Ζούμε σε μια εποχή απόλυτα παιδοκεντρική. Θέλουμε να προσφέρουμε τα πάντα στα παιδιά μας: τα καλύτερα σχολεία, δραστηριότητες, παιχνίδια, ένα ασφαλές μέλλον. Κι όμως, την ίδια στιγμή ζούμε ένα θρίλερ: Οι περισσότεροι γονείς κατακλυζόμαστε από ένα αδιάκοπο αίσθημα τύψεων, δεν έχουμε χρόνο και τα παιδιά νιώθουν μοναξιά.
Είμαστε εξαντλημένοι. Τα οικονομικά πιέζουν, οι ώρες στη δουλειά δεν τελειώνουν ποτέ και η καθημερινότητα μας καταβάλει. Πολλές φορές ξεσπάμε εκεί που δεν πρέπει. Και τα παιδιά; Τα παιδιά νιώθουν μοναξιά. Δεν ζητούν ακριβά δώρα ή γεμάτα προγράμματα. Το μόνο που λαχταρούν είναι ο ουσιαστικός χρόνος μαζί μας.
Όταν λοιπόν μια ταινία όπως η "Άλλη Μαμά" (Other Mommy) σαρώνει στα ελληνικά ταμεία, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Μπορεί οι κινηματογραφικοί κριτικοί να μην έγραψαν τις καλύτερες κριτικές, βλέποντας μια συνηθισμένη πλοκή τρόμου, όμως το κοινό είδε κάτι άλλο. Είδε μια μεταφορά για το αληθινό, καθημερινό "θρίλερ" της σύγχρονης οικογένειας.
Η υπόθεση της ταινίας
Η ιστορία παρακολουθεί τη μικρή Μπέλα, ένα επτάχρονο κορίτσι που μεγαλώνει σε ένα ήσυχο προάστιο. Ο πατέρας της είναι αφοσιωμένος, αλλά η μητέρα της, η Ούρσουλα (την οποία υποδύεται η Τζέσικα Τσαστέιν), είναι διαρκώς απορροφημένη από την καριέρα της και τα δικά της προσωπικά αδιέξοδα.
Η συναισθηματική απουσία της μητέρας δημιουργεί ένα κενό. Και αυτό το κενό έρχεται να καλύψει μια αόρατη "φίλη" — η "Άλλη Μαμά". Μια οντότητα που προσφέρει στο παιδί την προσοχή που του λείπει, ζητώντας όμως ως αντίτιμα κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
Γιατί μας αγγίζει τόσο;
Το φιλμ μπορεί να χρησιμοποιεί τα κλασικά κλισέ του είδους (απότομα τρομάγματα, απόκοσμα εφέ και δαιμονικές μορφές), αλλά στον πυρήνα του θίγει ένα θέμα που πονάει: Τη συναισθηματική απόσταση.
Πόσες φορές βρισκόμαστε στο ίδιο δωμάτιο με τα παιδιά μας, αλλά το μυαλό μας είναι στις υποχρεώσεις;
Οι γονείς δεν λείπουν επειδή δεν αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά επειδή οι αντοχές τους έχουν εξαντληθεί. Κι όταν ένα παιδί δεν βρει την παρουσία που χρειάζεται στο σπίτι, αναζητά καταφύγιο στον δικό του εσωτερικό κόσμο.
Η ταινία λειτουργεί ως ένας καθρέφτης. Μας θυμίζει ότι πίσω από τις κραυγές και τα υπερφυσικά φαινόμενα της οθόνης, κρύβεται ο φόβος κάθε γονιού: μήπως το άγχος μας κάνουν "ξένους" μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
Τι λέει η επιστήμη για το γονεϊκό άγχος και την απουσία
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι απλώς μια κινηματογραφική υπερβολή, αλλά μια πραγματικότητα που απασχολεί έντονα τους ειδικούς ψυχικής υγείας. Σύμφωνα με μελέτες της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (American Psychological Association), το γονεϊκό burnout (εξουθένωση) και το χρόνιο άγχος των γονιών επηρεάζουν άμεσα τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Όταν οι γονείς βιώνουν παρατεταμένο στρες και εξάντληση, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί αισθήματα απομόνωσης και άγχους.
Τελικά, ίσως ο μεγαλύτερος τρόμος να μην βρίσκεται στις τρομακτικές σκηνές της ταινίας αλλά στην υπενθύμιση ότι το πιο σημαντικό αγαθό που μπορούμε να χαρίσουμε στα παιδιά μας είναι απλώς συναισθηματική σύνδεση, όσο χρόνο κι αν διαθέτουμε καθημερινά.
Διαβάστε Επίσης
