Κάποια στιγμή, κάθε γονιός έρχεται αντιμέτωπος με βασική δεξιότητα που πρέπει να αποκτήσει το παιδί του: να δένει μόνο του τα κορδόνια των παπουτσιών του! Παρατηρείς τα μικρά του δαχτυλάκια να προσπαθούν απεγνωσμένα να σχηματίσουν θηλιές, τα βλέπεις να μπερδεύονται, να απογοητεύονται και αναρωτιέσαι πώς θα καταφέρεις να του το μάθεις σωστά.
Η αλήθεια που συχνά αγνοούμε είναι ότι το δέσιμο των κορδονιών δεν είναι απλώς μια κίνηση, αλλά αποτελεί την κορυφή μιας ολόκληρης νευρολογικής και αναπτυξιακής διεργασίας.
Τι είναι ο διμερής συντονισμός;
Πριν το παιδί μπορέσει να συντονίσει τα χέρια του ώστε να κάνουν εντελώς διαφορετικές, αντίθετες κινήσεις ταυτόχρονα (το ένα να κρατά σταθερή τη θηλιά και το άλλο να τυλίγει επιδέξια το κορδόνι γύρω της), ο εγκέφαλος και το σώμα του πρέπει να κατακτήσουν έναν θεμελιώδη μηχανισμό: τον διμερή συντονισμό.
Όσες ώρες κι αν ξοδέψεις προσπαθώντας να του δείξεις πώς γίνεται ο κόμπος, αν το νευρικό του σύστημα δεν έχει ωριμάσει επαρκώς σε αυτόν τον τομέα, το παιδί θα απογοητευτεί και εσύ μαζί του.
Πώς χτίζεται αυτή η ικανότητα στην καθημερινότητα; Σύμφωνα με τις οδηγίες της Αμερικάνικης Παιδιαιτρικής Ακαδημίας, το έδαφος για αυτές τις απαιτητικές δεξιότητες στρώνεται πολύ νωρίτερα μέσα από απλά, καθημερινά παιχνίδια που ενισχύουν τους μυς και τη συνεργασία των χεριών:
- Το σκίσιμο χαρτιών ή χαρτονιών σε μικρά κομμάτια.
- Το άνοιγμα και κλείσιμο βάζων ή καπακιών.
- Το πιάσιμο, το πέταγμα και το πιάσιμο μιας μπάρας με τα δύο χέρια συντονισμένα.
- Οι κατασκευές με πηλό, πλαστελίνη ή τουβλάκια.
Την επόμενη φορά που θα παρατηρήσεις το παιδί σου να παίζει και να λερώνεται με τέτοιου είδους υλικά, να ξέρεις ότι δεν περνάει απλά την ώρα του, αλλά χτίζει τις νευρικές συνάψεις που σύντομα θα του λύσουν... τα χέρια (και θα του δέσουν τα κορδόνια!).
Διαβάστε Επίσης
