Βγαίνεις βόλτα με το παιδί σου, φίλους σου, συνομήλικα παιδιά. Κι εκεί που λες θα χαλαρώσω μιλώντας με τους άλλους γονείς, ξαφνικά τα παιδιά των άλλων κάνουν αταξίες, σπρώχνουν, κοροιδεύουν ή ξεπερνούν τα όρια του δικού σου παιδιού. Τι κάνεις;
Έχεις δικαίωμα να πεις "όχι" ή "σταμάτα" στο παιδί κάποιου άλλου; Πρέπει να βάλεις όρια ή είσαι υποχρεωμένη να κάνεις υπομονή όταν βλέπεις ότι και οι άλλοι γονείς δεν ενδιαφέρονται;
Οι γονείς σήμερα νιώθουμε διαρκώς ότι βαδίζουμε σε τεντωμένο σχοινί. Φοβούνται μήπως παρεξηγηθούν, μήπως φανεί ότι κρίνουν την ανατροφή που δίνει κάποιος άλλος γονιός ή μήπως ξεπεράσουν κάποια αόρατα όρια.
Πού σταματάει όμως η υπομονή και πού ξεκινάει το δικαίωμά σου να προστατεύσεις τη δική σου (και του παιδιού σου) ηρεμία; Α; δούμε τρία συχνά παραδείγματα:
1. Το παιδί που κάνει αταξίες: Έχεις δικαίωμα να παρέμβεις;
Ίσως έχεις ακούσει για το gentle parenting, μια προσέγγιση που εστιάζει στην κατανόηση των συναισθημάτων του παιδιού αντί για την τιμωρία. Όταν όμως εφαρμόζεται με υπερβολικά ανεκτικό τρόπο, τα παιδιά καταλήγουν να "κάνουν κουμάντο".
Αν τα παιδιά των φίλων σου βρίσκονται στο σπίτι σου και αρχίσουν να χοροπηδούν στον καναπέ ή να αγγίζουν ευαίσθητα αντικείμενα, δεν χρειάζεται να κάνεις υπομονή. Έχεις κάθε δικαίωμα να βάλεις κανόνες. Τα παιδιά είναι απόλυτα ικανά να καταλάβουν ότι διαφορετικοί χώροι έχουν και διαφορετικούς κανόνες. Ένα σταθερό και σοβαρό "Μην αγγίζεις αυτό το βάζο, βγείτε έξω να παίξετε" είναι μέσα στα όριά σου.
Η αλήθεια: Πολλοί εξαντλημένοι γονείς στην πραγματικότητα νιώθουν ανακούφιση όταν ένας άλλος ενήλικας βάζει ένα ευγενικό αλλά σταθερό όριο στο παιδί τους. Αν πάλι οι άλλοι γονείς σου ενοχλούνται όταν προστατεύεις τον χώρο σου, την επόμενη φορά προτίμησε να βρεθείτε στο δικό τους σπίτι ή σε ένα πάρκο.
2. Το παιδί που απαιτεί όλη σου την προσοχή: Πρέπει να γίνεσαι ανιματέρ;
Υπάρχει μια αυξανόμενη τάση των γονιών να βρίσκονται πάνω από τα παιδιά τους 24 ώρες το 24ωρο, με αποτέλεσμα εκείνα να δυσκολεύονται να απασχοληθούν μόνα τους ή να δεχτούν ότι οι μεγάλοι θέλουν να συζητήσουν.
Όταν επισκέπτεσαι ένα σπίτι με παιδιά, είναι αναμενόμενο ότι θα ασχοληθείς μαζί τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάσεις την προσωπική σου επαφή με την άλλη μαμά. Έχεις το δικαίωμα να ξεκαθαρίσεις τις προσδοκίες σου. Μπορείς να πεις από πριν: "Ανυπομονώ να δω τα παιδιά, αλλά κάποια στιγμή θα ήθελα να κάτσουμε και οι δυο μας να πούμε τα δικά μας".
Η αλήθεια: Όταν λες "όχι" σε ένα παιδί που απαιτεί διαρκώς να παίξεις μαζί του, μπορεί στην αρχή να αντιδράσει, αλλά σύντομα θα νιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια κοντά σου, ακριβώς επειδή βλέπει έναν ενήλικα με ξεκάθαρα και σταθερά όρια.
3. Ξέσπασμα σε δημόσιο χώρο: Πότε μιλάς και πότε σιωπάς;
Το μεγάλο άγχος κάθε γονέα είναι μήπως το παιδί του πάθει tantrum μέσα σε ένα εστιατόριο ή στο σούπερ μάρκετ.
Αν πετύχεις, όμως, ένα ξένο παιδί σε κατάσταση απόλυτου ξεσπάσματος, εδώ ναι, πρέπει να κάνεις υπομονή και να κρατήσεις το στόμα σου κλειστό, εκτός αν τίθεται θέμα ασφάλειας (π.χ. αν πάει να τρέξει στον δρόμο).
Αν όμως η συμπεριφορά του παιδιού εισβάλλει στον δικό σου προσωπικό χώρο (για παράδειγμα, αν κλωτσάει την καρέκλα σου ή σου πετάει αντικείμενα), έχεις κάθε δικαίωμα να μιλήσεις. Απευθύνσου ευγενικά στον γονέα και ζήτησέ του να παρέμβει. Αν όμως απλώς κλαίει στο διπλανό τραπέζι, δείξε λίγη κατανόηση.
Δεν χρειάζεται ούτε να υπομένεις τα πάντα σιωπηλά, ούτε να γίνεσαι αυστηρός κριτής. Χρειαζόμαστε όλοι λίγη περισσότερη κατανόηση!
Διαβάστε Επίσης
