Η ώρα του φαγητού στο σπίτι μετατρέπεται συχνά σε ένα πεδίο μάχης. "Φάε μια μπουκιά ακόμα", "Αν δεν φας το φαγητό σου, δεν έχει γλυκό", "Κοίτα πώς τρώει ο αδερφός σου". Φράσεις καθημερινές, που πηγάζουν από την αγωνία κάθε γονέα να τραφεί σωστά το παιδί του, αλλά που συχνά φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.
Σύμφωνα με την Μαρία Τσιάκα, Ψυχολόγο, Οικογενειακή-Συστημική Θεραπεύτρια και Ιδρύτρια & Διευθύντρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουμε τη σίτιση των παιδιών καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα σχέση τους με το σώμα τους και την τροφή.
Το βασικότερο συμπέρασμα; Ο έλεγχος δεν φέρνει υγιή σχέση με το φαγητό.
Τα δύο βασικά στιλ σίτισης και οι επιπτώσεις τους
Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε γύρω από το τραπέζι μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε δύο κύρια στυλ, με εντελώς διαφορετικό αντίκτυπο στην ψυχολογία του παιδιού:
1. Το πιεστικό / ελεγκτικό στιλ
Όταν ο γονέας προσπαθεί να ελέγξει απόλυτα την ποσότητα, το είδος ή τον χρόνο που θα φάει το παιδί, χρησιμοποιώντας πίεση, ανταλλάγματα ή ενοχές, δημιουργεί ένα περιβάλλον έντασης.
Το αποτέλεσμα: Το παιδί βιώνει άγχος και αναπτύσσει αντίσταση. Αντί να μάθει να ακούει το σώμα του, το φαγητό συνδέεται στο μυαλό του με τη σύγκρουση και την επιβολή εξουσίας.
2. Το υποστηρικτικό στιλ
Το υποστηρικτικό περιβάλλον βασίζεται στον σεβασμό των εσωτερικών σημάτων πείνας και κορεσμού του παιδιού. Ο γονέας προσφέρει ποιοτικές επιλογές, αλλά αφήνει το παιδί να αποφασίσει αν και πόσο θα καταναλώσει.
Το αποτέλεσμα: Καλλιεργείται η εμπιστοσύνη και η αυτουρρύθμιση. Το παιδί μαθαίνει να αναγνωρίζει πότε πεινάει πραγματικά και πότε έχει χορτάσει, μια δεξιότητα-κλειδί για την πρόληψη των διατροφικών διαταραχών στο μέλλον.
Όρια χωρίς πίεση: Η χρυσή τομή
Η απομάκρυνση από το ελεγκτικό στυλ δεν σημαίνει ασυδοσία. Τα παιδιά χρειάζονται δομή και πρόγραμμα για να νιώθουν ασφάλεια. Το μυστικό κρύβεται στη θέσπιση ορίων χωρίς πίεση.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η κ. Μαρία Τσιάκα, η λέξη-κλειδί για κάθε γονέα είναι η "σταθερότητα με ενσυναίσθηση".
Σταθερότητα στο πρόγραμμα των γευμάτων, στις επιλογές που προσφέρονται στο τραπέζι και στους βασικούς κανόνες του σπιτιού.
Ενσυναίσθηση ώστε να κατανοήσουμε ότι το παιδί μπορεί να είναι κουρασμένο, να μην του αρέσει μια συγκεκριμένη υφή ή απλώς να μην πεινάει τη δεδομένη στιγμή, χωρίς να το κρίνουμε ή να το τιμωρούμε.
Το φαγητό είναι ανάγκη, αλλά είναι και απόλαυση. Αλλάζοντας το δικό μας στιλ σίτισης και αντικαθιστώντας τον έλεγχο με την υποστήριξη, κάνουμε το καλύτερο δώρο για το μέλλον της υγείας των παιδιών μας.
Δες εδώ όλες τις συμβουλές της Μαρίας Τσιάκα, - Ψυχολόγου, οικογενειακής-συστημικής θεραπεύτριας, Ιδρύτριας και Διευθύντριας του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών
Δες εδώ όλα τα βίντεο της Μαρίας Τσιάκα- Ψυχολόγου, οικογενειακςή-συστημικής θεραπεύτριας, Ιδρύτριας και Διευθύντριας του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών
Διαβάστε Επίσης
