Τη στιγμή ακριβώς που το παιδί σου χτυπάει από τον θυμό του, δεν χρειάζεται έναν γονιό-δικαστή που θα το τιμωρήσει παραδειγματικά, αλλά έναν "φάρο" ασφάλειας που θα το βοηθήσει να κατεβάσει ταχύτητες.
Γιατί χτυπάει όταν θυμώνει;
Tα παιδιά δεν χτυπούν επειδή είναι "κακά" ή επειδή σε μισούν. Το νευρικό τους σύστημα είναι ακόμα υπό κατασκευή. Όταν ο θυμός, η απογοήτευση ή η υπερδιέγερση φτάσουν στο κόκκινο, ο "λογικός" εγκέφαλος (ο προμετωπιαίος φλοιός) βγαίνει εκτός λειτουργίας και αναλαμβάνει ο εγκέφαλος των συναισθημάτων (η αμυγδαλή). Το παιδί κυριολεκτικά πνίγεται από το συναίσθημά του και, επειδή ο λόγος και η αυτορύθμιση δεν έχουν αναπτυχθεί πλήρως, χρησιμοποιεί το σώμα του για να εκφράσει αυτό που δεν μπορεί να πει με λέξεις.
Πώς να αντιδράσεις τη στιγμή της κρίσης (Βήμα-βήμα)
1. Κάνε παύση και πάρε μια βαθιά ανάσα εσύ πρώτα
Αν μπεις στη φωτιά με δικό σου θυμό, το μόνο που καταφέρνεις είναι να ρίξεις λάδι στη φωτιά. Το παιδί χρειάζεται να δει ότι εσύ στέκεσαι σταθερός και ακλόνητος, ακόμα κι όταν γύρω γίνεται χαμός. Η δική σου ηρεμία είναι το εισιτήριό του για να ηρεμήσει.
2. Μπλοκάρετε το χέρι με σταθερότητα, όχι με βία
Πιάσε του απαλά αλλά σταθερά το χέρι και πες το αυτονόητο με απόλυτη σοβαρότητα και χαμηλό τόνο φωνής: "Βλέπω πόσο θυμωμένος είσαι. Όμως δεν μπορώ να σε αφήσω να χτυπήσεις". Χωρίς κηρύγματα, χωρίς ειρωνείες, χωρίς φωνές.
3. Δώσε του μια ασφαλή διέξοδο για τον θυμό
Ο θυμός είναι θεμιτό συναίσθημα, η βία όμως απαγορεύεται. Δώσε του αμέσως μια εναλλακτική διέξοδο για να φύγει η σωματική ένταση. Πες του: "Αν θες να χτυπήσεις κάτι επειδή θύμωσες, χτύπα αυτό το μαξιλάρι ή πήδα πάνω-κάτω στο πάτωμα".
4. Απομάκρυνέ το από το σημείο αν χρειάζεται
Αν η κρίση γίνεται σε δημόσιο χώρο ή ανάμεσα σε αδέρφια/συμμαθητές, πάρ’ το αγκαλιά (ή από το χέρι αν αντιστέκεται) και οδήγησέ το σε έναν πιο ήσυχο χώρο για να πέσουν οι τόνοι. Δεν είναι η ώρα για "μάθημα συμπεριφοράς", αλλά η ώρα για αποσυμπίεση.
Τι γίνεται μετά; (Όταν πια ηρεμήσει)
Το σημαντικότερο κομμάτι δεν γίνεται την ώρα του καυγά, αλλά τουλάχιστον 20-30 λεπτά αργότερα, όταν το νευρικό του σύστημα έχει επανέλθει. Τότε είναι που πιάνεις κουβέντα ήσυχα:
"Θυμάσαι πιο πριν που θύμωσες τόσο πολύ με τον αδερφό σου; Τι ήταν αυτό που σε έκανε να χτυπήσεις;"
- Άκουσε το χωρίς να διακόπτεις.
- Βάλε λέξεις στο συναίσθημά του: "Κατάλαβα, ένιωσες ότι σου πήρε το παιχνίδι και θυμώνεις πολύ όταν συμβαίνει αυτό".
- Δείξ’ του έναν άλλο τρόπο αντίδρασης για την επόμενη φορά: "Την επόμενη φορά, αντί να χτυπήσεις, έλα να μου πεις "Μαμά, με ενοχλεί αυτό" ή χτύπα το μαξιλάρι σου".
Όπως επισημαίνει και η σχετική παιδιατρική και αναπτυξιακή καθοδήγηση από οργανισμούς όπως η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (AAP), η πειθαρχία δεν σημαίνει τιμωρία ή επίπληξη, αλλά εκπαίδευση. Το παιδί μαθαίνει να διαχειρίζεται τα τεράστια συναισθήματά του αργά, μέσα από την επαναλαμβανόμενη, υπομονετική καθοδήγηση του ενήλικα. Θα πάρει χρόνο, αλλά με τη δική σου σταθερότητα, θα τα καταφέρει.
Διαβάστε Επίσης
