"Δικό μου ήταν!", "Μη με ακουμπάς!", "Μαμά, με χτύπησε!"; Ξέρεις ότι σε τρία δευτερόλεπτα θα ακούς μόνο φωνές, κλάματα και μπορεί τα παιδιά να αρχίσουν και να σπρώχνονται (στην καλύτερη)!
Ως γονιός, το πρώτο σου ένστικτο είναι να ορμήσεις μέσα, να μοιράσεις δίκαια, να φωνάξεις "φτάνει πια!" και να απαιτήσεις ησυχία. Η ένταση στο σπίτι εξαντλεί κάθε γονιό και για αυτό παίρνουν θέση πριν η κατάσταση ξεφύγει.
Κι όμως, οι ειδικοί δεν συμφωνούν. Όπως επισημαίνει το American Academy of Pediatrics (AAP), οι μικροκαυγάδες ανάμεσα στα αδέρφια είναι όχι μόνο φυσιολογικοί, αλλά αποτελούν και ένα βασικό πεδίο εξάσκησης για την κοινωνική τους ζωή. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τα παιδιά μαθαίνουν πώς να διαπραγματεύονται, να υπερασπίζονται τα όριά τους και να βρίσκουν συμβιβασμούς. Όταν μπαίνεις συνέχεια στη μέση ως διαιτητής, τους στερείς αυτή την πολύτιμη ευκαιρία.
Πότε, όμως, πρέπει πραγματικά να αφήσεις τα παιδιά να τα βρούνε μόνα τους και πότε επιβάλλεται να σηκωθείς από τον καναπέ;
Πότε τα αφήνεις να τα βρούνε μόνα τους;
Όταν πρόκειται για λεκτικές διαφωνίες και διεκδίκηση παιχνιδιών: Αν μαλώνουν για το ποιος θα πρωτοπαίξει με ένα τουβλάκι ή ποια σειρά θα δουν στην τηλεόραση, κάνε λίγο πίσω. Παρακολούθησέ τους διακριτικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ένταση θα εκτονωθεί μόνη της μέσα σε λίγα λεπτά και θα ξαναρχίσουν να παίζουν σαν να μην έγινε τίποτα.
Όταν βλέπεις ότι εξασκούνται στη διαπραγμάτευση: Αν ακούς επιχειρήματα όπως "σου το δάνεισα χθες, τώρα σειρά μου", τότε βρίσκονται σε καλό δρόμο. Απλά άφησέ τα να βρουν τη λύση μόνοι τους.
Πότε πρέπει οπωσδήποτε να επέμβεις;
Όταν υπάρχει σωματική βία: Αν το πράγμα ξεφύγει από τα λόγια και πέσουν κλωτσιές, σπρωξίματα ή αντικείμενα, η παρέμβαση είναι άμεση. Εδώ δεν τίθεται θέμα διαπραγμάτευσης, γιατί η σωματική ασφάλεια είναι αδιαπραγμάτευτη.
Όταν υπάρχει ψυχολογική κακοποίηση: Αν παρατηρείς συνεχή υποτίμηση, προσβολές, bulling ή έναν μόνιμο ρόλο "θύτη και θύματος" όπου το ένα παιδί καταπιέζει συστηματικά το άλλο, πρέπει να παρέμβεις σταθερά και να θέσεις αυστηρά όρια.
Όταν τα παιδιά έχουν φτάσει στα όρια της εξάντλησης: Αν είναι κουρασμένα, πεινασμένα ή άρρωστα, η αντοχή τους είναι στο μηδέν. Σε αυτές τις καταστάσεις δεν μπορούν να λύσουν καμία διαφωνία μόνα τους και χρειάζονται την καθοδήγησή σου για να ηρεμήσουν.
Την επόμενη φορά που θα ακούσεις φωνές, κάνε μια παύση, πάρε μια ανάσα και σκέψου: "Είναι μια ευκαιρία να μάθουν να τα βγάζουν πέρα μόνα τους, ή χρειάζονται τη μαμά τους για να νιώσουν ασφάλεια;". Η απάντηση θα σε καθοδηγήσει.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
