Ο σοφός λαός λέει "του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου" και το να είσαι παππούς που βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει να ανοίγει τα φτερά του και να δημιουργεί τη δική του οικογένεια σίγουρα είναι κάτι το ανεπανάληπτο.
Το να βλέπεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν τα δικά τους παιδιά είναι μια μοναδική εμπειρία γεμάτη χαρές, αλλά και προκλήσεις. Κάποιες φορές μπορεί να αναρωτιούνται οι παππούδες για τις δικές μας επιλογές, όπως αν ταίζουμε σωστά τα παιδιά, αν κοιμούνται αρκετά ή αν αντιμετωπίζουμε δύσκολες στιγμές με το μωρό. Είναι φυσικό να θέλουν να προσφέρουν όση περισσότερη από τη σοφία και την εμπειρία τους, αλλά το ερώτημα είναι πότε και πώς πρέπει ένας παππούς ή μια γιαγιά να δίνει συμβουλές στους γονείς για να αποφεύγονται συγκρούσεις και απομάκρυνση;
Διαβάστε Επίσης
Η Dee Holmes, σύμβουλος σχέσεων στην Relate μια βρετανική φιλανθρωπική οργάνωση υποστήριξης σχέσεων που βοηθά άτομα, ζευγάρια και οικογένειες να βελτιώσουν τις σχέσεις και την επικοινωνία τους, τονίζει ότι το πιο σημαντικό είναι να αφήνουν οι γονείς τα παιδιά τους να βρουν τον δικό τους δρόμο ως γονείς των δικών τους παιδιών. Όσο δελεαστικό κι αν φαίνεται στους δικούς μας γονείς να μοιραστούν μαζί μας τις πολύτιμες εμπειρίες τους, είτε για το πώς κοιμόντουσαν τότε τα παιδιά, είτε για το πώς τα ηρεμούσαν από τις κρίσεις κλάματος, η καλύτερη λύση είναι να περιμένουν να δώσουν τη λύση, μόνο αν τους ρωτήσουμε και όχι να προσπαθήσουν από μόνοι τους να επιβάλλουν μια λύση που εκείνοι θεωρούν σωστή.
Για παράδειγμα, αν μια μητέρα έχει μια δύσκολη νύχτα με το μωρό, αντί να δώσει η γιαγιά κάποια συμβουλή θα μπορούσε να ρωτήσει: "Πώς σκέφτεσαι να το αντιμετωπίσεις απόψε;" ή "Τι έχεις δοκιμάσει στο παρελθόν που δούλεψε;". Με αυτόν τον τρόπο, η μητέρα λαμβάνει την ενθάρρυνση που χρειάζεται για να βρει η ίδια λύσεις και να νιώθει υποστήριξη χωρίς πίεση.
Οι παππούδες πρέπει να δίνουν συμβουλές μόνο όταν το παιδί τους ζητήσει καθαρά καθοδήγηση. Η ανεπιθύμητη συμβουλή μπορεί να θεωρηθεί κριτική και να δημιουργήσει ένταση, ακόμα κι αν η πρόθεσή τους είναι καλή. Όταν οι γονείς ρωτούν: "Τι έκανες εσύ όταν αντιμετώπισες κάτι παρόμοιο;", τότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να μοιραστούν τη γνώση τους, πάντα με σεβασμό στις συνθήκες και τις ανάγκες της νέας οικογένειας.
Κάθε παιδί και κάθε οικογένεια είναι διαφορετικά. Αυτό που δούλεψε για κάποιον μπορεί να μην ταιριάζει σήμερα σε κάποιον διαφορετικό. Σήμερα οι γονείς έχουν πρόσβαση σε περισσότερες πληροφορίες και νεότερη γνώση, έχουν διαφορετικές και πιο μοντέρνες προσεγγίσεις σε πολλά θέματα γονεικότητας, οπότε είναι σημαντικό να προσαρμόζονται οι συμβουλές στο πλαίσιο αυτό που τους ταιριάζει.
Η πρακτική βοήθεια συχνά είναι πιο πολύτιμη από οποιαδήποτε συμβουλή. Αν οι παππούδες θέλουν να δώσουν ένα πολύτιμο χέρι βοηθείας, μπορούν να προσφέρουν τον χρόνο τους στη φροντίδα του μωρού, να βοηθήσουν με τις δουλειές του σπιτιού ή απλώς να είναι παρόντας για να ακούν χωρίς να κρίνουν. Μερικές φορές, ένα ανοιχτό αυτί και ένα χέρι που βοηθά έχουν μεγαλύτερη αξία από κάθε θεωρητική συμβουλή.
Οι παππούδες πρέπει να δίνουν συμβουλές μόνο όταν είναι ζητούμενες, με σεβασμό στις ανάγκες της οικογένειας, προσαρμοσμένες στις συνθήκες του σήμερα και πάντα με στόχο την υποστήριξη και όχι την κριτική. Με αυτόν τον τρόπο, η σχέση με τα παιδιά και τα εγγόνια γίνεται πιο αρμονική και όλοι νιώθουν καλύτερα μέσα σε ένα πλαίσιο ζεστασιάς, αγάπης, εμπιστοσύνης και ασφάλειας.
Διαβάστε Επίσης
