"Δύο μπουκιές έφαγε όλο κι όλο σήμερα", "Μόλις βλέπει λαχανικά, γυρίζει το κεφάλι από την άλλη", "Μόλις κάτσουμε στο τραπέζι ξεκινάει η γκρίνια". Αν αυτές οι φράσεις σου θυμίζουν την καθημερινότητά σου, πίστεψέ μας, ανήκεις στη συντριπτική πλειοψηφία των γονιών. Η σχέση των παιδιών με το φαγητό είναι ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια γονεϊκού άγχους και ενοχών.
Κάθεσαι με τις ώρες να μαγειρέψεις κάτι θρεπτικό, και η άμεση άρνηση του παιδιού σου προκαλεί απόγνωση. Είναι όμως φυσιολογικό να μην τρώει; Ή μήπως κρύβεται κάτι βαθύτερο;
Οι διακυμάνσεις στην όρεξη είναι μέρος της ανάπτυξης
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να βγάλουμε από το μυαλό μας είναι η ιδέα ότι ένα παιδί πρέπει να τρώει την ίδια ποσότητα κάθε μέρα. Όπως μας υπενθυμίζει η ψυχολόγος, οικογενειακή-συστημική θεραπεύτρια και Ιδρύτρια/Διευθύντρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών, Μαρία Τσιάκα, οι διακυμάνσεις στην όρεξη είναι απόλυτα φυσιολογικές κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης.
Η όρεξη ενός παιδιού:
Αλλάζει από μέρα σε μέρα: Μια μέρα μπορεί να ζητάει συνέχεια φαγητό και την επόμενη να ζει... με αέρα.
Επηρεάζεται από τον ρυθμό ανάπτυξης: Όταν το παιδί βρίσκεται σε φάση απότομης ανάπτυξης, θα φάει περισσότερο. Όταν ο ρυθμός αυτός επιβραδύνεται, η όρεξη μειώνεται.
Συνδέεται με την κόπωση και το συναίσθημα: Ένα κουρασμένο, πιεσμένο ή υπερδιεγερμένο παιδί είναι πολύ πιθανό να αρνηθεί το φαγητό του.
Όπως τονίζει η ειδικός, η μειωμένη όρεξη ή η άρνηση δεν σημαίνει πάντα ότι κάτι "δεν πάει καλά". Είναι απλά ο τρόπος του παιδικού οργανισμού να ρυθμίζει τις ανάγκες του.
Ο χρυσός κανόνας του τραπεζιού: Ποιος αποφασίζει για τι;
Για να σταματήσει το φαγητό να είναι πηγή μόνιμης έντασης στο σπίτι, υπάρχει μια σπουδαία διατροφική φιλοσοφία που πρέπει να υιοθετήσουμε. Πρόκειται για τον διαχωρισμό των ευθυνών ανάμεσα στον γονιό και το παιδί, τον οποίο η Μαρία Τσιάκα συνοψίζει με μια φράση-κλειδί:
"Ο γονιός ρυθμίζει το τι και το πότε, το παιδί το αν και το πόσο"
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
Εμείς ως γονείς έχουμε την υποχρέωση να επιλέξουμε τι θα μαγειρέψουμε (φροντίζοντας να είναι ένα ποιοτικό, θρεπτικό γεύμα) και πότε θα σερβιριστεί αυτό (ορίζοντας ένα σταθερό πρόγραμμα στα γεύματα της οικογένειας).
Από τη στιγμή που το φαγητό σερβίρεται στο τραπέζι, το παιδί είναι εκείνο που θα αποφασίσει αν θα φάει και πόσο θα φάει.
Όταν προσπαθούμε να αναγκάσουμε το παιδί να αδειάσει το πιάτο του χρησιμοποιώντας πίεση, δωροδοκίες ("αν φας, θα πάρεις γλυκό") ή απειλές, καταστρέφουμε τον φυσικό του μηχανισμό κορεσμού και πείνας. Το παιδί πρέπει να μάθει να ακούει το σώμα του.
Αντί να πιέζεις, εστίασε στη δημιουργία ενός ευχάριστου κλίματος. Καθίστε όλοι μαζί στο τραπέζι χωρίς τηλεόραση, tablets ή κινητά. Μην σχολιάζεις συνεχώς το πόσο έφαγε ή δεν έφαγε. Δώσε το καλό παράδειγμα τρώγοντας εσύ ποικιλία τροφών και άφησέ το να πειραματιστεί με τον δικό του ρυθμό.
Δες εδώ όλες τις συμβουλές της Μαρίας Τσιάκα, - Ψυχολόγου, οικογενειακής-συστημικής θεραπεύτριας, Ιδρύτριας και Διευθύντριας του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών
Δες εδώ όλα τα βίντεο της Μαρίας Τσιάκα- Ψυχολόγου, οικογενειακςή-συστημικής θεραπεύτριας, Ιδρύτριας και Διευθύντριας του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
