Αν το μωρό σου γυρίζει το κεφαλάκι του την ώρα του φαγητού, σφίγγει τα χείλη του, κάνει απότομες κινήσεις ή πετάει το κουτάλι στο πάτωμα, αν δηλαδή το μωρό αρνείται το φαγητό, ηρέμησε. Μαμά δεν είσαι μόνη. Είναι μια φάση που περνούν σχεδόν όλα τα παιδιά καθώς μπαίνουν στον κόσμο των στερεών τροφών και, όσο κι αν αυτό σε αγχώνει, τις περισσότερες φορές είναι απολύτως φυσιολογικό.
Οι μάχες με το κουτάλι, η άρνηση φαγητού και οι συνεχόμενες αποτυχημένες προσπάθειες για ένα πλήρες γεύμα, συνδέεται συχνά με την ανάπτυξη και την ανάγκη του παιδιού να αποκτήσει τον έλεγχο. Σύμφωνα με έρευνα στο National Library Of Medicine, καθώς μεγαλώνει, το μωρό αρχίζει να ανακαλύπτει την αυτονομία του. Το φαγητό γίνεται ένας από τους πρώτους τρόπους να εκφράσει το θέλω, το δεν θέλω, το αρνούμαι, το όχι τώρα. Και κάπως έτσι, το τραπέζι μετατρέπεται έστω και για λίγο σε ένα μικρό (ναρκο)πεδίο διαπραγμάτευσης.
Υπάρχουν, βέβαια, και άλλοι λόγοι. Όπως υποστηρίζει η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, το παιδί μπορεί να βγάζει δοντάκια, να είναι κουρασμένο, να μην πεινάει εκείνη τη στιγμή, να το ταλαιπωρεί κάποια αδιαθεσία, να περνάει κάποιο άλμα και να είναι περισσότερο κολλημένο στο γάλα, ή απλώς να μην του αρέσει η υφή ή η γεύση κάποιων τροφών. Μην ξεχνάς ότι για ένα μωρό, κάθε νέα τροφή είναι μια εμπειρία που χρειάζεται χρόνο για να γίνει αποδεκτή.
Τα μωρά θέλουν να παίζουν και να γελούν κι είναι απολύτως λογικό. Γιατί να μην είναι ένα παιχνίδι και το φαγητό τους; Όταν εμείς μεταφέρουμε την αγωνία της σίτισης στα παιδιά μας αποκλείεται να μοιάζει με μια διασκεδαστική διαδικασία. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συστήνει να βγάλεις το άγχος από πάνω σου, να χαλαρώσεις και να απολαύσεις τη στιγμή που θα ταίσεις το μωρό σου με την πιο όμορφη διάθεση. Το μωρό θέλει να εξερευνήσει το φαγητό του με όλες του τις αισθήσεις, να το γευτεί, να το μυρίσει, να το αγγίξει. Άστο να ανακαλύψει την τροφή του ακόμα κι αν βρεθεί, ή βρεθείς...με ένα μπολ φαγητό στο κεφάλι.
Αυτό που έχει σημασία είναι να κρατήσεις μια ήρεμη και σταθερή στάση. Απόφυγε την πίεση, τα άνοιξε το στόμα ή τις προσπάθειες να το ξεγελάσεις. Ειδικοί σε έρευνες αναφέρουν ότι όσο περισσότερο πιέζεται ένα παιδί, τόσο πιο πιθανό είναι να αντιδράσει αρνητικά και να δημιουργήσει μια κακή σχέση με το φαγητό στο μέλλον. Αντίθετα, προσπάθησε να δημιουργήσεις μια ευχάριστη ατμόσφαιρα γύρω από το φαγητό χωρίς ένταση και χωρίς άγχος.
Δώσε του επιλογές (μέσα σε λογικά πλαίσια), άφησέ το να εξερευνήσει μόνο του την τροφή, να λερωθεί, να δοκιμάσει και κυρίως, εμπιστεύσου το παιδί σου. Τα περισσότερα παιδιά ξέρουν πόσο χρειάζονται να φάνε και θα ρυθμίσουν την όρεξή τους μόνα τους.
Αν, ωστόσο, η άρνηση φαγητού επιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα ή συνοδεύεται από απώλεια βάρους ή μειωμένη ανάπτυξη, τότε είναι καλό να συμβουλευτείς τον παιδίατρό σου.
Η εισαγωγή των τροφών είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και, πάνω απ’ όλα, υπομονή. Όπως αναφέρει η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, για ένα μωρό, κάθε νέα γεύση και κάθε διαφορετική υφή είναι μια εντελώς καινούρια εμπειρία που χρειάζεται να την ανακαλύψει με τον δικό του ρυθμό. Κάποιες φορές θα δείξει ενθουσιασμό, άλλες θα διστάσει ή θα απορρίψει αυτό που του προσφέρεις και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Μέσα από επαναλαμβανόμενες, ήρεμες δοκιμές, το παιδί εξοικειώνεται σταδιακά με τις τροφές, μαθαίνει να τις αποδέχεται και τελικά να τις απολαμβάνει. Η συνέπεια, η ηρεμία και η αγάπη είναι τα πιο σημαντικά συστατικά σε αυτό το πρώτο, τόσο σημαντικό ταξίδι διατροφής.
Θυμήσου ότι το φαγητό δεν είναι μάχη. Είναι μια καθημερινή ευκαιρία για σύνδεση, φροντίδα και αγάπη. Και όπως κάθε φάση, έτσι κι αυτή θα περάσει. Το παιδί σου μεγαλώνει και μαθαίνει και σε χρειάζεται δίπλα του, με υπομονή και κατανόηση.
Διαβάστε Επίσης
