Το "Toy Story 5" επιστρέφει από τις 18 Ιουνίου στους κινηματογράφους από τη Feelgood Entertainment με μια ακόμη δυνατή περιπέτεια με τους αγαπημένους ήρωες Τζέσι, Γούντι και Μπάζ Λάιτγιαρ, οι οποίοι αυτή τη φορά έχουν να αντιμετωπίσουν τη Λίλι, ένα τάμπλετ που απειλεί να απομακρύνει την μικρή Μπόνι από τον κόσμο των παιχνιδιών μια για πάντα.
Η δημοσιογράφος Φωτεινή Νικολίτσα και το Αθηνόραμα συζήτησε διαδικτυακά με τον συν-σκηνοθέτη της ταινίας, Άντριου Στάντον και την παραγωγό, Λίντσεϊ Κόλλινς, για όλες τις φανταστικές ιδέες που ενσωμάτωσαν στην πέμπτη ταινία του διάσημου franchise.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άντριου Στάντον ήταν στην βασική συγγραφική ομάδα από το πρώτο "Toy Story" (1995), 30 χρόνια πριν (!), με την πέμπτη ταινία να είναι η πρώτη που αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία της. Ο ίδιος έχει σκηνοθετήσει τις εμβληματικές ταινίες κινουμένων σχεδίων της Pixar, "Ψάχνοντας τον Νέμο" (2003), "Γουολ-Υ" (2008) και "Ψάχνοντας την Ντόρι" (2016). Η Λίντσεϊ Κόλλινς, με τη σειρά της, εργάζεται στην Pixar από το 1997, σε διάφορους ρόλους, έχοντας υπάρξει συμπαραγωγός στον "Γουολ-Υ" και το "Ψάχνοντας τον Νέμο", ενώ χάρισε τη φωνή της στον χαρακτήρα της Μία στην ταινία "Αυτοκίνητα" (2006).
Πώς ξεκίνησε η ιδέα για το "Toy Story 5";
Άντριου Στάντον: Ουσιαστικά ήταν μια δική μου ιδέα. Όταν μου ζήτησαν να κάνω το "Toy Story 5", δεν υπήρχε καμία ιδέα. Οπότε είπα κάτσε να γράψω κάτι και να δούμε αν αυτό που με ενδιαφέρει, θα είναι αυτό που ενδιαφέρει κι εκείνους. Ήθελα να επικεντρωθώ στην Τζέσι και στο γεγονός ότι οι συσκευές που βρίσκονται στα χέρια παιδιών μικρότερης ηλικίας είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία. Δουλεύοντας την ταινία, αρχίσαμε να βρίσκουμε τις συνδέσεις μεταξύ κοινωνικής ανάπτυξης και φιλίας, και όλα τα άλλα πράγματα που λειτούργησαν οργανικά με τον χρόνο.
Λίντσεϊ Κόλλινς: Ναι, νομίζω ότι το να κάναμε μια Toy Story ταινία χωρίς να μιλούσαμε για την τεχνολογία, θα έμοιαζε λες και δεν μιλάμε για την εποχή που βρισκόμαστε. Και νομίζω ότι αυτό που κάνουν θαυμάσια όλες οι Toy Story ταινίες, είναι ότι αναγνωρίζουν τον χρόνο που περνάει και την εποχή που βρισκόμαστε. Και η πραγματικότητα αυτή όπου η τεχνολογία βρίσκεται ολοένα και περισσότερο στις ζωές των παιδιών, έμοιαζε αυτονόητη. Αν δεν μιλούσαμε γι’ αυτό στην ταινία, θα ξεφεύγαμε ξαφνικά από τα στάνταρ που έχουμε θέσει, ότι δηλαδή πάντοτε μιλάμε για το σήμερα και το τι σημαίνει αυτό για τα παιχνίδια.
