Είναι ίσως η πιο επίπονη πρόταση που μπορεί να ακούσει ένας γονιός όταν επιστρέφει το παιδί από το σχολείο: "Μαμά, σήμερα δεν με έπαιζε κανένας στο διάλειμμα". Ο πρώτος μας αυθόρμητος θυμός μας σπρώχνει να πάρουμε τηλέφωνο τη δασκάλα ή να κατηγορήσουμε τα άλλα παιδιά, αλλά δεν το κάνουμε. Γιατί, η πρώτη κοινωνική απόρριψη είναι ένα φυσιολογικό (αν και επώδυνο) κομμάτι της ανάπτυξης.
Ο ρόλος σου δεν είναι να λύσεις το πρόβλημα αντί για το παιδί, αλλά να γίνεις το συναισθηματικό του καταφύγιο.
Πώς να το διαχειριστείς σωστά:
Άκουσε χωρίς να υποτιμάς ή να δραματοποιείς: Μην πεις "Δεν πειράζει, σιγά τα παιδιά" (υποτίμηση) αλλά ούτε "Τι απαράδεκτοι! Θα μιλήσω αμέσως στη δασκάλα" (δραματοποίηση). Πες απλά: "Βλέπω ότι αυτό σε στεναχώρησε πολύ. Είναι δύσκολο να νιώθεις μόνος στο διάλειμμα".
Διερεύνησε τι πραγματικά συνέβη: Συχνά τα παιδιά προσχολικής/πρώτης σχολικής ηλικίας λένε "δεν με παίζουν" όταν απλά τα άλλα παιδιά έπαιζαν ένα παιχνίδι που είχε ήδη γεμάτες ομάδες ή όταν εκείνο ήθελε να επιβάλει τους δικούς του κανόνες.
Δίδαξέ του "φράσεις εισόδου" στο παιχνίδι: Μάθε του προτάσεις που διευκολύνουν την ένταξη: "Χρειάζεστε έναν ακόμα παίκτη;" ή "Μπορώ να κρατάω τη μπάλα όταν βγει έξω;".
Σύμφωνα με την American Academy of Pediatrics (AAP), η ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων στα παιδιά απαιτεί εξάσκηση και καθοδήγηση. Η ενίσχυση της αυτοπεποίθησής τους στο σπίτι βοηθά να διαχειρίζονται τις κοινωνικές ματαιώσεις με μεγαλύτερη ανθεκτικότητα.
Διαβάστε Επίσης
