Σε συνέντευξή της με τον Αργύρη Ζαννιά, η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους μίλησε ανοιχτά και χωρίς ωραιοποιήσεις για την οικογένεια, τη μητρότητα και το δύσκολο ισοζύγιο ανάμεσα στην αγάπη και την ανεξαρτησία. Οι σκέψεις της περνούν μέσα από τα βιώματά της, την απώλεια της μητέρας της, από τη δική της εμπειρία ως κόρη και πλέον ως μητέρα, και φωτίζουν μια διαφορετική ματιά για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις παιδιά χωρίς να τα κρατάς δέσμια.
Μιλώντας για τη μητέρα της, στάθηκε σε κάτι που θεωρεί το μεγαλύτερο δώρο που πήρε ποτέ: "Το μεγαλύτερο ευχαριστώ που θα έλεγα στη μητέρα μου είναι ότι με μεγάλωσε, μας μεγάλωσε να μπορούμε χωρίς εκείνη. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ευχαριστώ. Και για μένα και ο φωτεινός δρόμος για μένα σαν μητέρα πια με τα παιδιά μου. Πρέπει τα παιδιά να μπορούν χωρίς εμένα."
Η απώλεια, όπως παραδέχεται, άλλαξε τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα: "Ο θάνατος της μητέρας μου σίγουρα οδήγησε προς το να σκεφτώ τα πράγματα λίγο διαφορετικά." Και αυτή η σκέψη συνοψίζεται σε μια σκληρή αλλά απελευθερωτική αλήθεια: "Οφείλεις να σταθείς μόνος σου. Και αυτό είναι δώρο. Να μπορείς να σταθείς μόνος σου."
Από εκεί ξεκινά και η κριτική της στην ελληνική οικογένεια — όχι ως θεσμό, αλλά ως νοοτροπία που συχνά συγχέει την αγάπη με την εξάρτηση: "Υπάρχει μια περίεργη, για μένα λανθασμένη σχέση με την οικογένεια. Για πολλά χρόνια την είχαμε σημαία, αυτή την κλειστή οικογένεια, τον δεσμό αυτό. Το είχαμε ότι είναι κάτι πάρα πολύ καλό. Φυσικά η οικογένεια είναι κάτι πολύ καλό. Αλλά όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι αυτό πρέπει να ανοίγει. Δεν μπορεί να είναι όπως είσαι στα τρία, να είσαι στα δεκαπέντε και στα τριάντα πέντε και στα σαράντα πέντε και να βλέπεις ανθρώπους να είναι εξαρτώμενοι από τους γονείς τους ως ενήλικες."
Για την ίδια, η μητρότητα είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής της: "Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζω είναι το να μεγαλώνεις παιδιά. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση. Το επιτυχία θα το δείξει η ιστορία των παιδιών μου."
Και αν έπρεπε να ορίσει τι σημαίνει επιτυχία ως μητέρα; "Νομίζω σαν επιτυχία ότι να δω καλά παιδιά. Σίγουρα στα παιδιά μου, οφείλω από τώρα να τους ζητήσω συγγνώμη για αυτά που τους έχω προκαλέσει που δεν τα γνωρίζω. Γιατί σίγουρα θα έχεις προκαλέσει πράγματα που δεν θα τους βοηθήσουν στη ζωή τους."
"Ό,τι φοβάμαι σήμερα έχει να κάνει με τα παιδιά μου. Πρώτα απ’ όλα η υγεία τους. Ανησυχώ πάρα πολύ πού θα μεγαλώσουν αυτά τα δύο παιδιά σε έναν τόσο κακό κόσμο."
Για εκείνη, η φροντίδα και η αγάπη είναι αίσθηση ασφάλειας: "Φροντίδα είναι να ξέρεις ότι ο άλλος είναι εκεί. Ότι αν έρθει μια στιγμή που χρειάζεσαι, μπορείς να σηκώσεις ένα τηλέφωνο και να νιώθεις αυτή την ηρεμία μέσα σου. Αγάπη είναι αυτό το συναίσθημα ότι είσαι σπίτι σου."
