Αν κάτι θέλω όσο τίποτα να καταφέρω με τα παιδιά μου, είναι να γίνουν από πολύ νωρίς ανεξάρτητα. Στο μέτρο που μπορούν πάντα για την ηλικία τους, θέλω να πατάνε στα πόδια τους, να στηρίζονται στις δυνάμεις τους και να μην με χρειάζονται! Όπως για παράδειγμα, να αλλάξουν ρούχα, να μεταφέρουν το πιάτο τους στο νεροχύτη, να μαζέψουν το φαγητό όταν πέσει κάτω στο πάτωμα, να διαβάσουν, να κάνουν ντουζ, να βάλουν νερό όταν διψάσουν.
Όλα αυτά τα μικρά βήματα ανεξαρτησίας για τα παιδιά, χτίζουν αυτοπεποίθηση και γερές βάσεις για το μέλλον. Μέχρι η κόρη μου να γίνει 7 ετών, έτρεχα πίσω της προσφέροντάς της τα πάντα στο χέρι. Όταν όμως χρειάστηκε να μείνω καθηλωμένη στο κρεβάτι στη δεύτερη εγκυμοσύνη μου, προσπάθησα εσπευσμένα να της μάθω κάποιους τρόπους ώστε να είναι αυτόνομη χωρίς τη συνεχόμενη συμβολή μου.
Η γονεϊκότητα είναι ένας συνεχής χορός ανάμεσα στο είμαι εδώ για σένα και στο μπορείς να το κάνεις μόνος σου. Όλες θέλουμε παιδιά που μπορούν να ντυθούν μόνα τους, να διαχειριστούν μικρές δυσκολίες και να πιστεύουν στον εαυτό τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να απομακρυνθούμε συναισθηματικά. Το μυστικό βρίσκεται στην ισορροπία. Ζεστασιά, καθοδήγηση και λίγος χώρος για δοκιμή.
Τα καλά νέα; Δεν χρειάζονται μεγάλες αλλαγές. Μικρές, καθημερινές μετατοπίσεις στον τρόπο που μιλάμε και οργανώνουμε τη μέρα μπορούν να καλλιεργήσουν την ανεξαρτησία χωρίς να κλονίσουν τον δεσμό μας.
1. Ξεκίνα με σύνδεση και μετά άφησε χώρο
Όταν το παιδί νιώθει ασφάλεια, συνεργάζεται πιο εύκολα. Ένα απλό σε καταλαβαίνω πριν από μια οδηγία κάνει θαύματα. Αντί για εντολές, συνδύασε ενσυναίσθηση και επιλογή.
2. Δώσε δύο καλές επιλογές
Οι επιλογές χτίζουν αυτονομία χωρίς καβγάδες. Αθλητικά ή μποτάκια; Σίγουρα καλύτερο από το βάλε παπούτσια τώρα. Και οι δύο δρόμοι οδηγούν εκεί που θέλεις .
3. Χρησιμοποίησε το "πρώτα-μετά”
Πρώτα μαζεύουμε, μετά παίζουμε. Τα παιδιά καταλαβαίνουν καλύτερα όταν τα βήματα είναι ξεκάθαρα και προβλέψιμα.
4. Υποστήριξε χωρίς να κάνεις τα πάντα εσύ
Δείξε μία φορά, κάντε το μαζί και μετά παρακολούθησε. Αν δυσκολευτεί, βοήθησε λίγο αλλά χωρίς να πάρεις εσύ τη θέση του.
5. Επαίνεσε την προσπάθεια, όχι μόνο το αποτέλεσμα
Αντί για μπράβο που το έκανες τέλεια, πες μου άρεσε που δεν τα παράτησες. Σχολίασε τον τρόπο που λειτούργησε. Έτσι χτίζεται η ανθεκτικότητα.
6. Βάλε ρουτίνες που φαίνονται
Λίστες με εικόνες ή απλά βήματα βοηθούν τα παιδιά να θυμούνται μόνα τους τι έχουν να κάνουν κι εσύ να μην επαναλαμβάνεσαι συνέχεια.
7. Άφησε τις φυσικές συνέπειες να διδάξουν
Ξέχασε το παγούρι; Μη τρελένεσαι ή τρέχεις πίσω του για να το πάρει. Θα διψάσει. Την επόμενη φορά θα ξέρει οτι χρειάζεται να το θυμηθεί και να το πάρει μαζί. Αργότερα με ηρεμία, συζητάτε πώς θα το θυμηθεί την επόμενη φορά.
8. Μικρές ιεροτελεστίες σύνδεσης
Ένα φιλί πριν το σχολείο, μια κουβέντα πριν τον ύπνο. Όσο μεγαλώνει η ανεξαρτησία, τόσο πιο σημαντικές γίνονται αυτές οι σταθερές στιγμές.
Μαμά θυμήσου πως στο τέλος της ημέρας, η ανεξαρτησία δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Είναι μια σειρά από μικρές δοκιμές που γίνονται πάντα με τη σιγουριά ότι η μαμά είναι εκεί. Όταν το παιδί ξέρει πως έχει δίχτυ ασφαλείας, τολμά να ανοίξει τα φτερά του. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να του κάνεις.
