Η μικρή Ελπίδα θέλει να μαθαίνει τα πάντα γύρω της. Ρωτάει τις δασκάλες της, ρωτάει τη μαμά της, ψάχνει, διαβάζει- τίποτα δεν της φτάνει! Πιο πολύ απ' όλα όμως χαίρεται να κάνει παρέα με το αγαπημένο της κουκλάκι, τον Παλιάτσο. Μαζί του ξεκινάει ένα μεγάλο ταξίδι, για να ανακαλύψει πώς είναι τα πράγματα στη Γη - αλλά και στους άλλους πλανήτες - και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να ζούμε σε έναν κόσμο χαρούμενο, σαν να έχουμε για πάντα Άνοιξη.
Αυτή η τρυφερή ιστορία ζωντανεύει επί σκηνής στη νέα, έντονα διαδραστική μουσικοθεατρική παράσταση "Τα παιδιά του κόσμου τραγουδούν την Ειρήνη" του Φώντα Λάδη, σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Γιώργου Τσαγκαράκη, η οποία κάνει πρεμιέρα στις 18 Οκτωβρίου στο Θέατρο Arroyo από τον Θίασο Λαϊκού Θεάτρου MATICAPI.
Με αφορμή το ανέβασμα αυτού του ξεχωριστού έργου για παιδιά από 4 ετών και άνω, η ταλαντούχα δημιουργός, συνθέτης και επί σκηνής μουσικός Νατάσσα Μουσάδη –που υπογράφει τη μουσική σύνθεση μαζί με την Πολυξένη Καράκογλου– μας βάζει στα παρασκήνια της προετοιμασίας. Μας αποκαλύπτει πώς είναι να μελοποιείς στο σύνολό τους τα βαθιά διεισδυτικά ποιήματα του Φώντα Λάδη για ένα τόσο απαιτητικό αλλά ειλικρινές κοινό, αποφεύγοντας την ενήλικη τυπικότητα και μετατρέποντας τη διαδικασία σε μια "λυτρωτική" καλλιτεχνική εμπειρία. Παράλληλα, μοιράζεται παιδικές της μνήμες, αποκαλύπτοντας πόσο "περίεργη" και διψασμένη για μάθηση ήταν η ίδια μικρή, ακριβώς όπως η ηρωίδα της παράστασης.
Μια συζήτηση που περιγράφει μια παράσταση για παιδιά που συνδυάζει ζωντανή μουσική, θέατρο σκιών και σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα. Όπως τονίζει χαρακτηριστικά η Νατάσσα Μουσάδη, ο απώτερος στόχος είναι κάθε παιδί που φεύγει από το θέατρο να κρατά στην καρδιά του την ακλόνητη πίστη πως αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, να γίνει καλύτερος και να γεμίσει ξανά ζωή, όνειρα και ειρήνη.
Πού και πότε θα μπορούν να δουν τα παιδιά την παράσταση "Τα παιδιά του κόσμου τραγουδούν την Ειρήνη" και τι ακριβώς θα συναντήσουν επί σκηνής;
Η παράστασή μας, είναι – όπως μαρτυράει και ο τίτλος της – ένα μεγάλο τραγούδι των παιδιών του κόσμου για την Ειρήνη. Παρέα με την Ελπίδα και τον φίλο της τον Πίκο τον Παλιάτσο και με όχημα το θέατρο, τη μουσική και τα εικαστικά, τα παιδιά θα ταξιδέψουν στον πλανήτη μας – αλλά και έξω από αυτόν – αναζητώντας απαντήσεις, αλλά και τα "συστατικά", αν μπορούμε να το πούμε έτσι, που κάνουν τον κόσμο μας όμορφο, βιώσιμο και ειρηνικό. Το έργο έχει έντονα διαδραστικό χαρακτήρα, συνεπώς τα παιδιά θα καλεστούν να δράσουν ενεργά, ιδιαίτερα σε κομβικά σημεία του έργου, θα συμμετέχουν τόσο στο μουσικό, όσο και στο θεατρικό κομμάτι της παράστασης. Τα υπόλοιπα σας αφήνουμε να τα ανακαλύψετε από κοντά…
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε "ναι" σε αυτή την παράσταση και τι σας κέντρισε περισσότερο στο έργο του Φώντα Λάδη;
Συνεργάζομαι πολύπλευρα με το Θίασο MATICAPI εδώ και αρκετά χρόνια και εκτιμώ απεριόριστα τη δουλειά του, τόσο στο παιδικό θέατρο όσο και στο θέατρο ενηλίκων. Η προσέγγιση της ομάδας και το θέατρο που επιλέγει να κάνει στο σήμερα, με αφορά πρώτα και κύρια ως άνθρωπο αλλά και ως καλλιτέχνη συνολικά. Έτσι η ίδια η συνεργασία είναι σίγουρα ένα σταθερό κίνητρο για μένα. Τώρα η ύπαρξη του κ. Φώντα Λάδη, είναι τεράστια χαρά! Είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ και θαυμάζω απεριόριστα. Ένας δημιουργός του οποίου η δουλειά και το έργο είναι βαθιά διεισδυτικά, με μία πηγαία λαϊκότητα και απλότητα, χωρίς ποτέ να γίνεται απλοϊκός, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζει τον άνθρωπο αφ υψηλού, αλλά με σεβασμό, προσφέροντάς του εργαλεία να σκεφτεί, να αισθανθεί, να αναλάβει. Το συγκεκριμένο έργο είναι ακόμη μία απόδειξη, καθώς απευθύνεται στα παιδιά με έναν υπέροχα βαθύ και μοναδικό τρόπο. Συνολικά η παράσταση αυτή, είναι μία ευτυχής συγκυρία, μία υπέροχη καλλιτεχνική συνάντηση για την οποία είμαι ευγνώμων.
