Η τραγωδία που εκτυλίχθηκε στην Ηλιούπολη δεν είναι σενάριο ταινίας, παρότι σε τραγικότητα ξεπερνά πολλές ταινίες. Έτσι ξεκίνησε το βίντεό της στα social media η δημοσιογράφος Αναστασία Γιάμαλη όπου μίλησε για τις παθογένειες που απελπίζουν τη νέα γενιά, με αφορμή την αυτοκτονία των δύο 17χρονων κοριτσιών.
Η εικόνα των δύο 17χρονων κοριτσιών που, πιασμένα χέρι-χέρι με ακουστικά σταυτιά, πήδηξαν στο κενό από την ταράτσα του σπιτιού της Μίας, σοκάρει το πανελλήνιο και ανοίγει μια βαθιά συζήτηση για τα αίτια που οδηγούν στη μοιραία απόφαση.
Η ψυχολόγος Νάταλι Βέλτση επισημαίνει ότι η αυτοχειρία είναι ένα φαινόμενο πολυπαραγοντικό και δεν πρέπει να απλοποιείται. "Οι γονείς θεωρούν ότι πολλά συμπτώματα των παιδιών τους εντάσσονται στο πλαίσιο της εφηβείας, όμως για να φτάσει κάποιος στην αυτοκτονία σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα και πολλές φορές το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό", τονίζει. Σύμφωνα με την ίδια, μπορεί να πρόκειται για "ένα ενοχικό παιδί που φοβάται ότι θα απογοητεύσει τους γονείς του, συνάμα μπορεί να υποφέρει από κατάθλιψη και μπορεί να πάσχει κι από τελειοθηρία". Η κ. Βέλτση ξεκαθαρίζει πως η στοχοποίηση των εξετάσεων ως μοναδικής αιτίας είναι λανθασμένη, λέγοντας χαρακτηριστικά: "Δεν αυτοκτονεί κάποιος για τις πανελληνιες".
Η δημοσιογράφος Αναστασία Γιάμαλη, ωστόσο, αναλύει το σημείωμα της 17χρονης ως αφορμή για να αναδειχθούν οι δομικές παθογένειες που απελπίζουν τη νέα γενιά, εστιάζοντας σε συγκεκριμένους άξονες:
Η δημοσιογράφος κάνει λόγο για ένα σχολείοπου περιορίζεται σε ένα εξετασιοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα που μόνο πιέζει.Αυτή η προσέγγιση στερεί από τους νέους τη χαρά της μάθησης και τους μετατρέπει σε εξεταστικές μηχανές υπό διαρκές στρες.
Υπογραμμίζει την κοινωνική εμμονή με την επιτυχία και το πώς αυτή εξισώνεται με τον πλούτο, δημιουργώντας το αίσθημα του ολέθρου που συνεπάγεται η οποία αποτυχία. Τα παιδιά νιώθουν ότι αν δεν εξασφαλίσουν οικονομική επιτυχία, η ζωή τους δεν έχει αξία.
Επισημαίνει ότι δεν αρκούν οι ψυχολόγοι που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν αλλά "γίνονται λάστιχο" καθώς αναλογεί ένα σημεία για κάθε πέντε σχολεία. Η κρατική μέριμνα αποδεικνύεται ανεπαρκής μπροστά στο μέγεθος των αναγκών.
"Με αφορμή αυτή τη τραγωδία έχει σημασία να μιλήσουμε για το σχολείο που περιορίζεται σε ένα εξετασιοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα που μόνο πιέζει.
Με αφορμή αυτή τη τραγωδία έχει σημασία να μιλήσουμε για την κοινωνική εμμονή με την επιτυχία και το πώς αυτή εξισώνεται με τον πλούτο και για τον όλεθρο που συνεπάγεται η οποία αποτυχία.
Με αφορμή αυτή τη τραγωδία έχει σημασία να πούμε ότι δεν αρκούν οι ψυχολόγοι που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν αλλά γίνονται λάστιχο καθώς αναλογεί ένα σημεία για κάθε πέντε σχολεία".
Αναφέρεται στους γονείς που ζουν από το μισθό τους και εξαντλούνται σε μια καθημερινότητα γεμάτη υποχρεώσεις και χωρίς καθόλου ελεύθερο και ποιοτικό χρόνο.Η πίεση της επιβίωσης στερεί από τους γονείς τον ποιοτικό χρόνο που απαιτείται για τη στήριξη των παιδιών τους.
Η δημοσιογράφος καταλήγει στο συμπέρασμα πως το γεγονός ότι δύο έφηβα κορίτσια ένωσαν ότι είναι λύση η αυτοχειρία είναι αποτυχία της κοινωνίας στο σύνολό της.
Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο, η κ. Βέλτση καλεί τους γονείς να δημιουργούν ένα υποστηρικτικό περιβάλλον, ενώ η κ. Γιάμαλη κλείνει με μια έκκληση προς κάθε νέο που δυσκολεύεται: "Μιλήστε σε έναν ενήλικο που εμπιστεύεστε, ζητήστε βοήθεια και πρόσβαση σε ειδικόκαι σε έκτακτες περιπτώσεις μπορείτε να καλέσετε το 1018."
