Οι σημερινοί γονείς δεν τα πάμε καλά με τη λέξη "πειθαρχία". Φοβόμαστε μην επαναλάβουμε τα αυταρχικά μοντέλα των προηγούμενων γενεών κι έχουμε πέσει στο άλλο άκρο: θέλουμε απεγνωσμένα να είμαστε "cool", να είμαστε οι καλύτεροι φίλοι των παιδιών μας, να μας λένε τα πάντα και, κυρίως, να μην τους χαλάμε ποτέ χατίρι.
Το να έχεις μια ανοιχτή, ζεστή σχέση με το παιδί σου είναι υπέροχο. Όταν όμως οι ρόλοι μπερδεύονται και η μαμά προσπαθεί να γίνει η "κολλητή" φίλη, δημιουργείται ένα σοβαρό παιδαγωγικό πρόβλημα.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη από φίλους – και θα βρουν πολλούς στο σχολείο και στις δραστηριότητές τους. Αυτό που δεν μπορούν να βρουν πουθενά αλλού εκτός από εσένα, είναι έναν γονιό. Έναν σταθερό, ασφαλή καθοδηγητή που ξέρει να βάζει όρια.
Γιατί η έλλειψη ορίων τρομάζει τα παιδιά;
Μπορεί στην επιφάνεια ένα παιδί να γκρινιάζει και να φωνάζει όταν του λες "όχι" (π.χ. για την οθόνη ή τα γλυκά), αλλά στο βάθος, τα όρια είναι αυτά που του προσφέρουν ασφάλεια.
Φαντάσου να περπατάς σε μια γέφυρα μέσα στην ομίχλη. Αν η γέφυρα έχει γερά κάγκελα δεξιά και αριστερά, προχωράς με σιγουριά. Αν δεν έχει κάγκελα, παραλύεις από τον φόβο σου. Τα όρια του γονιού είναι αυτά τα κάγκελα. Λένε στο παιδί: "Μέχρι εδώ είσαι ασφαλές. Εγώ έχω τον έλεγχο, εγώ ξέρω το δρόμο, δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα".
Όταν ένας γονιός συμπεριφέρεται σαν φίλος και ζητάει τη γνώμη του παιδιού για αποφάσεις των ενηλίκων ή αποφεύγει τις συγκρούσεις για να είναι "αγαπητός", μεταθέτει ένα τεράστιο βάρος ευθύνης στους ώμους του παιδιού. Ένα παιδί χωρίς όρια νιώθει ότι κυβερνά το σπίτι – και αυτό είναι τρομακτικό για έναν αναπτυσσόμενο εγκέφαλο.
Πώς να είσαι η μαμά-καθοδηγητής
Το να βάζεις όρια δεν σημαίνει ότι γίνεσαι σκληρή ή αυταρχική. Σημαίνει ότι ασκείς ευγενική σταθερότητα.
1. Αποδέξου ότι το παιδί σου θα θυμώσει μαζί σου
Αυτός είναι ο χρυσός κανόνας. Η δουλειά σου ως μαμά δεν είναι να κρατάς το παιδί σου διαρκώς χαρούμενο. Δουλειά σου είναι να το προστατεύεις και να το προετοιμάσεις για την πραγματική ζωή. Όταν του λες "Όχι, δεν θα πάρουμε άλλο παιχνίδι σήμερα", είναι δικαίωμά του να θυμώσει και να κλάψει. Μην υποχωρείς μόνο και μόνο για να σταματήσει η φασαρία.
2. Διαχώρισε το συναίσθημα από την πράξη
Μπορείς να είσαι απόλυτα τρυφερή με το συναίσθημα του παιδιού, αλλά απόλυτα σταθερή στο όριο.
Λάθος προσέγγιση: "Έλα τώρα, μην κλαις, αφού ξέρεις ότι σε αφήνω να δεις λίγο παραπάνω τηλεόραση, μην μου κρατάς κακία".
Σωστή προσέγγιση: "Καταλαβαίνω ότι έχεις νευριάσει που κλείνουμε το tablet και είναι λογικό, γιατί ήταν πολύ ωραίο το παιχνίδι. Όμως ο χρόνος μας τελείωσε. Θέλεις να με βοηθήσεις να στρώσουμε το τραπέζι;".
3. Κράτα τα μυστικά για τους ενήλικες
Μια κλασική παγίδα των "φίλων-γονιών" είναι να μοιράζονται με τα παιδιά τα προβλήματα της δουλειάς, των οικονομικών ή των σχέσεων με τον σύντροφό τους, λέγοντας "μην το πεις στον μπαμπά, είναι το μυστικό μας". Αυτό δημιουργεί τεράστιο άγχος στο παιδί. Κράτα τους ρόλους καθαρούς.
Διαβάστε Επίσης