Τα ποιήματα του βιβλίου μελοποιούνται στο σύνολό τους. Πώς είναι να παίρνεις ένα ποιητικό κείμενο που απευθύνεται σε παιδιά και να πρέπει να του δώσεις μουσική ζωή;
Ναι, τα ποιήματα μελοποιήθηκαν στο σύνολό τους, σε συνεργασία με την αγαπημένη μου φίλη και χρόνια συνεργάτιδα, Πολυξένη Καράκογλου. Και εγώ και η Πολυξένη, αγαπάμε πολύ την ποίηση, τόσο αυτούσια όσο και στη μελοποιημένη μορφή της και έχουμε συχνά καταπιαστεί τόσο μουσικά και ερμηνευτικά, όσο και ερευνητικά με αυτό το είδος. Επίσης, αγαπάμε πάρα μα πάρα πολύ τα παιδιά! Έτσι, η όλη διαδικασία είχε τρομερό ενδιαφέρον για εμάς.
Είχε τρομερές αισθητικές και καλλιτεχνικές απαιτήσεις, όπως κάθε μελοποιημένη μορφή ποίησης, σε σχέση με το κείμενο, την σκέψη και την πρόθεση του ποιητή, τον αποδέκτη, κοκ, χωρίς όμως την "τυπικότητα" – αν είναι δόκιμος ο όρος – που περιλαμβάνει η ενήλικη ζωή και σκέψη. Αν με μία λέξη θα μπορούσα να περιγράψω, λοιπόν, την όλη διαδικασία, αυτή θα ήταν: λυτρωτική.
Τι αναζητήσατε μουσικά όταν δουλεύατε πάνω στα ποιήματα; Θέλατε η μουσική να είναι κυρίως παιχνιδιάρικη, συγκινητική, αφηγηματική ή όλα αυτά μαζί;
Τα παιδιά, είναι ένα εξαιρετικά ειλικρινές και απαιτητικό κοινό. Αν πας να τα κοροϊδέψεις και να τα ξεπετάξεις, σε παίρνουν αμέσως χαμπάρι. Επίσης, είναι ένα κοινό με μεγάλη ικανότητα αντίληψης και αποκωδικοποίησης, απλά ο τρόπος και τα μέσα που χρησιμοποιούν για αυτό, είναι διαφορετικά από των ενηλίκων. Τα παιδιά μαθαίνουν άψογα μέσα απ’ το παιχνίδι, έχουν ισχυρή φαντασία, μπορούν να λειτουργήσουν συμβολικά και με συμβάσεις, συνεπώς όλα αυτά τα στοιχεία αποτέλεσαν χρήσιμα εργαλεία. Αν κάτι μας απασχόλησε, ήταν το πώς – χωρίς να κάνουμε αισθητικές και καλλιτεχνικές εκπτώσεις – θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε το περιεχόμενο των ποιημάτων του κ. Λάδη στο σύνολό του, κρατώντας το κεντρικό: την ανάγκη, τα παιδιά να συνεχίσουν να ονειρεύονται τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι – μια αγκαλιά γεμάτη ζωή, αγάπη και ομορφιά για όλους. Η μουσική μας λοιπόν είναι και παιχνιδιάρικη και συγκινητική και αφηγηματική και τρυφερή και αιχμηρή όπου χρειάζεται, προκειμένου να πετύχει το σκοπό της ολόπλευρα.
Η Ελπίδα είναι ένα παιδί που θέλει να μάθει τα πάντα και δεν σταματά να ρωτά. Εσείς ως παιδί ήσασταν επίσης τόσο περίεργη για τον κόσμο;
Ήμουν τόσο και άλλο τόσο! Και ακόμα είμαι. Νομίζω πως η περιέργεια σε αυτά τα θέματα είναι αρετή και δεν πρέπει να χάνεται ποτέ – ούτε στα βαθειά γεράματα.
Τελικά, όταν ένα παιδί φύγει από το θέατρο μετά την παράσταση, τι θα θέλατε να έχει πάρει μαζί του - όχι μόνο ως "μήνυμα", αλλά ως συναίσθημα ή σκέψη;
Αν ένα πράγμα θα θέλαμε να κρατήσουν τα παιδιά στο μυαλό και στην καρδιά τους, είναι η πίστη πως αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και να γεμίσει ζωή, όνειρα και ελπίδα. Και πως όλα όσα σκέφτονται, μόνο παράλογα δεν είναι…
