"Δεν είναι εφηβεία, είναι κραυγή για βοήθεια": Η παιδίατρος Αντωνία Μουτάφη εξηγεί τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούμε

"Αυτά δεν είναι "φάσεις" εφηβείας, είναι κραυγές για βοήθεια": Η παιδίατρος Αντωνία Μουτάφη δίνει τις συμβουλές της στους γονείς με αφορμή την τραγωδία στην Ηλιούπολη.

"Δεν είναι εφηβεία, είναι κραυγή για βοήθεια": Η παιδίατρος Αντωνία Μουτάφη εξηγεί τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούμε istock
Ο σύνδεσμος αντιγράφηκε στο πρόχειρο
Πρόσθεσε το themamagers.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

"Αυτά δεν είναι "φάσεις" εφηβείας, είναι κραυγές για βοήθεια". Η τραγωδία με τα δύο κορίτσια, 17 χρονών, αποτελεί μια είδηση που μας συγκλονίζει όλους. Η παιδίατρος Αντωνία Μουτάφη, μέσα από ένα βίντεο-έκκληση προς τους γονείς, υπογραμμίζει την κρισιμότητα της κατάστασης και τονίζει ότι η προσοχή στα σημάδια μπορεί να σώσει ζωές.

Διαβάστε Επίσης

Τα προειδοποιητικά σημάδια

Σύμφωνα με την κ. Μουτάφη, οι γονείς οφείλουν να είναι σε εγρήγορση όταν παρατηρούν αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών τους, όπως:

  • Απόσυρση: Όταν το παιδί είναι αποσυρμένο και κλεισμένο στον εαυτό του.
  • Έλλειψη χαράς: Όταν το παιδί σταματά να χαίρεται με τις απλές χαρές της ηλικίας του.

Η ίδια ξεκαθαρίζει πως αυτές οι καταστάσεις "δεν είναι φάσεις", αλλά αποτελούν "κραυγές για βοήθεια".

 

Η ευθύνη των γονέων και η διαχείριση των προσδοκιών

Η παιδίατρος στέκεται ιδιαίτερα στον ρόλο των γονέων, καλώντας τους να αλλάξουν στάση απέναντι στις πιέσεις που ασκούνται στους εφήβους:

  • Όχι στην προβολή φιλοδοξιών: Οι γονείς δεν πρέπει να προβάλλουν τις δικές τους φιλοδοξίες πάνω στα παιδιά.
  • Όχι στο φόρτωμα βαρών: Δεν πρέπει να επιβαρύνουν τα παιδιά με ευθύνες και βάρη που δεν τους αναλογούν.
  • Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν από τους γονείς ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι αδιέξοδο.

Η σημασία του να ακούγεται το παιδί

Το κλειδί για την πρόληψη τέτοιων τραγικών περιστατικών βρίσκεται στην επικοινωνία και την καλλιέργεια της ανθεκτικότητας και της προσαρμοστικότητας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η κ. Μουτάφη: "Ένα παιδί που νιώθει ότι ακούγεται, δεν νιώθει ποτέ μόνο του", δίνοντας έμφαση στην ανάγκη να παρέχεται στα παιδιά ο απαραίτητος χώρος για να μιλήσουν.