Η θνησιγένεια -η γέννηση ενός παιδιού χωρίς σημεία ζωής- παραμένει μια από τις πιο οδυνηρές, αλλά συχνά αποσιωπημένες πραγματικότητες της δημόσιας υγείας παγκοσμίως. Σύμφωνα με τα στοιχεία της UNICEF, κάθε 16 δευτερόλεπτα σημειώνεται μία θνησιγένεια, φτάνοντας περίπου τα 2 εκατομμύρια μωρά ετησίως. Το πιο τραγικό στοιχείο είναι πως η πλειονότητα αυτών των θανάτων θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί με την κατάλληλη φροντίδα κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό.
Παγκόσμιο μέγεθος: Από το 2000, εκτιμάται ότι 53 εκατομμύρια μωρά έχουν γεννηθεί νεκρά, με 1 στις 72 γεννήσεις παγκοσμίως να καταλήγει σε θνησιγένεια.
Γεωγραφική ανισότητα: Περίπου 8 στις 10 θνησιγένειες σημειώνονται στην Υποσαχάρια Αφρική και τη Νότια Ασία. Ο κίνδυνος σε χώρες χαμηλού εισοδήματος είναι πάνω από επτά φορές μεγαλύτερος σε σχέση με τις πλούσιες χώρες.
Ο ρόλος του τοκετού: Πάνω από το 40% των θνησιγενειών συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της γέννας, συχνά εξαιτίας επιπλοκών που μπορούν να αντιμετωπιστούν με έγκαιρη ιατρική παρέμβαση (όπως καισαρική τομή ή παρουσία εξειδικευμένου προσωπικού).
Παράγοντες κινδύνου: Καταστάσεις όπως η παχυσαρκία, ο διαβήτης, η υπέρταση, το κάπνισμα και η ηλικία της μητέρας αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες.
Οι κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες
Πέρα από το ανείπωτο πένθος, οι οικογένειες έρχονται αντιμέτωπες με έντονο κοινωνικό στίγμα. Σε πολλές κουλτούρες, η θνησιγένεια αποδίδεται λανθασμένα σε υπαιτιότητα της μητέρας, οδηγώντας σε κοινωνική απομόνωση και αποκλεισμό του δημόσιου πένθους.
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις είναιβαθιές και μακροχρόνιες. Οι γονείς που βιώνουν αυτή την απώλεια εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης, άγχους και διαταραχών που συχνά επηρεάζουν ακόμη και τις επόμενες εγκυμοσύνες τους.
Τι μπορεί να γίνει
Η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί επενδύσεις στα συστήματα υγείας και διασφάλιση ποιοτικής προγεννητικής φροντίδας. Η UNICEF πιστεύει στην αντεμετώπιση της θνησιγενείας μέσω μιας παγκόσμιας κινητοποίησης με στόχο τον τερματισμό των αποτρέψιμων θνησιγενειών έως το 2030, δίνοντας έμφαση στη στελέχωση των δομών υγείας με έμπειρες μαίες, τη βελτίωση των υποδομών και την πρόσβαση σε υπηρεσίες έκτακτης μαιευτικής ανάγκης για κάθε γυναίκα, ανεξάρτητα από το πού ζει.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