Πώς δημιουργήθηκε ο χαρακτήρας του Smarty Pants;
Άντριου Στάντον: Βγήκε πραγματικά από το μυαλό μου. Σκέφτηκα πως η Τζέσι θα έφτανε στην φάρμα σαν σε ένα western. Και σκέφτηκα το "Once Upon a Time in the West”, όπου είχες όλα αυτά τα παλιά σαλούν στις άκρες της πόλης, και υπάρχει πάντα ο μέθυσος της πόλης που κοιμάται στο μπαρ και, σκέφτηκα, τι κι αν αυτός να ήταν μια από τις συσκευές που τις άφησαν έξω στην αυλή για χρόνια; Θα είχε πλάκα αν ήταν μια συσκευή εκπαίδευσης για την τουαλέτα. Θα ήταν ένα είδος ταπείνωσης για την Τζέσι, η οποία όχι μόνο δεν συμπαθεί τις συσκευές αλλά μένει κολλημένη και με τις πιο χαμηλού επιπέδου του είδους. Αυτή η σκέψη με έκανε να γελάσω πολύ! Δεν ήξερα πώς θα έμοιαζε, μέχρι να έρθουν άλλοι καλλιτέχνες στην ταινία. Κι όταν ένας από τους καλλιτέχνες ζωγράφισε μια εικόνα με σχεδόν την τελική μορφή του χαρακτήρα, ως ένα ρολό τουαλέτας με λαβή, όλοι δεν μπορούσαν να σταματήσουν να γελάνε.
Ήταν σημαντικό για εσάς να βρείτε το μέσο που να μην παρουσιάζει την τεχνολογία ως κάτι εγγενώς κακό;
Άντριου Στάντον: Το θεωρήσαμε ψέμα το ότι η τεχνολογία είναι απλώς κακή γιατί δεν της φερόμαστε έτσι στ’ αλήθεια – όλοι τη χρησιμοποιούμε. Αυτό που βασανίζει τον κόσμο είναι το πώς θα την χρησιμοποιήσει, πόσο πολύ, πόσο λίγο, πόσο διαφορετικά. Μπορεί να σε κάψει ή να σε βοηθήσει αλλά δεν πρόκειται να φύγει. Θέλαμε να εστιάσουμε στην ζόρικη αλήθεια αυτού του συγκεκριμένου σπιτιού, των συγκεκριμένων γονιών και του συγκεκριμένου παιδιού και για το πώς το αντιμετωπίζουν και πώς προσπαθούν να βρουν την ισορροπία. Μιλάμε για αυτούς τους συγκεκριμένους ανθρώπους, δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάποια δήλωση για κάτι μεγαλύτερο. Αλλά θέλουμε να δείξουμε ότι αναγνωρίζουμε πως είναι ζόρικο.
Τι λέει η ταινία για την παιδική ηλικία του σήμερα;
Λίντσεϊ Κόλλινς: Είναι δύσκολη η παιδική ηλικία αυτή τη στιγμή. Τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με πράγματα που μοιάζουν εύκολα, όπως η σύνδεση μεταξύ τους αλλά μερικές φορές είναι παραπλανητικά δύσκολο. Και σε μερικές καταστάσεις υπάρχει περισσότερη απομόνωση παρά σύνδεση. Η ταινία, πιστεύω, προσπαθεί να μιλήσει για το γεγονός ότι αυτή είναι μια αγωνία που τα παιδιά από πάντα περνάνε αλλά πως μερικές φορές η τεχνολογία, προσπαθώντας να κάνει τα πράγματα καλύτερα, καταφέρνει το ακριβώς αντίθετο. Ελπίζω ότι παράλληλα η ταινία είναι ελπιδοφόρα, δείχνοντας ότι η αίσθηση της φαντασίας και του παιχνιδιού είναι κάτι που όλοι έχουμε συνεχώς πρόσβαση και είναι ακριβώς αυτό που μπορεί τελικά να μας συνδέσει.
