Τι σημαίνει υγιής σχέση του παιδιού με το φαγητό;

Πρόσθεσε το themamagers.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Η σχέση που αναπτύσσει ένα παιδί με το φαγητό κατά την παιδική του ηλικία αποτελεί τη βάση για τη μετέπειτα σωματική, συναισθηματική και ψυχική του υγεία. Πολύ συχνά, οι γονείς, στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν ότι το παιδί τους τρέφεται σωστά, εγκλωβίζονται σε έναν κύκλο άγχους, πίεσης και υπερβολικού ελέγχου.

Η Μαρία Τσιάκα, Ψυχολόγος, οικογενειακή-συστημική θεραπεύτρια και Διευθύντρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών εξηγεί στο TheMamagers.gr πώς οι δικές μας εσωτερικές ανησυχίες και οι άτυποι "κανόνες" μεταφέρονται ασυνείδητα στο παιδικό πιάτο, δημιουργώντας συχνά τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα.

Το άγχος μεταφέρεται – χωρίς να το θέλουμε

Η βαθύτερη ανάγκη των γονέων να ελέγξουν την ποσότητα ή το είδος της τροφής που καταναλώνει το παιδί πηγάζει από αρχέγονους φόβους. Οι πιο συχνοί παράγοντες που διαταράσσουν την ισορροπία κατά τη διάρκεια των γευμάτων είναι:

Ο φόβος "Δεν τρώει αρκετά": Η λανθασμένη πεποίθηση ότι το παιδί πρέπει να καταναλώνει συγκεκριμένες, μεγάλες ποσότητες τροφής οδηγεί σε συνεχή πίεση. Αυτή η πίεση γεννά στο παιδί άρνηση, πείσμα και, τελικά, αποστροφή προς τη διαδικασία του φαγητού.

Συγκρίσεις με άλλα παιδιά: Η τάση να συγκρίνουμε την ανάπτυξη, το βάρος ή τις διατροφικές συνήθειες του παιδιού μας με συνομήλικους δημιουργεί ένα έντονο αίσθημα ανεπάρκειας στον γονέα, το οποίο στη συνέχεια καθρεφτίζεται στο παιδί.

Το παιδί "διαβάζει" τη στάση μας: Τα παιδιά διαθέτουν εξαιρετικά αναπτυγμένη συναισθηματική κεραία. Ακόμα κι αν ένας γονέας δεν εκφράζει το άγχος του λεκτικά, το παιδί αντιλαμβάνεται τη σωματική του ένταση, το επικριτικό βλέμμα ή την ανησυχία του. Έτσι, μαθαίνει να συνδέει την τροφή με ένα αρνητικό, στρεσογόνο συναίσθημα.

Η σημασία της συναισθηματικής ασφάλειας

Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η Μαρία Τσιάκα, το κλειδί για τη διαμόρφωση μιας υγιούς διατροφικής συμπεριφοράς δεν βρίσκεται στις θερμίδες, στα γραμμάρια ή στους αυστηρούς κανόνες, αλλά στη συναισθηματική κατάσταση του ενήλικα.

"Όσο πιο ήρεμος και ψύχραιμος ο ενήλικας, τόσο πιο ασφαλές το παιδί"

Όταν οι γονείς προσεγγίζουν το γεύμα με ψυχραιμία, εμπιστοσύνη και σταθερότητα, εκπέμπουν ένα σήμα ασφάλειας. Το παιδί χρειάζεται να νιώθει αυτόνομο, να μαθαίνει να ακούει τα δικά του εγγενή σήματα πείνας και κορεσμού, και να μην χρησιμοποιεί το φαγητό ως μέσο αντίστασης, χειραγώγησης ή επιβράβευσης. Η διατροφή πρέπει να παραμείνει μια πράξη φροντίδας και απόλαυσης, απαλλαγμένη από το γονεϊκό άγχος.