Η Chelsea Anderson είναι μια έμπειρη babysitter και δίνει συμβουλές στους γονείς αλλά και ιδέες για παιχνίδια από χαρτόνια μέσα από βίντεο στα social media. Όπως αναφέρει σε συνέντευξή της στο Motherly της είναι εύκολο γιατί δεν έχει δικά της παιδιά. Το λέει σαν διευκρίνιση, όχι για να κομπάσει αλλά για να εξηγήσει πως: "Μπορώ να κατεβάζω αυτές τις ιδέες επειδή δεν είμαι υπεύθυνη για καμία από τις παρασκηνιακές αποφάσεις που απαιτούν τόση πνευματική ενέργεια".
Οι γονείς με τους οποίους συνεργάζεται είναι εξαντλημένοι, με υπερφορτωμένο πρόγραμμα και πεπεισμένοι ότι ένα καλό καλοκαίρι απαιτεί μια ντουλάπα γεμάτη υλικά κατασκευών. Δεν ισχύει.
Το κόλπο: Πρώτα η βαρεμάρα, μετά η πρόσβαση
Η πιο ευφυής παρατήρησή της συνοψίζεται σε δύο πράγματα που βλέπει στα σπίτια όπου τα παιδιά ψυχαγωγούνται μόνα τους.
Πρώτον, ο μη δομημένος χρόνος. Ένα παιδί χρειάζεται να βαρεθεί πριν κατεβάσει μια ιδέα, και μετά χρειάζεται χρόνο για να την κυνηγήσει.
Δεύτερον, η ανοιχτή πρόσβαση σε υλικά. Όχι ένα κλειδωμένο ντουλάπι με χειροτεχνίες, όχι "ρώτα με πρώτα". Ένα "κουτί εφευρέσεων" στο οποίο το παιδί μπορεί να παει μόνο του και να το χρησιμοποιήσει χωρίς να ζητήσει την έγκριση κάποιου ενηλίκου.
Φτιάξτε ένα "Κουτί Εφευρέσεων"
Τι υπάρχει, όμως, σε ένα κουτί δραστηριοτήτων;
Ένα πιστόλι θερμής σιλικόνης χαμηλής θερμοκρασίας για τα μεγαλύτερα παιδιά, καθώς αυτό το εργαλείο μπορεί να απογειώσει τη δημιουργικότητά τους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Ποιοτική ταινία (όπως χαρτοταινία που αφαιρείται εύκολα) και καπάκια για τα μικρότερα παιδιά. Τα καπάκια γίνονται ρόδες, πρόσωπα ρομπότ, τιμόνια, ό,τι απαιτεί η στιγμή.
Χάρτινοι κύλινδροι (από το ρολό κουζίνας ή υγείας) που έχετε ήδη στο σπίτι. Τα παιδιά λατρεύουν να παίζουν με τα μεγέθη, και ένα μεγάλο χαρτοκιβώτιο νικάει πάντα ένα μικρό.
Για ένα παιδί που βαριέται τώρα, με μηδενική προετοιμασία
Τι κάνουμε, όμως, με ένα παιδί που στέκεται μπροστά σου και βαριέται; Όπως λέει: "Πρόσθεσε κάτι στην ιστορία". Προσποιηθείτε ότι είστε πειρατές που ψάχνουν θησαυρό και σχεδιάστε έναν χάρτη. Προσποιηθείτε ότι είστε αρκούδες σε ένα χιονισμένο δάσος. Το παιδί γίνεται συν-δημιουργός αντί να παρακολουθεί απλώς εσένα να διευθύνεις το παιχνίδι.
Κι αν οι γονείς βαριούνται να παίξουν;
Πολλές από εμάς δεν είμαστε καλές στο να παίζουμε με τα παιδιά μας. Ποιο είδος παιχνιδιού μπορεί πραγματικά να απορροφήσει τους γονείς όσο και τα παιδιά, σύμφωνα με τη babysitter;
Το να παίζεις με ένα μόνο παιχνίδι είναι πιο δύσκολο από όσο ακούγεται, ανέφερε, επειδή υπάρχει ένα αόρατο πλαίσιο γύρω από το τι επιτρέπεται να κάνεις με αυτό. Οι κούκλες παραμένουν κούκλες. Και τα αυτοκινητάκια παραμένουν αυτοκινητάκια. Το να κάνεις όλη τη μέρα...παιχνίδι είναι πιο εύκολο.
Αποφασίστε ότι όλη η ημέρα είναι "Ημέρα Δεινοσαύρων" ή "Ημέρα Πριγκιπισσών", και ξαφνικά κάθε τυχαίο γεγονός ενσωματώνεται σε αυτό. "Ναι, και οι δεινόσαυροι θα έκαναν αυτό" ή "Ναι, και οι πριγκίπισσες έτσι θα το αντιμετώπιζαν". Θυμίζει περισσότερο θεατρικό αυτοσχεδιασμό παρά κατασκευή, πράγμα που είναι πολύ πιο εύκολο για έναν γονιό που δεν έχει έμφυτη εφευρετικότητα.
Αυτό λύνει επίσης τα κομμάτια της ημέρας που κανείς δεν θέλει να τσακώνεται, συμπεριλαμβανομένου του φαγητού. Το θέμα δεν χρειάζεται να σταματήσει μόλις εμφανιστεί μια δουλειά του σπιτιού: το να τρώτε βραδινό ως πειρατές κρατάει το παιχνίδι ζωντανό αντί να είναι κάτι που "πρέπει".
Τα παιδιά παρατηρούν την προσπάθεια,σύφμωνα με την ειδικό. Η ίδια ανέφερε ότι το να βλέπει ένα παιδί τον γονιό του να μπαίνει πραγματικά στον ρόλο, με ειδική φωνή δεινόσαυρου και τα όλα του, είναι συχνά αυτό που μετατρέπει κάτι μικρό σε μια ανάμνηση που μένει για πάντα.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
