Το πρώτο μου μωρό ήρθε αναπάντεχα γρήγορα πριν 9 χρόνια. Δεν ξέρω αν έπαιζε ρόλο η ηλικία, οι συνθήκες ζωής ή το λιγότερο άγχος πάντως μέχρι να πω ή να νιώσω έτοιμη για τη μητρότητα, είχα ήδη το μωρό στην αγκαλιά μου. Όταν, ωστόσο, θέλησα να το ζήσω για δεύτερη φορά δεν ήμουν το ίδιο τυχερή. Όταν συνέβη, τα παιδιά μου είχαν πια μια μεγάλη διαφορά ηλικίας, 8 ολόκληρα χρόνια.
Στην προσπάθειά μου να αποκτήσω ένα ακόμα μωρό, ξεκίνησα να ανεβαίνω τον δικό μου Γολγοθά υπογονιμότητας, παλεύοντας με εφαρμογές κύκλου, κυνηγώντας τις γόνιμες μέρες μέσα σε έναν τεράστιο φαύλο κύκλο από τεστ ωορηξίας και tips για να μείνω έγκυος. Κι όταν μπεις σε αυτό το τρυπάκι δύσκολα βγαίνεις. Κάθε χαρμόσυνο νέο για κάποιας γνωστής την εγκυμοσύνη, για μένα γινόταν μια ακόμα μαχαιριά στην καρδιά και κάθε νέος κύκλος που ξεκινούσε, ξεκινούσε μαζί του και μια νέα μου βουτιά στην απογοήτευση.
Εγώ πότε θα (ξανα)γίνω μάνα; Αναρωτιόμουν με παράπονο, καθώς τα χρόνια περνούσαν. Είναι τόσο δύσκολο να παλεύεις με τον εαυτό σου για θέματα που δεν περνούν καν από τα χέρια σου. Το πλάνο της ζωής μου δεν ήταν αυτό, τα όνειρά μου δεν ήταν αυτά. Κι όσο περνούσε ο καιρός μεγάλωνε το άγχος, μεγάλωνε και το πρώτο μου παιδί, μεγάλωνε και η απογοήτευση ότι δεν θα μεγαλώσει άλλο η οικογένειά μας.
Στα 3 χρόνια προσπάθειας ήρθε το πρώτο θετικό τεστ και πριν καν στερέψουν τα δάκρυα χαράς, ήρθαν τα άλλα, αυτά που συνοδεύουν κάθε απώλεια. Και το αίσθημα πένθους, και τα όνειρα που έμειναν στη μέση πριν καν προλάβουν να δημιουργηθούν. Το πλάνο ναυάγησε ξανά.
Κάπου εκεί παγώσαμε και οι δύο μπροστά στη θλίψη μας και μουδιασμένοι απομακρύνθηκε ο καθένας στο καβούκι του με τις δικές του σκέψεις, τον δικό του τρόπο να πενθήσει, να κλάψει για την αποτυχία. Το άγχος ήρθε ξανά, κύκλωσε τη σχέση και η ζωή συνεχίστηκε.
Παρά τις εξετάσεις, την σαλπιγγογραφία και άλλα τέτοια πειστήρια πως δε υπήρχε προφανής λόγος που το δεύτερο μωρό δεν ήταν καν ακόμα στο δρόμο, εγώ είχα πειστεί. Δεν θα υπήρχε άλλο μωρό για μένα. Κι έτσι ευχαρίστησα το θεό για αυτό που είχα και κοίταξα αλλού. Στο πώς να αρχίσω να ζω τη ζωή μου χωρίς αυτόν τον βραχνά. Να ταξιδεύω, να δημιουργώ όμορφες αναμνήσεις με την μικρή μας οικογένεια, να βάζω επαγγελματικούς στόχους και να ευχαριστώ για όσα έχω μέρα τη μέρα.
Κι έτσι, στα 5 χρόνια προσπάθειας ένα ακόμα θετικό τεστ ήρθε να προστεθεί στο βιογραφικό μου. Ένα τεστ, που μεταμορφώθηκε στο πιο όμορφο δώρο που έχω σήμερα.
Κοιτώντας πίσω, τα πράγματα δεν πήγαν απο την αρχή όπως ήθελα. Ως ψυχαναγκαστικό άτομο που είμαι δεν είχα φανταστεί ούτε και ήθελα να έχω δυο παιδιά που να έχουν τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας, όμως μπορώ να βρω χίλιους τρόπους πια που το λατρεύω. Γιατί όταν τα βλέπω μαζί και πόσο αγαπιούνται, είναι το πιο όμορφο θέαμα που εχω δει. Όταν βλέπω την μεγάλη μου κόρη να προσέχει τον μικρό με τέτοια λατρεία και φροντίδα νιώθω ευγνωμοσύνη και όταν ο μικρός μου γιος ηρεμεί στην αγκαλιά της ή αναζητά τη συντροφιά της συνεχώς, όταν φωτίζονται τα προσωπά τους μόλις συναντιούνται ή μοιράζονται ένα πιάτο μακαρόνια μέσα από γέλια και πειράγματα, σκέφτομαι πως ακόμα και αν έπρεπε να το ζήσω πάλι όλο από την αρχή, ξανά το ίδιο θα ήθελα.
Αν θέλεις να γίνεις μαμά και σε τρομάζει η διαφορά ηλικίας των παιδιών, έχω να σου πω οτι αυτά δυστυχώς βρίσκονται μέσα στο δικό μας μυαλό και μας παιδεύουν και πως τα παιδιά και θα παίξουν αλλά και θα αγαπηθούν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, όποια και να είναι η διαφορά τους.
Σαν τελευταίο σου αφήνω αυτό, η κόρη μου κάποια στιγμή που δεν το περίμενα μου είπε: "Μαμά σε ευχαριστώ για αυτό το μεγάλο δώρο που μου έκανες". Στην αρχή δεν κατάλαβα, αφού δεν ήταν τα γενέθλιά της. Και συνέχισε: "Και εννοώ τον Νικήτα".
Διαβάστε Επίσης
