Η ηλικία μεταξύ των 7 και 12 ετών είναι μια κρίσιμη περίοδος για κάθε παιδί, αφού αποτελεί το μεσοδιάστημα μεταξύ της πρώτης παιδικής ηλικίας και της εφηβείας που ακολουθεί. Αυτό που διδάσκεται σε αυτά τα χρόνια γίνεται το θεμέλιο για την εφηβική τους ζωή. Αντί να εστιάσεις μόνο στους ακαδημαϊκούς στόχους και στην μαθησιακή εκπαίδευση του παιδιού σου, είναι απαραίτητο να ενσωματώσεις πέντε βασικά μαθήματα-δεξιότητες ζωής, που θα χτίσουν την αυτοπεποίθηση, την συναισθηματική νοημοσύνη και την υπευθυνότητα.
Διαβάστε Επίσης
Η ευθύνη χτίζει την αυτοπεποίθηση
Από την ηλικία των 7 ετών και μέχρι τα 12, τα παιδιά θα πρέπει να είναι σε θέση να αναλαμβάνουν πραγματικές δουλειές του σπιτιού. Η υπευθυνότητα δεν είναι τιμωρία, αλλά μέρος του να ανήκεις σε μια οικογένεια. Σημαντική είναι η διδαχή ότι η συμμετοχή όλων των μελών μιας οικογένειας είναι απαραίτητη, αναθέτοντας καθήκοντα όπως το πλύσιμο των πιάτων μετά το δείπνο, το σκούπισμα, το δίπλωμα των ρούχων ή την απλή βοήθεια στην προετοιμασία των γευμάτων.
Η ειλικρίνεια είναι ανώτερη της τελειότητας
Είναι ζωτικής σημασίας να μάθουν τα παιδιά ότι η ειλικρίνεια είναι πιο σημαντική από την τελειότητα. Οι γονείς οφείλουν να επιβραβεύουν την αλήθεια με ηρεμία. Αν ένα παιδί παραδεχτεί ότι δεν έκανε την εργασία του, αντί να εκνευριστείς, προτίμησε να αντιδράσεις με ψυχραιμία. "Χαίρομαι που μου το είπες. Ας βρούμε πώς θα το προλάβουμε". Με αυτόν τον τρόπο, μαθαίνουν ότι η αλήθεια είναι πάντα η ασφαλής πλευρά στα πάντα.
Διαχείριση συναισθήματος χωρίς εντάσεις
Τα έντονα συναισθήματα είναι φυσιολογικά για αυτήν την ηικιακή ομάδα των παιδιών. Η δουλειά του γονέα είναι να τους διδάξει να εκφράζουν αυτά τα συναισθήματα χωρίς να φωνάζουν. Για παράδειγμα, αν θυμώσουν επειδή ο αδελφός τους πήρε το παιχνίδι τους, αντί να φωνάξουν, μπορούν να πουν: "Δεν μου αρέσει όταν παίρνεις τα πράγματά μου χωρίς να ρωτήσεις". Όταν απογοητεύονται με τις εργασίες τους, αντί να τα παρατήσουν, είναι ο δικός σου ρόλος που θα του μάθει να κάνει ένα σύντομο διάλειμμα και να επιστρέψει αργότερα.
Τα λάθη είναι μάθημα
Τα λάθη έχουν λόγο ύπαρξης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση με τα παιδιά, από τα λάθη μαθαίνουμε και σίγουρα δεν αποτελούν λόγο για να ντρεπόμαστε. Οι γονείς πρέπει να καθοδηγούν τα παιδιά, για το πώς θα τα καταφέρουν καλύτερα την επόμενη φορά. Αν το παιδί βιάστηκε με τις εργασίες του και παρέλειψε ένα σημείο, εσύ είσαι που θα του πεις: "Την επόμενη φορά, κάνε το πιο αργά και έλεγξε τη δουλειά σου πριν πεις ότι τελείωσες". Αν ξέχασε την εργασία στο σπίτι, δώσε τη λύση της επόμενης φοράς: "Την επόμενη φορά, ας την βάλουμε στην τσάντα σου το προηγούμενο βράδυ, ώστε να μην ξανασυμβεί".
Καλοσύνη με όρια
Η καλοσύνη δεν σημαίνει ότι πρέπει να λες ναι στα πάντα. Ως γονιός μπορείς να τους διδάξεις να είναι ευγενικά αλλά ταυτόχρονα να θέτουν όρια. Για παράδειγμα, αν κάποιος τους ζητήσει να ανταλλάξουν το κολατσιό τους στο σχολείο ενώ δεν το θέλουν, μπορούν να πουν: "Δεν θέλω να ανταλλάξω το κολατσιό μου σήμερα, αλλά μπορούμε να καθίσουμε και να φάμε μαζί". Αυτό τους μαθαίνει να προστατεύουν τις ανάγκες τους, παραμένοντας ταυτόχρονα κοινωνικοί και ευέλικτοι.
Διαβάστε Επίσης
