Το παιδί ξεκίνησε με ενθουσιασμό το πρώτο του σχολείο. Πήρε την μικρή, καινούρια τσάντα του, το αγαπημένο του παγούρι και πήγε στον παιδικό σταθμό. Μετά από λίγες μέρες- όταν συνειδητοποιεί ότι αυτό θα το κάνει κάθε μέρα- χτύπησε το άγχος αποχωρισμού. "Δεν θέλω να πάω" και "γιατί δεν μένεις κι εσύ μαζί μου", σε κάνουν να μην ξέρεις τι να απαντήσεις.
Γιατί όμως γίνεται τόσο έντονα "κολλημένο" την πρώτη εβδομάδα; Οι παιδοψυχολόγοι τονίζουν ότι το άγχος αποχωρισμού είναι μια απολύτως φυσιολογική, αναπτυξιακή φάση και όχι ένδειξη ότι κάτι "πάει στραβά" με τον σταθμό ή με τη δική μας ανατροφή. Το παιδί συνειδητοποιεί σταδιακά την αυτονομία του, αλλά ταυτόχρονα τρέμει στην ιδέα ότι η μαμά ή ο μπαμπάς μπορεί να εξαφανιστούν για πάντα.
Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του Child Mind Institute σχετικά με το άγχος αποχωρισμού στα παιδιά, η επικύρωση των συναισθημάτων τους είναι το κλειδί.
Αντί να τους λέμε "μην κλαις,", είναι προτιμότερο να τους πούμε "καταλαβαίνω ότι φοβάσαι και σου λείπω, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα περάσεις υπέροχα και θα επιστρέψω". Δείξε του κατανόηση, κράτα σταθερά τα όρια και θυμήσου: αυτή η φάση θα περάσει, αφήνοντας πίσω της ένα παιδί πιο δυνατό και ανεξάρτητο.
