Βλέπεις στην παιδική χαρά, στο σχολείο, στο εμπορικό κέντρο παιδιά με τους γονείς τους. Κάποια φαίνονται στεναχωρημένα, αλλά υποθέτεις ότι κρατούν μούτρα στους γονείς τους, κάποια φαίνονται χαρούμενα- γιατί τους πήραν το γλυκό που ήθελαν. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι βιώνει ένα παιδί εύκολα απλά κοιτώντας το. Ως γονιός ξέρεις πολύ καλά ότι τα παιδιά μπορεί να κλαίνε τη μια στιγμή για κάτι άσχετο και μετά από λίγο να σε αγκαλιάζουν με μια υπέροχη λάμψη στα μάτια.
Πρόσφατα διαβάσαμε στο Facebook μία από αυτές τις ιστορίες που κυκλοφορούν που δεν ξέρεις αν είναι αλήθεια ή ψέμα. Σε κάποιες περιπτώσεις, φυσικά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι σε αγγίζουν και κρύβουν κάποιες αλήθειες. Αυτή η ιστορία μιλούσε για τα παιδιά που παίρνουν αγάπη από τους γονείς τους και τα παιδιά που απλά τα φροντίζουν. Και φροντίδα δεν εννοεί τη φροντίδα την ουσιαστική αλλά την επιφανειακή.
Κάποια παιδιά μπορεί να φορούν καθαρά ρούχα, να έχουν τέλειο ταπεράκι στο σχολείο, να έχουν κάνει τα μαθήματά τους, αλλά η φροντίδα σταματάει εκεί. Σε όσα φαίνονται. Γιατί η σύνδεση στο σπίτι δεν υπάρχει, όπως και η αγάπη όπως τη θέλουν. Αυτά τα παιδιά λειτουργούν χωρίς λάμψη στα μάτια.
Υπάρχουν, όμως, και παιδιά που νιώθουν αγάπη. Έχουν λάμψη στα μάτια κι ας μην πρόλαβε η μαμά να τους βάλει σνακ στην τσάντα. Έχουν λάμψη όταν μιλούν για το πώς πέρασαν το Σαββατοκυριακο και για το τι έκαναν στον ελεύθερο χρόνο τους.
Κι αυτό ακριβώς λέει η ιστορία, όπως την εξιστορεί ένας δάσκαλος:
Υπάρχουν παιδιά που απλώς λειτουργούν και παιδιά που λάμπουν από μέσα.
Όχι εξαιτίας των ρούχων τους.
Όχι εξαιτίας των βαθμών τους.
Αλλά εξαιτίας του τρόπου που τα κοιτάνε όταν μιλάνε για το σπίτι τους.
"Τα αγαπημένα παιδιά κινούνται διαφορετικά"
"Κουβαλούν μια ήσυχη βάση".
Υπάρχουν παιδιά που έχουν τα πάντα - φαγητό στο τάπερ τους, καθαρά ρούχα, οργάνωση αλλά χωρίς φως στα μάτια τους.
"Φροντισμένα", αλλά δεν τα βλέπουν πραγματικά.
Μιλούν απαλά, σπάνια λένε "μαμά" ή "μπαμπά" στις ιστορίες τους.
Δεν ακούς τίποτα προσωπικό.
Καμία γέλια, καμία υπερηφάνεια, καμία ζεστασιά.
Μόνο ρουτίνα σαν να είναι μικροί ενήλικες.
Υπάρχουν κι εκείνα που μιλούν με μάτια που λάμπουν, ακόμα κι αν το πουλόβερ τους έχει λεκέδες. Παιδιά που επιτρέπεται να κάνουν λάθη, να είναι θορυβώδη, να είναι περίεργα.
"Τα αγαπημένα παιδιά δεν φοβούνται να πάρουν χώρο".
"Γιατί ξέρουν: ό,τι κι αν γίνει μέσα στη μέρα κάποιος τα βλέπει πραγματικά".
Ένα αγόρι ήταν λυπημένο κάθε Δευτέρα.
Μια φορά είπε: "Τα Σαββατοκύριακα δεν μιλάω σε κανέναν".
Δεν υπήρχαν καυγάδες, δεν υπήρχε δράμα απλά κανείς δεν νοιαζόταν.
"Έτσι αναγνωρίζεις την αόρατη μοναξιά", όταν τα παιδιά φαίνονται "εντάξει" εξωτερικά, αλλά πεινούν συναισθηματικά εσωτερικά.
"Η αγάπη δεν είναι δώρο. Η αγάπη είναι παρουσία".
"Ένα παιδί που αγαπιέται κουβαλάει αυτή τη ζεστασιά για δεκαετίες.
Ένα παιδί που απλώς φροντίζεται περνάει τη ζωή του προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι αρκετό".
