Στο σπίτι μας έχουμε μια τεράστια βιβλιοθήκη με βιβλία της μαμάς και πλέον έχουμε μια- ακόμα πιο τεράστια -με τα βιβλία του Φίλιππου. Εννοείται έχει περισσότερα από μένα!
Διαβάζουμε το απόγευμα, διαβάζουμε τα πρωινά του Σαββατοκύριακου και πάντα διαβάζουμε ένα (μικρό) βιβλίο πριν τον ύπνο. Έτσι ήταν το πρόγραμμα, τουλάχιστον, μέχρι που μπήκαν στην καλύτερη θέση της βιβλιοθήκης "Τα Τρία Μικρά Λυκάκια” και μετά "Ο Πόλεμος Της Ωμεγαβήτας', δύο υπέροχα βιβλία του Ευγένιου Τριβιζά. Μετά από αυτά το...χάος, γιατί διαβάζαμε μόνο αυτά!
Τα παιδιά λατρεύουν να διαβάζουν ξανά και ξανά τα παραμύθια που τους αρέσουν πραγματικά. Κι αυτό τους κάνει καλό για πολλούς λόγους. Εγώ, όμως, "είμαι μεγάλη", κουράστηκα. Εντάξει τα "Τρία Μικρά Λυκάκια” είναι κάπως πιο μικρό, αλλά "Ο Πόλεμος της Ωμεγαβήτας” έπαιρνε ώρες και μάλιστα νυχτερινές. Να τα τραγούδια, να οι ερωτήσεις, να τα "ξαναδιάβασε την προηγούμενη σελίδα”. Είναι οι στιγμές που οι μαμάδες χαιρόμαστε με τη χαρά του παιδιού αλλά κουραζόμαστε με την κούρασή μας.
Πέρασα, λοιπόν, στην αντεπίθεση: Έβαλα στη βιβλιοθήκη του Φίλιππου το "Ποιος έκανε πιπί στον Μισισιπή;”!
Αντεπίθεση, γιατί κάθε φορά που το διαβάζουμε (σχεδόν 3 φορές την εβδομάδα, εδώ και χρόνια) γελάμε. Και μετά θέλουμε να το ξαναδιαβάσουμε. Και μετά κάνουμε σκετς. Και μετά κλείνουμε το φως, λέμε "καληνύχτα” και μέσα στο σκοτάδι λέμε μια ατάκα του βιβλίου και ξαναγελάμε!
Αλήθεια τώρα, ποιος έκανε πιπί στη μέση του Μισισιπή;
Το παραμύθι ξεκινάει με το ταξίδι που κάνουν πολλά ανέμελα παπάκια στον Μισισιπή. Τα παπάκια γλείφουν χωνάκια, μαδάνε μαργαρίτες, τρώνε παστέλια, ρουφάνε γρανίτες και γενικά περνούν πολύ ωραία, όταν ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει. Ένα παπί κάνει πιπί στη μέση του Μισισιπή. Ο αυστηρός καπετάνιος είναι αποφασισμένος να βρει ποιο είναι το ένοχο παπάκι και να το πείσει να ομολογήσει. Και τότε ο ένοχος....(θα δεις!)
Μέχρι να γίνει, όμως, αυτό οι λέξεις του Τριβιζά σε καλούν να τις διαβάσεις φωναχτά κάνοντας διάφορες φωνές. Σε σηκώνουν όρθια για να το παίξεις θέατρο. Σηκώνουν και το παιδί για να φωνάξει δυνατά "Ναι το ομολογώ, εγώ έκανα πιπί στη μέση του Μισισιπή!”.
Η εικονογράφηση της Κέλλυς Ματαθία-Κόβο σε οδηγούν να ανακαλύψεις τις λέξεις μέσα στις ζωγραφιές. Βρες το παπί που τρώει παγωτό κι ένα άλλο που φοράει γυαλιά. "Σε αυτή την εικόνα γιατί δεν δείχνει το παπί που παίζει χαρτιά;”.
Όσες φορές και να το διαβάσουμε, γελάμε, κοιταζόμαστε στα μάτια, αγκαλιαζόμαστε σαν να δώσαμε μόλις μια παράσταση μπροστά σε κοινό, θυμόμαστε ιστορίες από τα ταξίδια μας, λέμε για τα ποτάμια, για το παπί και το πιπί, για τα ποταμόπλοια, για τα ταξίδια που θέλουμε να κάνουμε. Κι αυτό για μένα είναι ο ορισμός του καλού παιδικού βιβλίου.
Έτσι ξέρεις ότι μια μέρα το παιδί δεν θα μπορεί να ζήσει σε ένα σπίτι χωρίς βιβλιοθήκη
Ακόμα κι αν διαβάζεις μόνο ένα ξανά και ξανά, το καλό βιβλίο σου προσφέρει τέτοιες στιγμές κάθε φορά. Και μια μέρα, όταν θα το αφήσουμε πίσω-πίσω στη βιβλιοθήκη, για να μπει μπροστά "Το Καπλάνι της Βιτρίνας", οι "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα", ο "Μόμπι Ντικ" ξέρεις ότι μια μέρα το παιδί δεν θα μπορεί να ζήσει σε ένα σπίτι χωρίς βιβλιοθήκη. Μια τεράστια ξύλινη σαν της μαμάς που- μπορεί να μην προλαβαίνει να διαβάζει τα δικά της βιβλία- αλλά ανακαλύπτει ξανά τον κόσμο μέσα από τα παιδικά βιβλία.
Εξάλλου κι εγώ έχω ακόμα στην καλύτερη θέση της βιβλιοθήκης μου το "Μια Κάμπια Πολύ Πεινασμένη” δίπλα στον Ντοστογιέφσκι.
Διάβασε επίσης:
