Το βίντεο που μας θύμισε τι πραγματικά θα θυμούνται τα παιδιά από εμάς

Κάθε μέρα με τα παιδιά σου είναι και μια ακόμα μέρα στο δικό τους άλμπουμ αναμνήσεων. Συνειδητοποιείς ότι κάθε τους ανάμνηση σχηματίζεται αθόρυβα, όλες αυτές τις μέρες και ώρες που εσύ απλά πασχίζεις να τα βγάλεις πέρα με όλα αυτά τα καθημερινά θέματα, που θα ήθελες απλά να ξεχάσεις. Σκέφτεσαι πως μέσα στις αναμνήσεις των παιδιών σου θα ήθελες να υπάρχεις ως μια σούπερ μαμά που τα προλαβαίνει όλα χωρίς φωνές, επιφωνήματα, που είναι πάντα λαμπερή και όμορφη και δεν ιδρώνει ποτέ. Έχει πάντα μια καλή κουβέντα για όλα, τα προλαβαίνει όλα, είναι γλυκομίλητη και το φαγητό της το νοστιμότερο στον κόσμο. Μεταξύ άλλων, οι στιγμές σας είναι ο ορισμός της οικογενειακής ευτυχίας, με πρωινά γεμάτα χαμόγελα και απέραντες βόλτες στη θάλασσα χωρίς ίχνος άγχους.

Όμως τα παιδιά δεν χρειάζονται την τελειότητα για να καταγράψουν στον σκληρό τους ευτυχισμένες στιγμές με τους αγαπημένους τους. Μια απλή καθημερινότητα γεμάτη έγνοια και φροντίδα, είναι αρκετή για να κατγραφεί ως μια ανάμνηση γεμάτη αγάπη και ενδιαφέρον. 

Ένας πατέρας ονόματι Ethan Lapierre σε ένα βίντεο που έγινε viral, μοιράστηκε τη συνειδητοποίηση ότι οι γονείς δημιουργούν τις αναμνήσεις των παιδιών τους σε πραγματικό χρόνο. Αυτή έκανε πολλούς γονείς να  ταυτιστούν μαζί του. Όχι επειδή τους ενέπνευσε, αλλά επειδή τους φάνηκε ιδιαίτερα βαρύ, τρυφερό και συντριπτικό ταυτόχρονα.

Ξαφνικά, η συνηθισμένη καθημερινή φροντίδα των παιδιών αποκτά βαρύτητα. Συνειδητοποιείς ότι οι αναμνήσεις του παιδιού σου σχηματίζονται αθόρυβα, ανάμεσα σε υποχρεώσεις που τρέχουν και συμπεριφορές που τις περισσότερες φορές δε σε κάνουν περήφανη. 

Πολλοί γονείς περιγράφουν αυτή την σκέψη ως όμορφη και τρομακτική ταυτόχρονα. 

Η γονεϊκότητα συχνά μας διχάζει ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Αυτήν που αναζητούμε αλλά και αυτήν που μοιραία δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Τα παιδιά σε έχουν βαθιά ανάγκη, και είσαι βαθιά κουρασμένη. Με τον τρόπο σου διαμορφώνεις μια παιδική ηλικία, και ταυτόχρονα απλώς προσπαθείς να φτάσεις στην ώρα του ύπνου για να ανασάνεις κι εσύ. Όταν αυτές οι πραγματικότητες συγκρούονται, η επίγνωση του γονιού, μπορεί να μετατραπεί σε πίεση.

Οι γονείς αρχίζουν να ρωτούν τον εαυτό τους πράγματα που φαίνονται αδύνατο να απαντηθούν σε πραγματικό χρόνο. Τι θα θυμούνται τα παιδιά μου; Θα θυμούνται την υπομονή μου ή το άγχος μου; Είμαι αρκετή; 

Εδώ είναι που η συνειδητοποίηση μπορεί να ξεφύγει από το ουσιώδες και να γίνει συντριπτική για την αυτοκριτική τους.

Όταν οι γονείς σκέφτονται βασικές αναμνήσεις, είναι εύκολο να φανταστούν γιορτές, παραδόσεις ή ξεχωριστές εμπειρίες. Αλλά δεκαετίες έρευνας και βιωμένης εμπειρίας υποδηλώνουν κάτι άλλο πιο απλό: Τα παιδιά τείνουν να θυμούνται πώς ένιωθαν τη φροντίδα. Θυμούνται αν στο σπίτι τους ένιωθαν ασφάλεια. Αν ένιωθαν ότι τους βλέπουν. Αν η παρηγοριά εμφανιζόταν σταθερά, έστω και ατελώς. Ο συναισθηματικός τόνος της καθημερινότητας μετράει πολύ περισσότερο από την ιδανική εικόνα που θα θέλαμε να έχουν εκείνα για εμάς. 

