Η φροντίδα και η εξάρτηση είναι δύο έννοιες που συχνά μπερδεύονται στα πλαίσια της ελληνικής οικογένειας. Η έννοια της "δεμένης οικογένειας" συχνά εξιδανικεύεται, όμως πολλές φορές αυτή η εγγύτητα μετατρέπεται σε δυσκολία αποδέσμευσης των παιδιών στην ενήλικη ζωή.
Πλέον πολλοί γονείς θεωρούν επιτυχία τους να μεγαλώσουν παιδιά που μπορούν να σταθούν χωρίς εκείνους. Κι αυτό δεν μειώνει τη σημασία της οικογένειας. Αντίθετα, την επαναπροσδιορίζει με όρους υγιούς αγάπης και αυτονομίας.
Σε μια κοινωνία που αλλάζει, αυτή η οπτική ίσως είναι πιο ρεαλιστική και απαραίτητη από ποτέ, ακόμη κι αν αμφισβητεί βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις. Ακριβώς σε αυτό το ζήτημα είχε αναφερθεί - σε συνέντευξή της στον Αργύρη Ζαννιά- η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, εκφράζοντας σκέψεις που ξεφεύγουν από τη συνηθισμένη εικόνα της "στενής οικογένειας".
Αναφερόμενη στη δική της παιδική ηλικία και τη μητέρα της είπε: "Το μεγαλύτερο ευχαριστώ που θα έλεγα στη μητέρα μου είναι ότι με μεγάλωσε, μας μεγάλωσε να μπορούμε χωρίς εκείνη", ανέφερε χαρακτηριστικά.
"Τα παιδιά πρέπει να μπορούν χωρίς εμάς"
Η ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη της ανεξαρτησίας των παιδιών, κάτι που θεωρεί πως δεν είναι πάντα αυτονόητο στην ελληνική κοινωνία.
Όπως εξήγησε: "Πρέπει τα παιδιά να μπορούν χωρίς εμένα", σημειώνοντας ότι αυτό "είναι λίγο σπάνιο στην ελληνική κοινωνία".
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην έννοια της οικογένειας και στη μορφή που έχει συχνά στη χώρα μας: "Υπάρχει μια περίεργη για μένα λανθασμένη σχέση με την οικογένεια, η οποία πια στη γενιά μας έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι καλή".
Όπως τόνισε, παρότι η οικογένεια είναι σημαντική, χρειάζεται και απόσταση με την ηλικία: "Όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι πρέπει να ανοίγει αυτό και να παίρνουν αέρα και να απομακρύνονται. Δεν μπορεί να είναι όπως στα τρία, να είσαι στα 35 και στα 45 και να είναι εξαρτώμενοι από τους γονείς τους".
Η ωρίμανση και η απελευθέρωση
Η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους μίλησε και για τη δική της προσωπική πορεία, εξηγώντας πως με τα χρόνια άλλαξε ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα.
"Αυτό που έλειπε ήταν το να μη με νοιάζουν κάποια πράγματα. Το βρήκα μεγαλώνοντας", είπε, εξηγώντας ότι η ωρίμανση της έφερε μια αίσθηση αποστασιοποίησης από την ανάγκη για αποδοχή.
Όπως ανέφερε: "Όταν είσαι νέος χάνεις πάρα πολύ χρόνο να σε νοιάζουν πράγματα που δεν έχουν καμία σημασία και έχουν να κάνουν μόνο με την εικόνα σου προς τα έξω". Και συμπλήρωσε: "Όταν μεγαλώνεις αποφασίζεις ότι αυτό δεν σε νοιάζει. Ας πουν ό,τι θέλουν, εσύ κάνε αυτό που θες".
Η ηθοποιός αναφέρθηκε και στο πώς η απώλεια επηρεάζει τον άνθρωπο, σημειώνοντας πως αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή. "Ο θάνατος της μητέρας μου σίγουρα οδήγησε προς το να σκεφτώ τα πράγματα λίγο διαφορετικά", είπε. Όπως εξήγησε, η απώλεια δεν φεύγει ποτέ πλήρως: "Το πρόσωπο που φεύγει αποκτά μια άλλη οντότητα από ότι όταν ήταν ζωντανό και μαζί του φεύγει και ένα κομμάτι του εαυτού σου". Ωστόσο, τόνισε πως αυτό πρέπει να μετατρέπεται σε δύναμη: "Οι απώλειες είναι αναπόφευκτες, είναι μέρος της ζωής μας".
Διαβάστε Επίσης
