Mια αληθινή ιστορία από ένα Γυμνάσιο: Όταν υπερασπιζόμαστε τα παιδιά μας τυφλά, τους στερούμε την ανάληψη ευθύνης

Η μετάβαση από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο είναι μια περίοδος γεμάτη προκλήσεις, νέες ισορροπίες και, φυσικά, εντάσεις. Τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με πολλούς καθηγητές, νέες ευθύνες, διαφορετικές απαιτήσεις και τα πρώτα "σκληρά" όρια της σχολικής πραγματικότητας. Όμως, πώς αντιδράμε εμείς οι γονείς όταν το παιδί μας επιστρέφει στο σπίτι παραπονούμενο ότι ένας καθηγητής το αδίκησε ή του φώναξε;

Η γνωστή σύμβουλος ψυχικής υγείας Θέτις Καστρουνή φέρνει στο προσκήνιο μέσα από μια προσωπική της εμπειρία μια κρίσιμη αλήθεια: Η πρώτη μας αντίδραση ως γονείς είναι σχεδόν πάντα να ορμήξουμε για να υπερασπιστούμε το παιδί μας, να θεωρήσουμε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι και να το ενθαρρύνουμε να επαναστατήσει. Ωστόσο, η πραγματική παιδαγωγική και ψυχική ενδυνάμωση του παιδιού βρίσκεται αλλού—στην ικανότητά του να διαχωρίζει τι έκανε ο άλλος και τι έκανε το ίδιο.

Η ιστορία από το Γυμνάσιο και το μάθημα της ευθύνης

Η Θέτις Καστρουνή περιγράφει χαρακτηριστικά την πέμπτη μέρα του γιου της στο Γυμνάσιο. Στην κλασική ερώτηση "πώς πήγε η μέρα", η απάντηση ήταν λακωνική: "Καλά". Όταν όμως η συζήτηση πήγε σε μια εκκρεμότητα με έναν καθηγητή, η απάντηση του εφήβου ήταν πως ο καθηγητής άρχισε να του φωνάζει επειδή δεν τον άκουσε την πρώτη φορά.

Όπως επισημαίνει η ειδικός, πολλές φορές οι άνθρωποι θα μας μιλήσουν με έναν τρόπο που θα μας θυμώσει, ενεργοποιώντας το αυτόματο αίσθημα αυτοπροστασίας και άμυνας. Όμως, το γεγονός ότι ο άλλος συμπεριφέρθηκε άσχημα ή ξέσπασε, δεν αναιρεί ούτε σβήνει το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπήρχε ένα προηγούμενο λάθος από την πλευρά του μαθητή, το οποίο απλώς δεν βόλευε να διορθωθεί. Ήταν πολύ πιο εύκολο να ζητηθεί μια εξαίρεση ή να επικυρωθεί το λάθος από τον καθηγητή, αποφεύγοντας την προσπάθεια της διόρθωσης.

Χρήσιμα tips για γονείς 

Αν θέλετε να βοηθήσετε πραγματικά το παιδί σας να σταθεί στα πόδια του και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες του σχολείου με ωριμότητα, ακολουθήστε αυτά τα βήματα:

Αποφύγετε το αυτόματο "κύμα" υπεράσπισης: Πριν θυμώσετε περισσότερο από το παιδί σας, πριν βγάλετε συμπεράσματα ότι φταίνε αποκλειστικά οι καθηγητές ή το σχολικό σύστημα, πάρτε μια ανάσα.

Διαχωρίστε τις ευθύνες: Διδάξτε στο παιδί να ξεχωρίζει δύο πράγματα: "Τι έκανε ο άλλος;" (π.χ. αν του μίλησε άσχημα ή του φώναξε) και "Τι έκανα εγώ;" (π.χ. αν έκανε κάποιο λάθος, αν δεν πρόσεξε ή αν δεν ακολούθησε τις οδηγίες). Η κακή συμπεριφορά του άλλου δεν δικαιολογεί τη δική μας παράλειψη.

Μην ψάχνετε πάντα για "ειδικές μεταχείρισεις": Όταν ένα παιδί κάνει λάθος, το να το βοηθάμε να το διορθώσει (ακόμα κι αν κοπιάσει) το θωρακίζει πολύ περισσότερο από το να προσπαθούμε να του "χαρίσουμε" το λάθος ή να το δικαιολογήσουμε.

Αγκαλιάστε τον θυμό αλλά κατευθύνετε την κρίση: Είναι απολύτως φυσικό το παιδί να θυμώσει αν κάποιος του φωνάξει. Αναγνωρίστε τα συναισθήματά του, αλλά μην του επιτρέπετε να χρησιμοποιεί τον θυμό ως ασπίδα για να κρύψει τις δικές του ευθύνες.

Καλλιεργήστε την αυτοκριτική: Κάντε ανοιχτές συζητήσεις στο σπίτι όπου η κριτική σκέψη ξεκινάει πρώτα από τον εαυτό μας. Ρωτήστε το παιδί: "Εσύ τι θα μπορούσεις να κάνεις διαφορετικά σε αυτή την κατάσταση;".

Διαβάστε Επίσης

Η ανατροφή που γεννάει βία: Μια νηπιαγωγός μιλά για την ευθύνη των γονιών στην Ελλάδα

Διαβάστε Επίσης

Ένα παιδί πέταξε πατατάκια στο τρένο και ο μπαμπάς του έγινε viral για την άψογη αντίδρασή του