Τα παιδιά δεν θα θυμούνται τα προγράμματα και αν τηρήθηκαν, ούτε το χάος τις μέρες που για εσένα ήταν ένας αχταρμάς. Είναι πολύ πιο πιθανό να θυμούνται την αίσθηση που τα σκεπάζεις πριν κοιμηθούν, τον ήχο της φωνής σου στο αυτοκίνητο ή τον τρόπο που τους στάθηκες σε μια δύσκολη στιγμή.

Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορούν να πιστέψουν οι γονείς, είναι ταυτόχρονα και ένα από τα πιο καθησυχαστικά.

Τα μικρά πράγματα μετράνε ακριβώς επειδή είναι μικρά.

Το να κόβεις την κόρα από το ψωμί που ξέρεις οτι δεν θέλουν, το να κάθεσαι στην άκρη του κρεβατιού τη νύχτα, το να διαβάζεις το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά, το να τους δίνεις το τελευταίο κομμάτι της σοκολάτας ενώ την ήθελες δραματικά! Αυτές οι στιγμές δεν ξεχωρίζουν επειδή είναι συναρπαστικές. Ξεχωρίζουν επειδή είναι αληθινές και εντελώς δικές σου. Σημαίνουν αγάπη, δώσιμο, νοιάξιμο και παρουσία. 

Αυτό που για εσένα μοιάζει με μια απλή Δευτέρα, για εκείνα είναι όλη τους η παιδική ηλικία. Όχι επειδή είχε κάποια δόση μαγείας, αλλά επειδή τους χάριζε σταθερότητα. 

Αυτού του είδους η φροντίδα δεν απαιτεί δημιουργικότητα, επιπλέον ενέργεια ή μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Απαιτεί παρουσία, ακόμα κι όταν είσαι κουρασμένη.

Πολλοί γονείς που παρακολούθησαν το βίντεο εξέφρασαν τον εξής φόβο: Ανησυχούν ότι τα παιδιά τους θα θυμούνται τις στιγμές που ήταν καταβεβλημένοι ή βγήκαν έξω από τα όριά τους. Τη φωνή που υψώθηκε ή το άγχος που ξέφυγε τις δύσκολες μέρες.

Τα παιδιά δεν θυμούνται μεμονωμένες στιγμές της καθημερινότητας, αντίθετα θυμούνται τα μοτίβα. Θυμούνται την επανόρθωση, θυμούνται αν η αγάπη επέστρεψε μετά τη ρήξη.

Κανένας γονιός δεν θα υπάρχει μέσα στις μνήμες των παιδιών του για ένα μοναδικό, δύσκολο απόγευμα. Αυτό που μένει στα παιδιά είναι η ευρύτερη ιστορία της φροντίδας στο πέρασμα του χρόνου.

Δεν είστε υπεύθυνοι για να δημιουργήσετε μόνο υπέροχες αναμνήσεις. Είστε υπεύθυνοι για την παρουσία σας σε μια σχέση που επιτρέπει χώρο στην ανθρώπινη φύση.

Πολλοί γονείς έχουν το άγχος να δημιουργήσουν μια υπέροχη παιδική ηλικία, να δημιουργήσουν μαγεία. Να τα κάνουν όλα σωστά. Να τα μετατρέψουν όλα σε κάτι το αξέχαστο.

Αλλά η παιδική ηλικία δεν είναι μια παράσταση, και η φροντίδα δεν είναι θέαμα.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που μετατρέπουν κάθε στιγμή σε μια ιδιαίτερη κατάσταση με εντυπωσιακό νόημα. Χρειάζονται γονείς που είναι αρκετά παρόντες, αρκετά συνεπείς και πρόθυμοι να επανoρθώσουν όταν τα πράγματα καταρρέουν.

Αν τα ταΐζεις, τα παρηγορείς, εμφανίζεσαι ξανά μετά από μια δύσκολη στιγμή, κάνεις ήδη ένα αξιέπαινο έργο που μένει.

Ακόμα και τις μέρες που μοιάζουν ίδιες, αυτές που τίποτα δεν πάει καλά. Ειδικά αυτές τις μέρες.