Για καιρό υπέφερα από μια σιωπηλή ενοχή. Κάθε απόγευμα, γύρω στις 7, καθώς η κόπωση της ημέρας συσσωρευόταν, έπιανα τον εαυτό μου να κοιτάζει το ρολόι. Μετρούσα αντίστροφα τα λεπτά μέχρι τις 8:30 - την ώρα που τα δύο μικρά παιδιά μου έπρεπε να μπούνε στο κρεβάτι. Μα τι σόι μητέρα ήμουν;
Όταν τους διάβαζα το παραμύθι, έκλεινα την πόρτα του δωματίου και καθόμουν στον καναπέ μέσα στη σιωπή. Εκείνη τη στιγμή ένιωθα μια τεράστια ανακούφιση. Και αμέσως μετά, ερχόταν το κύμα των τύψεων: "Τι σόι μητέρα είμαι που ανυπομονώ να απομακρυνθώ από τα παιδιά μου; Μήπως δεν τα αγαπάω όσο θα έπρεπε;".
Η συνειδητοποίηση της γονεϊκής εξάντλησης
Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός και να μιλήσω με άλλες μητέρες για να καταλάβω κάτι θεμελιώδες: η ανάγκη για προσωπικό χρόνο δεν ακυρώνει την αγάπη σου για τα παιδιά σου.
Η φροντίδα μικρών παιδιών είναι μια συνεχής, απαιτητική εργασία χωρίς διαλείμματα. Το μυαλό και το σώμα ενός γονιού βρίσκονται σε διαρκή υπερεγρήγορση. Το να επιζητάς λίγη ησυχία στο τέλος της ημέρας δεν είναι δείγμα σκληρότητας, αλλά ένας φυσιολογικός μηχανισμός επιβίωσης του νευρικού συστήματος.
Διαβάστε Επίσης
Τι έμαθα μέσα από αυτή τη διαδρομή
Η κούραση δεν είναι έλλειψη αγάπης: Μπορείς να λατρεύεις τα παιδιά σου και ταυτόχρονα να χρειάζεσαι διάλειμμα από τη φροντίδα τους.
Τα παιδιά χρειάζονται ήρεμους γονείς: Ένας γονέας που γεμίζει τις μπαταρίες του είναι πιο υπομονετικός και διαθέσιμος την επόμενη ημέρα.
Δεν είμαστε μόνες: Όταν άρχισα να το συζητάω ανοιχτά, ανακάλυψα ότι σχεδόν όλες οι μαμάδες νιώθουν ακριβώς το ίδιο.
Αν απόψε το βράδυ νιώσετε κι εσείς αυτή την ανακούφιση όταν κοιμηθούν τα παιδιά σας, διώξτε τις ενοχές. Φτιάξτε ένα τσάι, διαβάστε ένα βιβλίο ή απλώς κοιτάξτε το ταβάνι. Το αξίζετε.
Διαβάστε Επίσης
