Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη μητρότητα που νιώθεις ότι "μπουκώνεις" και ξαφνικά σταματάς να ακούς ακόμα κι αν το παιδί σου εξιστορεί ένα ακόμα κατόρθωμα ή καταφέρνει να βάλει μόνο του τις κάλτσες του! Ανάμεσα στο διάβασμα και τις ατελείωτες δουλειές του σπιτιού, η υπομονή εξαντλείται και κάποιες φορές οι κουβέντες μας γίνονται απότομες.
Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να δίνει οδηγίες σαν ρομπότ, ακόμα χειρότερα, να ξεστομίζει φράσεις που, αν τις καλοσκεφτώ, δεν θα ήθελα να είναι οι αναμνήσεις που θα κρατήσει το παιδί μου από εμένα. Πρόσφατα όμως, έπεσα πάνω σε ένα parenting hack, μια συμβουλή που κυριολεκτικά όχι μόνο με ξεκλείδωσε, αλλά μου έδωσε και την αισιοδοξία που χρειαζόμουν πως παρά την κούρασή μου μπορώ να είμαι καλύτερη μαμά με έναν πιο ξεκάθαρο τρόπο.
Είναι μια ιδέα εμπνευσμένη από το βιβλίο The Wisest Learners του Wallace Panlilio, και είναι τόσο απλή που μπορείς να την εφαρμόσεις από το επόμενο λεπτό.
Η φιλοσοφία της συνοψίζεται σε λίγες λέξεις: Επαινώ με ουσιαστικά, διορθώνω με ρήματα. Μπορεί να ακούγεται σαν μάθημα γραμματικής, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας τρόπος να θωρακίσουμε την ψυχή των παιδιών μας. Και να χτίσουμε μαζί τους την σχέση εμπιστοσύνης που επιθυμούμε.
Πώς δουλεύει
Όταν το παιδί κάνει κάτι καλό, συνηθίζουμε να λέμε "μπράβο, αυτό ήταν πολύ ευγενικό". Αυτό όμως περιγράφει απλώς μια πράξη. Αν αντί γι' αυτό χρησιμοποιήσουμε ένα ουσιαστικό, όπως "είσαι ένα παιδί με τόση ευγένεια", τότε η λέξη αυτή ριζώνει μέσα του. Γίνεται μέρος της ταυτότητάς του. Το παιδί αρχίζει να πιστεύει ότι η ευγένεια δεν είναι κάτι που έκανε μια φορά, αλλά κάτι που είναι. Οι λέξεις μας γίνονται τα δομικά υλικά με τα οποία χτίζει την εικόνα του εαυτού του.
Από την άλλη πλευρά, η πιο μεγάλη πρόκληση είναι η ώρα της διόρθωσης. Εκεί είναι που συνήθως καταφεύγουμε στις ταμπέλες. Πόσες φορές δεν έχουμε πει γιατί είσαι τόσο ακατάστατος, ή μην είσαι τόσο γκρινιάρης! Εδώ ακριβώς έρχεται η δύναμη των ρημάτων. Όταν διορθώνουμε χρησιμοποιώντας ρήματα, εστιάζουμε στη συμπεριφορά και όχι στον άνθρωπο. Αντί να πω "είσαι ακατάστατος", λέω "δεν έχεις μαζέψει ακόμα τα παιχνίδια σου".
Αυτή η μικρή αλλαγή κάνει μια τεράστια διαφορά, διαχωρίζει το παιδί από το λάθος του. Η συμπεριφορά είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει, κάτι που διορθώνεται με μια πράξη. Η ταυτότητά του όμως παραμένει ανέπαφη και προστατευμένη. Του δίνουμε το περιθώριο να κάνει λάθος χωρίς να νιώθει ότι "είναι" το λάθος του. Έτσι, το παιδί μεγαλώνει νιώθοντας ασφάλεια, ξέροντας ότι η μαμά βλέπει πάντα την αξία του, ακόμα και τις μέρες που τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά. Τελικά, οι λέξεις μας είναι η φωνή που θα ακούν μέσα τους όταν μεγαλώσουν. Ας φροντίσουμε αυτή η φωνή να είναι γεμάτη αγάπη και ενθάρρυνση.
