"Μαμά, βαριέμαι!". Πόσες φορές έχεις ακούσει αυτή τη φράση μέσα σε μία μόνο μέρα; Και πόσες φορές ένιωσες αυτό το αυτόματο σφίξιμο στο στομάχι, σαν να είσαι εσύ υπεύθυνη να βρεις αμέσως τη λύση;
Οι σημερινοί γονείς έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τη βαρεμάρα των παιδιών σαν ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί ακαριαία. Τρέχουμε να προτείνουμε παιχνίδια, να οργανώσουμε δραστηριότητες ή, ακόμα χειρότερα, να καταφύγουμε στην εύκολη λύση μιας οθόνης για να "γεμίσουμε" τον κενό χρόνο.
Η αλήθεια όμως είναι πως ούτε εμείς φταίμε που το παιδί βαριέται, ούτε χρειάζεται να το απασχολούμε όλη μέρα. Γιατί όταν σπεύδεις να καλύψεις κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας του με ερεθίσματα, στερείς από τον εγκέφαλό του μια πολύτιμη διαδικασία. Η παιδική ηλικία δεν χρειάζεται να είναι ένα διαρκές λούνα παρκ εμπειριών. Οι ειδικοί, εξάλλου, στηρίζουν ότι η πλήξη είναι φυσιολογική και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους καταλύτες για την ψυχική και νοητική εξέλιξη του παιδιού.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του πανεπιστημίου του Harvard, όταν το παιδί δεν έχει τίποτα να κάνει, ο εγκέφαλός του αναγκάζεται να αλλάξει λειτουργία. Από τη φάση της παθητικής πρόσληψης πληροφοριών, περνάει στη φάση της εσωτερικής αναζήτησης. Εκεί ακριβώς, μέσα στην ησυχία της βαρεμάρας, γεννιέται η πραγματική σκέψη.
Τι κερδίζει ο εγκέφαλος του παιδιού όταν βαριέται
Ενεργοποιείται το "δίκτυο προεπιλογής": Πρόκειται για το νευρωνικό δίκτυο του εγκεφάλου που ενεργοποιείται όταν δεν εστιάζουμε σε μια εξωτερική εργασία. Είναι το "εργαστήριο" όπου γεννιέται η φαντασία και η πρωτότυπη σκέψη.
Μαθαίνει να αυτοαπασχολείται: Σταματά να εξαρτάται από τους γονείς ή τις συσκευές για να νιώσει ευτυχισμένο και αναλαμβάνει τη διασκέδασή του.
Ανακαλύπτει τα πραγματικά του ενδιαφέροντα: Όταν όλα τα έτοιμα παιχνίδια φαίνονται βαρετά, το παιδί θα εφεύρει νέες χρήσεις για απλά αντικείμενα, ανακαλύπτοντας τι του αρέσει πραγματικά.
Χτίζει συναισθηματική ανθεκτικότητα: Καταλαβαίνει ότι η δυσφορία της βαρεμάρας είναι παροδική και ότι μπορεί να τη διαχειριστεί μόνο του χωρίς πανικό.
Ενισχύει την κριτική σκέψη και την επίλυση προβλημάτων: Το "τι να κάνω τώρα;" είναι το πρώτο αληθινό πρόβλημα που καλείται να λύσει μόνο του, σχεδιάζοντας ένα παιχνίδι από το μηδέν.
Μειώνεται το άγχος: Αποσυμπιέζεται από τους εξαντλητικούς ρυθμούς του σχολείου, των εξωσχολικών δραστηριοτήτων και των συνεχών κανόνων.
Αναπτύσσει την υπομονή: Μαθαίνει ότι η ευχαρίστηση δεν είναι πάντα στιγμιαία και ότι χρειάζεται χρόνος για να γεννηθεί μια καλή ιδέα.
Βελτιώνει την αυτοσυγκέντρωση: Όταν τελικά βρει μια δραστηριότητα μέσα από τη βαρεμάρα του, αφοσιώνεται σε αυτήν με πολύ μεγαλύτερο πάθος.
Ενισχύει την αυτοπεποίθησή του: Η στιγμή που συνειδητοποιεί "το σκέφτηκα μόνος μου!" του προσφέρει μια βαθιά αίσθηση αυτονομίας.
Μαθαίνει την αξία της παύσης: Εκπαιδεύεται από μικρό να εκτιμά την ησυχία, μια δεξιότητα που θα το προστατεύσει ως ενήλικα από το εργασιακό burnout.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ακούσεις το "μαμά, βαριέμαι", χαμογέλασε και απάντησε ήρεμα: "Αυτό είναι υπέροχο! Ανυπομονώ να δω τι θα σκεφτείς να κάνεις". Άφησέ το να ψάξει, να αναπολήσει, ακόμα και να κοιτάξει τον τοίχο για λίγο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο εγκέφαλός του κάνει τη σημαντικότερη δουλειά.
Διαβάστε Επίσης
