα του παζαρέματος και της ανταμοιβής: Τα παιδιά δεν υπακούουν σε κανόνες αν δεν τους υποσχεθείς κάποιο αντάλλαγμα ή προνόμιο, έχοντας μάθει να απαιτούν συμβιβασμούς για τα πάντα.
Η αποφυγή της λέξης "όχι": Οι γονείς φοβούνται να πουν "όχι" στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα αυτά να μην μπορούν να διαχειριστούν ούτε τα απλά όρια στο σχολείο.
Πλήρης έλλειψη βασικών τρόπων και σεβασμού: Το γεγονός ότι πολλά παιδιά θεωρούν πως είναι "το κέντρο του κόσμου" και συμπεριφέρονται με απόλυτη αδιαφορία προς τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους.
Απουσία διόρθωσης της κακής συμπεριφοράς: Γονείς που αφήνουν τα παιδιά να κάνουν ό,τι θέλουν, αποφεύγοντας να επιβάλουν συνέπειες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα γονέα που, αντί να επιπλήξει το παιδί του επειδή κατέστρεψε ένα γραφείο όταν θύμωσε, του είπε "θέλεις μια αγκαλιά;" και του αγόρασε βιβλίο.
Φόβος θέσπισης ορίων και δωροδοκίες: Η αποφυγή των παιδικών tantrums μέσω δωροδοκιών που καταστρέφουν την ικανότητα αυτορρύθμισης του παιδιού.
Η υπερφόρτωση με εξωσχολικές δραστηριότητες: Παιδιά που καταπονούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ σε δεκάδες δραστηριότητες, χάνοντας την παιδικότητά τους και οδηγούμενα σε πρόωρη εξουθένωση.
Αδυναμία κριτικής σκέψης και έρευνας: Οι μαθητές έχουν συνηθίσει να ψάχνουν τα πάντα έτοιμα στο Google (ακόμη και ερωτήσεις γνώμης), δυσκολευόμενοι να σκεφτούν κριτικά πάνω σε ένα κείμενο.
Χρόνια κόπωση λόγω έλλειψης ύπνου: Παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο εξαντλημένα επειδή κοιμούνται αργά αγκαλιά με tablets, smartphones ή παίζοντας βιντεοπαιχνίδια.
Δικαιολόγηση της απουσίας από σχολικές υποχρεώσεις: Γονείς που βοηθούν τα παιδιά να αποφύγουν το σχολείο ή τις εργασίες επειδή απλώς... δεν είχαν όρεξη να τα τελειώσουν.
Υπερβολική προστασία από κάθε δυσκολία: Γονείς που τρέχουν να πάρουν τα παιδιά τους από κατασκηνώσεις ή εκδρομές με το παραμικρό "δεν είναι διασκεδαστικό", εμποδίζοντάς τα να αναπτύξουν ανθεκτικότητα.
Γονείς που προσπαθούν να είναι "φίλοι" και όχι γονείς: Αντί να βάλουν όρια και να διδάξουν κοινωνικές δεξιότητες, αφήνουν τις οθόνες να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, οδηγώντας τα σε απάθεια και έλλειψη κινήτρων.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
