Η καρδιά σου είναι έτοιμη να σπάσει γιατί ξέρεις τι σε περιμένει στην είσοδο του παιδικού σταθμού. Φτάνεις στην πόρτα, το παιδί τυλίγεται γύρω από το πόδι σου σαν μικρό κοάλα, τα κλάματα ξεκινούν και εσύ νιώθεις η χειρότερη μαμά στον κόσμο.
Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε όλες μας εκείνη ακριβώς τη στιγμή είναι η "παράταση του μαρτυρίου". Η περίφημη, ατελείωτη διαπραγμάτευση. Του λες "έλα μωρό μου, μια αγκαλιά ακόμα", φεύγεις, ξαναγυρίζεις γιατί σε έπιασαν οι τύψεις, του δίνεις άλλα τρία φιλιά και τελικά το κάνεις να πιστεύει ότι η πόρτα αυτή μπορεί όντως να σε φέρει πίσω.
Όταν παρατείνεις το "αντίο", το μόνο που καταφέρνεις είναι να πολλαπλασιάζεις την ανασφάλειά του, γιατί η δική σου αναποφασιστικότητα τού περνάει το μήνυμα ότι ο χώρος δεν είναι ασφαλής.
Σύμφωνα με τις οδηγίες της American Academy of Pediatrics (AAP) σχετικά με το άγχος αποχωρισμού, ο αποχωρισμός πρέπει να είναι σύντομος, σταθερός και ζεστός, αποφεύγοντας τις δραματικές σκύψεις και τα συνεχόμενα "πηγαινέλα" που μπερδεύουν το παιδί.
Τι να κάνεις:
- Δώσε μια ξεκάθαρη, τρυφερή αγκαλιά,
- πες του με σίγουρη φωνή "σε αγαπώ, θα έρθω να σε πάρω το μεσημέρι μετά το φαγητό"
- και παρέδωσέ το με χαμόγελο στη δασκάλα.
Ακόμα κι αν κλάψει για λίγα λεπτά, σύμφωνα με τους ειδικούς, η συναισθηματική σταθερότητά σου είναι η άγκυρά του. Μόλις φύγεις, ηρεμεί πιο γρήγορα απ' όσο φαντάζεσαι – και μαζί του ηρεμείς κι εσύ!
Διαβάστε Επίσης
