Έρχεται εκείνη η δύσκολη η ώρα της ημέρας –συνήθως απόγευμα- που είστε όλοι εξαντλημένοι. Εσύ από τη δουλειά και τις υποχρεώσεις και τα παιδιά από το σχολείο. Κι ενώ έχεις μπει σε πρόγραμμα κι όλα κυλούν κανονικά ξαφνικά ακούς "Εγώ δεν θέλω να ξαναπάω φροντιστήριο/αγγλικά/χορό, τέλος!".
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι τα λεφτά που έχασες, οι κόποι του παιδιού που χάνονται, ο ελεύθερος χρόνος που θυσιάζεις για να τα πηγαίνεις και το "πόσες ώρες πρέπει να το συζητάμε πάλι". Οπότε, το λογικό σου ένστικτο καταρρέει και ανεβάζεις τόνους: "Δεν υπάρχουν αυτά τα, θα πας κανονικά!". Και κάπως έτσι, αντί να περάσετε ένα ήρεμο απόγευμα, ξαφνικά έχεις ακόμα ένα πρόβλημα να λύσεις.
Οι ψυχολόγοι εξηγούν ότι η άρνηση αυτή σπάνια είναι απλώς τεμπελιά. Συχνά αποτελεί ένας τρόπος για να εκφράσουν την κούρασή τους, την έλλειψη ελέγχου στη ζωή τους ή ένα βαθύτερο άγχος απόδοσης. Τα παιδιά, με λίγα λόγια, νιώθουν πως οι επιλογές τους επιβάλλονται καταναγκαστικά, αντιδρούν με παθητική ή ενεργητική αντίσταση για να διεκδικήσουν τον δικό τους χώρο.
Τρόποι αντιμετώπισης της άρνησης
Ενεργητική ακρόαση: Άφησε το παιδί να εκφράσει ακριβώς ποιος είναι ο λόγος που δεν θέλει να πάει, χωρίς να το διακόψεις.
Έλεγχος προγράμματος: Δες αν το παιδί έχει υπερφορτωμένο πρόγραμμα και χρειάζεται περισσότερο ελεύθερο χρόνο για ξεκούραση.
Συμβόλαιο συνεργασίας: Δώσε του περιθώριο επιλογής σε ποιες δραστηριότητες θέλει πραγματικά να επενδύσει τον χρόνο του.
Αντί να μιλήσεις με απειλές και τιμωρίες, κάθισε μαζί του και ρώτα το ανοιχτά τι ακριβώς το δυσκολεύει. Μήπως είναι η πίεση του χρόνου; Μήπως η σχέση με κάποιον συμμαθητή ή δάσκαλο; Δώσε του χώρο να ακουστεί, δείξε του ότι καταλαβαίνεις την κούρασή του και επαναπροσδιορίστε το πρόγραμμα με κοινή συμφωνία.
Όταν το παιδί αισθάνεται ότι η γνώμη του μετράει και ότι το σέβεσαι, μαθαίνει να αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του αντί να επαναστατεί τυφλά, χτίζοντας μια υγιή και ισορροπημένη σχέση με τη μάθηση.
