Ως γονείς, είναι απολύτως επώδυνο να παρακολουθούμε τα παιδιά μας να βιώνουν την απόρριψη, τη λύπη ή την απομόνωση όταν έρχονται σε σύγκρουση με φίλους ή συμμαθητές. Ωστόσο, αυτοί οι τσακωμοί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας ενηλικίωσής τους. Παρόλο που τα παιδιά φαίνεται να υποφέρουν τρομερά την ώρα που τσακώνονται, συνήθως ξεπερνούν τον πόνο πολύ πιο γρήγορα από ό,τι οι ενήλικες.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να τα προστατεύσουμε από κάθε δυσκολία. Αντί να παίζουμε τον ρόλο του "σωτήρα", η καλύτερη στάση είναι να λειτουργήσουμε ως παρατηρητές, ακροατές, καθοδηγητές και έμπιστοι σύμμαχοι. Έτσι, τα παιδιά μαθαίνουν ότι έχουν τη δύναμη να διαχειρίζονται τις δυσκολίες της ζωής και ότι ο πόνος περνάει μόλις προχωρήσουν παρακάτω.
Πότε μιλάμε για φυσιολογικές συγκρούσεις και πότε όχι;
Είναι σημαντικό να ξεχωρίζουμε τις καθημερινές διαφωνίες και τους καβγάδες μεταξύ φίλων από καταστάσεις που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του παιδιού, όπως η βία, η κακοποίηση, ο σοβαρός σχολικός εκφοβισμός (bullying) ή ο ρατσισμός.
Αν το παιδί σας πέφτει θύμα συστηματικής εκμετάλλευσης και αισθάνεται ανίσχυρο, τότε οι γονείς οφείλουν να πάρουν ενεργό ρόλο. Αντίθετα, στους απλούς τσακωμούς, η απουσία των ενηλίκων συχνά βοηθάει τα παιδιά να λύνουν τα ζητήματά τους πολύ πιο γρήγορα. SOS:Σύμφωνα με τους ειδικούς στα αγόρια ηλικίας 10 ετών και άνω, το "ελαφρύ" πείραγμα και οι σωματικοί αστείοι καβγάδες είναι απολύτως φυσιολογικοί και δεν προοιωνίζουν βίαιη ενηλικίωση.
Πώς να στηρίξετε σωστά το παιδί σας
Δείξτε ενσυναίσθηση χωρίς να λύνετε εσείς το πρόβλημα: Ακούστε το παιδί χωρίς να προσπαθείτε αμέσως να το σώσετε. Πείτε του: "Αγάπη μου, καταλαβαίνω ότι αυτό σε πληγώνει, αλλά ξέρω ότι μπορείς να το διαχειριστείς".
Προσφέρετε υποστήριξη, όχι έτοιμες λύσεις: Αφήστε το να αποφασίσει αν θέλει απλώς έναν ακροατή ή μερικές ιδέες για brainstorming, χωρίς να του επιβάλλετε τι να κάνει.
Μην το αντιμετωπίζετε σαν θύμα: Αν τού συμπεριφέρεστε συνεχώς σαν θύμα, θα μάθει να βλέπει και το ίδιο τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο.
Σεβαστείτε τις επιλογές του στις φιλίες: Αν το παιδί αποφασίσει ότι δεν θέλει πια να κάνει παρέα με κάποιον συνομήλικό του, εμπιστευτείτε το. Μπορεί να έχει πολύ σοβαρούς λόγους. Επιπλέον, αν έχετε πολλά παιδιά, μην περιμένετε να κάνουν πάντα παρέα όλοι μαζί, το καθένα δικαιούται να διατηρεί ξεχωριστές φιλίες.
Προλαβαίνοντας τα προβλήματα
Καλλιεργήστε την υπευθυνότητα χωρίς ενοχές: Συζητήστε με το παιδί ρωτώντας το τι μπορεί να έκανε και το ίδιο για να δημιουργηθεί η παρεξήγηση, δείχνοντάς του ότι έχει τον έλεγχο και τη δύναμη να διορθώσει τη δική του στάση.
Μοιραστείτε τις δικές σας ιστορίες: Πείτε τους πώς νιώθατε εσείς όταν τσακωνόσασταν στην ηλικία τους.
Καθιερώστε χρόνο επικοινωνίας: Την ώρα που τα βάζετε για ύπνο, ρωτήστε τα ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη αλλά και η πιο θλιβερή στιγμή της ημέρας τους, ώστε να ξέρουν ότι μπορούν να μοιραστούν μαζί σας τα πάντα.
Tip: Θυμηθείτε ότι τα παιδιά, ακριβώς όπως κι εμείς, συχνά χρειάζονται απλώς κάποιον να τα ακούσει και όχι έτοιμες λύσεις. Δείξτε τους εμπιστοσύνη και θα ανταποκριθούν με θάρρος και ωριμότητα!
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
