Υπάρχει μια ερώτηση που κάνω συχνά στον εαυτό μου: Οργανώνω την καθημερινότητά μας για να ζούμε καλύτερα ή όχι; Κάποιες χρονιές ομολογώ πως δεν τα κατάφερα πολύ καλά. Προσπάθησα να χωρέσω πολλά καρπούζια κάτω από τη μια μασχάλη και νόμιζα ότι το να κάνει το παιδί τρεις εξωσχολικές δραστηριότητες, εκτός από τις ξένες γλώσσες που ήδη παρακολουθεί, είναι πολύ cool και σωστό. Αυτό έφερε ως αποτέλεσμα να υπάρχει ένταση στο σπίτι, εγώ να καταλήγω στις 10 η ώρα το βράδυ κατάκοπη στο κρεβάτι και τα παιδιά να διαμαρτύρονται ότι δεν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο.
Και πώς να έχουν άλλωστε, αν θέλεις μαζί με την ενόργανη ή το kick boxing να προλάβεις σκάκι, rollers και ρομποτική; Όταν υπάρχουν παιδιά στην οικογένεια, το πρόγραμμα γεμίζει από μόνο του πολλές φορές ξεκινώντας απλώς και μόνο από τα βασικά και υποχρεωτικά. Ένα άθλημα και μια ξένη γλώσσα για αρχή. Σχολείο, διάβασμα, μετακινήσεις, φαγητό και υπόλοιπες δουλειές του σπιτιού πρέπει να υπολογιστούν με ακρίβεια πριν αποφασίσεις να κάνεις το κάτι παραπάνω.
Εννοείται ότι ανάμεσα σε όλα αυτά πρωταρχική ανάγκη είναι να υπάρχει χρόνος να συναντηθούμε πραγματικά με το παιδί. Να καθίσουμε δίπλα του χωρίς να ανακατεύουμε το φαγητό ή να βάζουμε πλυντήριο. Να ακούσουμε όλα όσα θέλει να μας πει χωρίς να κοιτάμε το ρολόι.
Οργάνωση, το πρώτο "κλειδί" της επιτυχίας
Μόνο έτσι μπορούμε να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας και καλό είναι στο παιχνίδι αυτό να μπει και το παιδί, εφόσον το επιτρέπει η ηλικία του. Χαρτί και μολύβι για όσους βολεύονται με τον παλιό κλασικό τρόπο. Ξεκινώντας από τα υποχρεωτικά, οδηγούμαστε στα κατ’ επιλογήν, τα οποία παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο, γιατί, προφανώς, προσφέρουν στα παιδιά αυτό το κάτι παραπάνω. Είναι αυτό που θα τους προσφέρει εκτόνωση, διασκέδαση ή χαλάρωση μέσα στην πιεστική και απαιτητική καθημερινότητα. Το παιδί μπορεί με την ίδια επιτυχία να οργανώσει τις δραστηριότητές του, πάντα σε συνεννόηση με τον γονιό, που θα θέλει να κάνει το αδύνατο δυνατό καμιά φορά.
Ευελιξία, το δεύτερο "κλειδί"
Δεν είναι κακό να αλλάξουμε γνώμη μέσα στη χρονιά για κάτι που βλέπουμε ότι μας δυσκολεύει, μας αγχώνει και μας πάει πίσω. Από την άλλη, υπάρχει πάντα ο παράγοντας του να ξεκινήσει το παιδί μια δραστηριότητα και στην πορεία να αντιληφθεί ότι δεν του ταιριάζει. Έχει την επιλογή. Το πιο σημαντικό είναι να αφιερώνει χρόνο σε ό,τι εκφράζει εκείνο και όχι τον γονιό. Διότι, κακά τα ψέματα, αρκετοί γονείς κάνουμε αυτό το λάθος. Προσπαθούμε να μυήσουμε το παιδί σε δικά μας θέλω ή απωθημένα.
"Το πρόγραμμα υπηρετεί την οικογένεια, όχι η οικογένεια το πρόγραμμα."
