Δεν είναι ότι η μέρα με τα παιδιά είναι συνεχώς δύσκολη. Είναι ότι υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες που, σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, δοκιμάζουν τα όριά σου. Εκεί που η υπομονή τελειώνει πιο γρήγορα, οι φωνές ανεβαίνουν πιο εύκολα και το "δεν αντέχω άλλο" περνάει από το μυαλό σου.
Το πρωινό είναι η πρώτη δοκιμασία. Εσύ έχεις ρυθμό, πρόγραμμα, χρονικά περιθώρια. Εκείνα όχι. Δεν θέλουν να σηκωθούν, δεν θέλουν να ντυθούν, δεν θέλουν αυτό που εσύ έχεις ήδη αποφασίσει ότι πρέπει να γίνει. Και κάπου εκεί ξεκινά η ένταση της ημέρας. Δεν είναι ότι δεν συνεργάζονται, είναι ότι βρίσκονται σε άλλο ρυθμό.
Μετά έρχεται η ώρα της μετακίνησης και των υποχρεώσεων. Σχολείο, δραστηριότητες, δουλειές. Εσύ σε μια συνεχή κίνηση, εκείνα να κουβαλούν τη δική τους κούραση και βαρεμάρα. Είναι η ώρα που αρχίζει να συσσωρεύεται η ένταση χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Η τρίτη δύσκολη στιγμή είναι σχεδόν πάντα η ώρα της πείνας. Δεν είναι απλώς ότι πεινάνε, είναι ότι μαζί με την πείνα έρχεται εκνευρισμός, γκρίνια, άρνηση. Το "δεν θέλω αυτό" δεν αφορά πάντα το φαγητό. Αφορά την κατάσταση. Την κούραση. Την υπερδιέγερση.
Και μετά έρχεται το απόγευμα. Εκεί που όλοι είστε κουρασμένοι. Εσύ από τη μέρα σου, εκείνα από τη δική τους. Είναι η ώρα που οι αντοχές πέφτουν και τα μικρά πράγματα γίνονται μεγάλα. Μια λέξη, ένα βλέμμα, μια άρνηση και ξαφνικά όλα μοιάζουν πιο έντονα.
Και φυσικά, η κορύφωση: η ώρα του ύπνου. Εκεί που θεωρητικά όλα τελειώνουν, αλλά στην πράξη ξεκινά μια νέα "μάχη". Διψάνε, θυμούνται κάτι, θέλουν αγκαλιά, δεν νυστάζουν, θέλουν να πουν κάτι ακόμα. Δεν καθυστερούν απλώς θέλουν σύνδεση πριν κλείσει η μέρα.
Δεν υπάρχει μαγική λύση για αυτές τις ώρες. Δεν θα γίνουν εύκολες. Αυτό που αλλάζει, σιγά σιγά, είναι εσύ. Μαθαίνεις να αναγνωρίζεις πότε φταίει η πείνα, πότε η κούραση, πότε απλώς η μέρα που δεν βγήκε.
Κι αυτό που αρχίζεις να καταλαβαίνεις σταδιακά είναι ότι δεν χρειάζεται να "κερδίσεις" κάθε στιγμή. Κάποιες στιγμές δεν θέλουν λύση. Χρειάζεται απλώς να περάσουν.
Διαβάστε Επίσης