Η Λίλι, το τάμπλετ, είναι ουσιαστικά ο "villain" αυτής της ταινίας. Πώς δημιουργήθηκε ο χαρακτήρας της;
Άντριου Στάντον: Προσωπικά παρεκκλίνω από τον όρο "villain” γιατί ακούγεται σαν να μιλάμε για κάποιον που έχει κακές προθέσεις. Με ενδιαφέρει περισσότερο όταν οι χαρακτήρες κάνουν αυτό που πιστεύουν αλλά, παράλληλα, στέκονται εμπόδιο στον δρόμο των άλλων. Για παράδειγμα, ο αντιήρωας του "Toy Story" ήταν ο Μπάζ Λάιτγιαρ, ο οποίος έμπαινε στο δρόμο του Γούντι. Έτσι, σκέφτηκα ότι η τεχνολογία μπαίνει στον κόσμο αυτού του παιδιού, μέσω των γονιών που προσπαθούν να το βοηθήσουν να βρει φίλους. Η Λίλι έχει την επιθυμία να βοηθήσει το παιδί, όσο την έχουν και τα παιχνίδια αλλά εκείνη έχει εντελώς διαφορετικές απόψεις για το πώς θα πρέπει να γίνει. Σε αυτή τη φάση, τώρα που η Μπόνι είναι 8 χρονών, η κοινωνική ζωή γίνεται πιο σημαντική και ένα σημαντικό μέρος της ανάπτυξης. Η Λίλι είναι προγραμμένη να έχει πολύ συγκεκριμένα δεδομένα για το πώς πρέπει να γίνει αυτό. Ξαφνικά έχεις έναν χαρακτήρα που έχει πρόγραμμα, με το οποίο δεν μπορείς να διαφωνήσεις αλλά μοιάζει απόλυτα λάθος.
Πείτε μας δυο λόγια και για τον "στρατό" των Μπάζ Λάιτγιαρ.
Άντριου Στάντον: Αυτή ήταν η μια από τις πρώτες ιδέες που είχα όταν μου ζήτησαν να γράψω. Δεν μπορώ να εξηγήσω τον λόγο αλλά απλά με γονάτισε το να υπάρχουν 50 Μπάζ Λάιτγιαρ να βγαίνουν από ένα πλοίο σ’ ένα νησί. Και έχουν φτιαχτεί στην πραγματικότητα τόσοι φανταχτεροί Μπαζ από την πρώτη κιόλας ταινία που μπορείς να αγοράσεις, οι οποίοι κάνουν παράξενα πράγματα. Σκέφτηκα, λοιπόν, τι κι αν υπήρχαν κάποιοι υψηλής τεχνολογίας, που μπορούσαν να συνδεθούν μεταξύ τους; Οπότε τους αποκαλούσα οι Multi-Μπάζ! Κι απλώς έλιωνα στο γέλιο με το ότι θα μπορούσαν να κάνουν πράγματα συλλογικά αλλά, χρειάστηκαν μερικά χρόνια για να βρω πώς θα τους χρησιμοποιούσα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την υπόλοιπη ταινία. Όμως, ποτέ δεν τους ξεφορτωθήκαμε γιατί ξέραμε ότι η απάντηση ήταν εκεί.
Έχοντας υπάρξει στο franchise από την πρώτη ταινία, τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που κάνει τις ταινίες να εξακολουθούν να έχουν απήχηση;
Άντριου Στάντον: Με ενθουσιάζει κι εμένα που εμείς συνεχίζουμε και το κοινό εξακολουθεί να βρίσκει πράγματα που είναι άξια συζήτησης. Προσωπικά φτάνω στο συμπέρασμα ότι είναι επειδή ασπάζεται με φυσικότητα τον χρόνο και επιτρέπει στους χαρακτήρες, τους κόσμους και τα παιδιά να μεγαλώσουν και, καθώς παίρνει χρόνια για να γυριστεί η επόμενη ταινία, μεγαλώνουμε κι αλλάζουμε κι εμείς οι ίδιοι. Υπάρχει ένα "χειροκίνητο" ταξίδι που κάνεις στη ζωή μαζί τους.
Πηγή: Aθηνόραμα