Ορίστε, το είπα. Δεν ξέρω αν το έχει πει κάποιος πριν από εμένα, αλλά ήθελα πολύ καιρό να το γράψω κάπου, να διαβαστεί, να ακουστεί. Κάθε οικογένεια έχει τις δικές της συνθήκες, οι οποίες άλλες φορές μας ευνοούν και άλλες μας δυσκολεύουν. Εδώ είμαστε για να το αλλάξουμε αυτό. Να τα ξεπατώνουμε πριν βγάλουν ρίζες. Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη συνταγή που να μπορεί να εφαρμοστεί το ίδιο σε όλους.
Για παράδειγμα, ένα απόγευμα που το παιδί έχει διάβασμα περισσότερο από άλλη φορά, προγραμματισμένη δραστηριότητα και ίσως κάποια επίσκεψη σε γιατρό πρέπει να επανεξεταστούν οι προτεραιότητες. Αν η μέρα έχει ήδη αποδειχθεί κουραστική, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε τι επείγει να γίνει σήμερα και τι μπορεί να περιμένει. Το πρόγραμμα έχει αξία όταν μας διευκολύνει να συνεννοούμαστε και να μοιραζόμαστε ευθύνες. Και με γνώμονα αυτή τη μυστική συνταγή, θα μεγαλώσουμε υπεύθυνους ενήλικες.
Ένας ήρεμος γονιός μπορεί να βοηθήσει το παιδί του να ανθίσει
Σίγουρα η ηρεμία δεν είναι μια κατάσταση η οποία μπορεί να μας χαρακτηρίζει διαρκώς και έχουμε δικαίωμα να υπάρχουν ημέρες που δε θα είμαστε πολύ ΟΚ σε όλα. Το θέμα είναι να κάνουμε κάποια βήματα πίσω για να επανέλθουμε δυναμικά στην καθημερινότητα. Κάποιες ανάσες τις οποίες μπορεί να πάρει και το παιδί μαζί μας αν χρειαστεί. Σε αυτό, φυσικά, σημαντικό ρόλο θα παίξουν και οι δύο γονείς, οι οποίοι καλό θα είναι να μοιράζονται τα "εξτραδάκια" αυτά μαζί.
Και εκείνες τις στιγμές που θα χάσουμε την ψυχραιμία μας καλό θα είναι να θυμόμαστε πως τα λάθη μπορούν να διορθωθούν και οι σχέσεις δεν απαιτούν την τελειότητα, όπως ακριβώς και το πρόγραμμα.
Η οικογενειακή ζωή δε χωρά σε τέλειο σχέδιο
Η μόνη αλλαγή που ίσως χρειαστεί να κάνουμε όταν αφορά το πρόγραμμα είναι ο τρόπος με τον οποίο το αντιμετωπίζουμε! Αυτό που σήμερα μας εξυπηρετεί αύριο ίσως αλλάξει. Αυτό που δεν πρέπει, όμως, ποτέ να αλλάξει είναι η προσπάθειά μας να συναντιόμαστε ουσιαστικά. Να ακούμε ο ένας τον άλλον, να μοιραζόμαστε τις δυσκολίες και να μη μετατρέπουμε την καθημερινότητά μας σε μια δοκιμασία αντοχής. Άλλωστε, ο στόχος μας δεν είναι να αποδείξουμε σε κάποιον ότι μπορούμε να τα προλάβουμε όλα. Τι να το κάνω αν το παιδί παίζει τέλεια πιάνο στο τέλος της χρονιάς, αλλά σε όλη τη διάρκεια χάθηκε η επικοινωνία μαζί του?
Εύχομαι όλοι να μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο να ζούμε μαζί και να σεβόμαστε όλοι τις ανάγκες όλων. Γιατί, εκτός από τα παιδιά, έχουν και οι γονείς ανάγκες, οι οποίες τις περισσότερες φορές μένουν πίσω. Αυτός ο τρόπος, φυσικά, δε χρειάζεται να είναι τέλειος. Χρειάζεται να είναι ο δικός μας τρόπος.
Από την Εύη Σαχινίδου (aka mamasnpapas), mom blogger και content creator mamasnpapas.gr
ΑΠΟ ΤΟ SHAPE ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
