Η θεατροπαιδαγωγός Μυρτώ Πανάγου συγκινεί με μια ανάρτηση-γροθιά για τις εισαγωγικές εξετάσεις στα Καλλιτεχνικά Σχολεία, με αφορμή έναν μαθητή της που δεν πέρασε, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αξία ενός παιδιού δεν κρίνεται από μια εξέταση.
Πριν λίγες μέρες εκατοντάδες παιδιά και οι οικογένειές τους μπήκαν στη στρεσογόνα διαδικασία των εισαγωγικών εξετάσεων για τα Καλλιτεχνικά και Μουσικά Γυμνάσια. Μια διαδικασία που, αν και στοχεύει στην ανάδειξη του ταλέντου, συχνά εγκλωβίζει τα παιδιά σε μια κουλτούρα ανταγωνισμού, βαθμολόγησης και επιφάνειας, ξένη προς την ίδια την ουσία της δημιουργίας.
Η θεατροπαιδαγωγός Μυρτώ Πανάγου, η οποία προετοιμάζει παιδιά για αυτές τις εξετάσεις τα τελευταία χρόνια, καταθέτει στο Facebook μια συγκλονιστική εξομολόγηση που αγγίζει την καρδιά κάθε γονιού και εκπαιδευτικού. Με αφορμή το αποτέλεσμα ενός "γλυκύτατου, τρυφερού και δημιουργικού" μαθητή της που φέτος δεν κατάφερε να περάσει, η κ. Πανάγου εκφράζει τη βαθιά της διαφωνία με αυτή τη σκληρή εξεταστική διαδικασία. Μας θυμίζει ότι η τέχνη δεν ανήκει σε λίγους εκλεκτούς, ούτε χωράει σε καλουπωμένα κριτήρια ταχύτητας, αλλά χρειάζεται χρόνο, σιωπή και χώρο για να ανθίσει – στοιχεία που όλα τα σχολεία θα έπρεπε να προσφέρουν σε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά.
Διαβάστε όσα συγκινητικά και γεμάτα αλήθεια έγραψε:
"Προετοιμάζω παιδιά για τα καλλιτεχνικά γυμνάσια τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, διαφωνώ βαθιά με τη διαδικασία των εισαγωγικών εξετάσεων.
Πιστεύω ότι δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να εξετάζονται τα παιδιά για να φοιτήσουν σε ένα καλλιτεχνικό σχολείο. Θεωρώ πως όλα τα σχολεία θα έπρεπε να έχουν την τέχνη στον πυρήνα της εκπαίδευσής τους και να μην είναι ούτε καλλιτεχνικά , ούτε μουσικά , ούτε τπτ .. Η τέχνη ενταγμένη και παρούσα σε όλα τα σχολεία και διαθέσιμη για όλα τα παιδιά.
Φέτος, από τα παιδιά που προετοίμασα, ένα δεν πέρασε. Ένα παιδί γλυκύτατο, τρυφερό, δημιουργικό και ικανό. Ένα παιδί που κάποιες φορές χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να εμπιστευτεί, να αφεθεί και να δημιουργήσει. Όταν όμως δημιουργεί, το κάνει με ουσία, ευαισθησία και βάθος.
Αυτό το παιδί δεν πέρασε.
Με συγκίνησε πάρα πολύ όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο και με ρώτησε μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος, μήπως υπάρχει περίπτωση να αλλάξει τελικά το αποτέλεσμα. Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να του απαντήσω "ναι". Δυστυχώς, δεν μπορούσα.
Ζούμε, βέβαια, στην εποχή της ταχύτητας, της βιασύνης και της επιφάνειας. Κι όμως, η τέχνη συχνά χρειάζεται ακριβώς το αντίθετο: χρόνο, παρατήρηση, σιωπή και χώρο για να ανθίσει.
Σε αυτό το παιδί θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο. Για μένα είναι ήδη κερδισμένο. Και πάνω απ’ όλα, θέλω να του πω ότι δεν τελειώνει τίποτα εδώ. Η αξία, η δημιουργικότητα και η πορεία του δεν κρίνονται από μία εξέταση. Αυτό είναι μόνο ένας σταθμός, όχι ο προορισμός".
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
