Όσα μάθαμε για το νέο βιβλίο "The Fussy Eater Reboot: Confident Eating: A Parenting Plan for Stubborn Picky Eaters" για την επιλεκτικότητα των παιδιών στο φαγητό.
Κάθε γονιός που έχει βρεθεί πάνω από ένα πιάτο φαγητού, προσπαθώντας να πείσει ένα "δύσκολο" ή επιλεκτικό παιδί να φάει έστω και μια μπουκιά, ξέρει καλά πόσο εξαντλητική μπορεί να γίνει αυτή η καθημερινή μάχη. Οι διαπραγματεύσεις, οι ανταμοιβές, οι υποσχέσεις, ακόμα και το να μαγειρεύουμε ξεχωριστά γεύματα μόνο και μόνο για να φάει κάτι το παιδί, είναι στρατηγικές που οι περισσότεροι έχουμε δοκιμάσει. Κι όμως, συχνά το αποτέλεσμα είναι το αντίθετο: η διατροφή του παιδιού περιορίζεται ακόμα περισσότερο και η ώρα του φαγητού γεμίζει με απίστευτο στρες.
Έρχεται λοιπόν η ειδικός σίτισης και συγγραφέας Marie-France Laval να ανατρέψει τα δεδομένα με το νέο της βιβλίο "The Fussy Eater Reboot: Confident Eating: A Parenting Plan for Stubborn Picky Eaters" (Επανεκκίνηση για το Δύσκολο Παιδί στο Φαγητό: Σίγουρη Διατροφή: Ένα Σχέδιο Γονεϊκότητας για Πεισμaτάρικα Επιλεκτικά Παιδιά).
Συνδυάζοντας την επαγγελματική της πορεία στη διαιτολογία, τη διατροφή, την κοινωνική εργασία και την υπνοθεραπεία, η Laval συνθέτει μια διατροφική, συμπεριφορική και ψυχολογική οπτική για να μας εξηγήσει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την άρνηση ενός παιδιού να φάει.
Διαβάστε Επίσης
Το βιβλίο αυτό έρχεται να αμφισβητήσει την παλιά αντίληψη ότι τα παιδιά απορρίπτουν το φαγητό επειδή είναι πεισματάρικα, ιδιότροπα ή επειδή δεν πεινάνε αρκετά. Αντίθετα, εξερευνά πώς οι αισθητηριακές ευαισθησίες, το άγχος, η αποφυγή και οι προστατευτικές αντιδράσεις απέναντι σε μια απειλή διαμορφώνουν την εμπειρία του παιδιού με το φαγητό, πριν καν το δοκιμάσει.
Όπως επισημαίνει η Marie-France Laval: "Οι γονείς δουλεύουν απίστευτα σκληρά για να βοηθήσουν το παιδί τους να φάει. Αλλά λογικές στρατηγικές όπως η πίεση, η διαπραγμάτευση ή η άμεση αντικατάσταση του φαγητού που απορρίφθηκε μπορούν άθελά τους να διατηρήσουν τη δυσκολία. Ο στόχος είναι να μειωθεί η πίεση και να δημιουργηθούν οι συνθήκες στις οποίες μπορεί να αναπτυχθεί η εμπιστοσύνη και οι πρακτικές δεξιότητες γύρω από το φαγητό".
Στο βιβλίο της εξηγεί γιατί ορισμένα παιδιά απορρίπτουν το φαγητό πριν καν το δοκιμάσουν, πώς οι αισθητηριακές ευαισθησίες και το άγχος επηρεάζουν τη διατροφή, πώς οι αντιδράσεις μάχης, φυγής ή παγώματος (fight, flight, freeze) μπορούν να εμφανιστούν γύρω από το φαγητό, ο ρόλος της αποφυγής, της υπερπροσαρμογής των γονέων και των προστατευτικών ρουτινών, γιατί η πίεση μπορεί να κάνει την άρνηση του φαγητού ακόμα πιο ισχυρή, πώς μπορούν οι γονείς να ανταποκριθούν χωρίς εξαναγκασμό και πώς τα παιδιά μπορούν σταδιακά να χτίσουν εξοικείωση, αυτοπεποίθηση και πρακτικές δεξιότητες φαγητού.
Είναι ένας οδηγός ποιυ αφορά άμεσα οικογένειες που στηρίζουν παιδιά με επίμονη επιλεκτική σίτιση, διατροφικό άγχος, δυσκολίες σίτισης που βασίζονται σε αισθητηριακά κριτήρια, καθώς και τη διαταραχή αποφυγής/περιορισμού πρόσληψης τροφής, ευρύτερα γνωστή ως ARFID, αλλά και άλλες ανησυχίες σίτισης.
Η Laval εξηγεί ότι πολλοί γονείς νιώθουν τεράστια ανακούφιση όταν καταλαβαίνουν ότι το παιδί τους μπορεί να μην επιλέγει εσκεμμένα να είναι δύσκολο. "Ένα παιδί μπορεί να φαίνεται ήρεμο στο τραπέζι ενώ εξακολουθεί να βιώνει το φαγητό ως ψυχολογική απειλή. Η άρνηση του φαγητού δεν είναι πάντα πείσμα. Για πολλά παιδιά, είναι προστασία", αναφέρει χαρακτηριστικά.
Το βιβλίο εξετάζει επίσης δύο γονεϊκές αντιδράσεις που φαίνονται αντίθετες, αλλά συχνά φέρνουν το ίδιο αποτέλεσμα: την πίεση και την υπερπροσαρμογή. Η πίεση περιλαμβάνει τις επαναλαμβανόμενες προτροπές, τις διαπραγματεύσεις, τους επαίνους, τις επιβραβεύσεις ή τις παρακλήσεις για "άλλη μια μπουκιά". Από την άλλη, η υπερπροσαρμογή περιλαμβάνει την προετοιμασία πολλαπλών εναλλακτικών γευμάτων ή την οργάνωση των οικογενειακών ρουτινών γύρω από μια συνεχώς συρρικνούμενη λίστα αποδεκτών τροφών.
Και οι δύο αυτές αντιδράσεις είναι απόλυτα κατανοητές προσπάθειες των γονιών να βοηθήσουν. Ωστόσο, η συγγραφέας εξηγεί ότι μερικές φορές μπορούν να ενισχύσουν την προσδοκία του παιδιού ότι το φαγητό ή η κατάσταση του γεύματος είναι κάτι δύσκολο ή μη ασφαλές. Αντί, λοιπόν, να εστιάζει στο πώς θα "κερδηθεί" η κάθε μεμονωμένη μπουκιά, το βιβλίο δίνει στους γονείς ένα βήμα προς βήμα πλαίσιο για να μειώσουν τη σύγκρουση, να αναγνωρίσουν τα προστατευτικά μοτίβα συμπεριφοράς και να στηρίξουν τη διατροφική μάθηση μακριά από τις πιεστικές ώρες των γευμάτων.
Διαβάστε Επίσης
