"Πόσες φορές πρέπει να φωνάξω για να με ακούσεις;" Είναι ίσως η πιο συχνή, γεμάτη απόγνωση φράση που λέμε οι γονείς στα παιδιά μας.
Οι γονείς συχνά εξαντλούνται, νιώθοντας ότι μιλάνε σε τοίχο, είτε πρόκειται για το μάζεμα των παιχνιδιών, είτε για το πλύσιμο των δοντιών, είτε για την ώρα του ύπνου. Το πρόβλημα, όμως, σύμφωνα με τους ειδικούς δεν είναι πάντα η εσκεμμένη ανυπακοή, αλλά ο τρόπος που λειτουργεί ο παιδικός εγκέφαλος όταν δέχεται πληροφορίες και εντολές.
Όταν φωνάζουμε από την κουζίνα "κλείσε την τηλεόραση και έλα για φαγητό", το παιδί, που είναι απορροφημένο σε μια οθόνη ή σε ένα παιχνίδι, δεν μας αγνοεί επίτηδες. Ο εγκέφαλός του απλώς καταγράφει τον ήχο της φωνής μας ως θόρυβο βάθους και όχι ως ένα ουσιαστικό μήνυμα που απαιτεί δράση. Για να σπάσει αυτό το μοτίβο, υπάρχει μια απλή, αλλά πανίσχυρη μέθοδος: το ψυχολογικό τρικ των 3 δευτερολέπτων.
Πώς θα εφαρμόσετε τη μέθοδο βήμα-βήμα:
Κατεβείτε στο επίπεδό τους: Σταματήστε αμέσως ό,τι κάνετε εκείνη τη στιγμή. Μην φωνάζετε από απόσταση. Περπατήστε προς το μέρος του παιδιού, λυγίστε τα γόνατά σας και κατεβείτε ακριβώς στο ύψος των ματιών του.
Η σιωπηλή επαφή των 3 δευτερολέπτων: Ακουμπήστε το παιδί απαλά στον ώμο ή στο χέρι. Κοιτάξτε το στα μάτια για 3 καθαρά δευτερόλεπτα χωρίς να πείτε απολύτως τίποτα. Αυτή η σύντομη παύση σιωπής είναι το "κλειδί". Είναι ο χρόνος που χρειάζεται ο παιδικός εγκέφαλος για να κάνει τη λεγόμενη μετατόπιση προσοχής από αυτό που τον απορροφούσε... προς εσάς.
Μόλις βεβαιωθείτε ότι το βλέμμα του έχει κλειδώσει επάνω σας, δώστε την οδηγία με ήρεμη, χαμηλή αλλά απόλυτα σταθερή φωνή. Στο τέλος, ζητήστε του να την επαναλάβει (π.χ. "Τι είπαμε μόλις τώρα ότι πρέπει να κάνουμε;").
Αυτό το απλό, καθημερινό τρικ έχει την τάση να μειώνει τις φωνές και τις εντάσεις μέσα στο σπίτι σε ποσοστό που αγγίζει το 80%. Ο λόγος είναι απλός: αντικαθιστά την απομακρυσμένη, απρόσωπη "διαταγή" με μια στιγμή ουσιαστικής και ανθρώπινης σύνδεσης. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα ετοιμαστείτε να φωνάξετε, μετρήστε μέχρι το 3 και αλλάξτε τη στρατηγική σας!


