Η πρώτη χρονιά στο σχολείο φέρνει πολλές αλλαγές στην καθημερινότητα των παιδιών και των γονιών. Το παιδί σταδιακά συνηθίζει το καθημερινό ξύπνημα, τους κανόνες στην τάξη και τις υποχρεώσεις που έχει ως μαθητής. Κάπου εκεί ξεκινάει και η κοινωνικοποίηση του παιδιού και οι πρώτες φιλίες. Στη δευτέρα και στην τρίτη δημοτικού οι παρέες θα μικρύνουν αλλά θα γίνουν πιο ουσιαστικές. Θα έχει ένα-δύο καλούς φίλους που θα προτιμάει την παρέα τους ενώ θα απορρίπτει κάποιους άλλους.
Τι συμβαίνει, όμως, αν το παιδί δεν έχει φίλους ή δεν έχει σταθερές φιλίες. Είναι φυσιολογικό ή απλά δυσκολεύεται στις κοινωνικές δεξιότητες;
Σύμφωνα με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του νευροψυχολόγου Sam Goldstein, οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα και είναι φυσιολογικό να ζητάμε παρέες και να είμαστε μέλη ομάδων.
Υπάρχει, όμως, όπως αναφέρει "μεγάλο εύρος φυσιολογικών διαφορών στον τρόπο κοινωνικοποίησης. Η έρευνα δείχνει ότι δεν έχει τόση σημασία ο αριθμός των φίλων ή πόσα playdates έχει ένα παιδί μέσα στην εβδομάδα. Αυτό που μετράει περισσότερο είναι αν, όταν θέλει να αλληλεπιδράσει κοινωνικά, υπάρχουν συνομήλικοι διαθέσιμοι και αν μπορεί να το κάνει χωρίς συγκρούσεις, απώλεια ενδιαφέροντος ή άλλες δυσκολίες".
Κάποια παιδιά μεγαλώνουν σε περιβάλλοντα με πολλά άλλα παιδιά, ενώ άλλα όχι και κανένα από τα δύο δεν είναι απαραίτητα καλύτερο. Δεν υπάρχει "μαγικός" αριθμός φίλων που πρέπει να έχει ένα παιδί. Αν, όμως, κάποιος γονιός ανησυχεί για την κοινωνικοποίηση του παιδιού του, ο ειδικός συστήνει 4 τρόπους για να ενισχύσει τη δημιουργία φιλικών σχέσεων με συνομήλικούς του:
1. Μίλησε με τον δάσκαλο της τάξης
Ρώτησε για τις φιλίες στο σχολείο, τη συμπεριφορά στο διάλειμμα και τη συνεργασία σε ομαδικές δραστηριότητες. Συμμετέχει ενεργά ή απομονώνεται; Η απομόνωση είναι κάτι που χρειάζεται προσοχή.
2. Βοήθησε το παιδί να ξεχωρίσει έναν φίλο
Προσπάθησε να καλέσεις κάποιο συνομήλικο παιδί στο σπίτι για ταινία, ή παιχνίδι. Έτσι θα δεις πώς αλληλεπιδρά με έναν συνομήλικο.
3. Δες αν το καλούν σε πάρτι ή δραστηριότητες
Οι προσκλήσεις είναι συχνά ένα καλό σημάδι κοινωνικής αποδοχής, ακόμη κι αν στην ηλικία αυτή "καλούνται όλοι".
4. Παρατήρησε και άκουσε το παιδί σου
Ανησυχία υπάρχει όταν το παιδί λέει ότι νιώθει μόνο, λυπημένο ή ότι δεν έχει φίλους ή όταν βλέπεις ότι απομονώνεται στις παρέες. Τα παιδιά συνήθως αντιμετωπίζουν δύο βασικούς τύπους κοινωνικών δυσκολιών: Είτε είναι υπερβολικά έντονα και επιθετικά είτε είναι αποσυρμένα και κλειστά. Το πρώτο μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη, το δεύτερο σε αδιαφορία από τους συνομηλίκους.
Διαβάστε Επίσης
