Ένα περιστατικό που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, κατά το οποίο δημιουργήθηκε ένταση και προσωρινή διακοπή σε βάπτιση επειδή μια νονά έδωσε ένα κινητό τηλέφωνο σε ένα μωράκι που έκλαιγε ασταμάτητα για να το ηρεμήσει, στάθηκε η αφορμή για να πάρει θέση ο παπά-Χαράλαμπος Κοπανάκης. Ο Κρητικός ιερέας, με ειλικρίνεια και βαθιά κατανόηση για τη σύγχρονη πραγματικότητα, αποφάσισε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
Βασιζόμενος στην πολυετή του εμπειρία στις εκκλησίες, ο πατέρας Χαράλαμπος έγραψε σε ανάρτησή του στο Facebook για τις βρεφικές βαφτίσεις και θύμισε σε όλους το αυτονόητο: ότι ένα βρέφος συμπεριφέρεται πάντα ως βρέφος. Αντί να κατηγορήσει τους γονείς ή τη νονά που προσπάθησαν με κάθε τρόπο να καθησυχάσουν το αναστατωμένο παιδί, ο ιερέας κάλεσε τους συναδέλφους του να αναλάβουν τις ευθύνες των επιλογών τους και να σταματήσουν να παραξενεύονται με τις φυσιολογικές αντιδράσεις των μικρών παιδιών.
"Διάβασα σε διάφορα site, ότι πρόσφατα δημιουργήθηκε ένταση κατά τη διάρκεια βάπτισης δύο παιδιών, επειδή το ένα έκλαιγε και η νονά του τού έδωσε ένα κινητό τηλέφωνο, προκειμένου να ηρεμήσει.
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο ιερέας αντέδρασε σε αυτή την κίνηση και η βάπτιση διακόπηκε για λίγη ώρα.
Χωρίς να γνωρίζω αν τα γεγονότα εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι και βασιζόμενος μόνο στην πολυετή εμπειρία μου, έχω να πω τα εξής:
Δεν είναι καθόλου σπάνιο, εφόσον οι βαπτίσεις παιδιών σε βρεφική και νηπιακή ηλικία είναι ο κανόνας, κάποια από αυτά να είναι αναστατωμένα και πολλές φορές να κλαίνε ασταμάτητα.
Δεδομένου ότι η ηλικία τους δεν επιτρέπει να κατανοήσουν λεκτικές εξηγήσεις, πως αυτό που συμβαίνει δεν είναι απειλητικό για τα ίδια, η πρακτική τού να δίνονται διάφορα αντικείμενα στα παιδιά ώστε να αποσπαστεί η προσοχή τους και να ηρεμήσουν είναι πάγια και διαχρονική.
Πιπίλες, κορδόνια, κλειδιά, κουτιά συσκευασίας, μπιμπερό, κεράκια και κάθε λογής αντικείμενα, έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί από γονείς και νονούς με αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
Όσοι έχουμε τελέσει πολλές βαπτίσεις, τα έχουμε δει όλα αυτά αμέτρητες φορές.
Είναι δύσκολο ως ενήλικες να παρακολουθούμε ένα βρέφος ή ένα νήπιο να κλαίει επί σαράντα ή σαράντα πέντε λεπτά, χωρίς να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι για να το καθησυχάσουμε. Από τον χώρο της τελετής συνήθως δεν είναι δυνατόν να απομακρυνθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, οπότε αυτό που απομένει είναι να βρεθεί ένας τρόπος να απασχοληθεί και να ηρεμήσει.
Εδώ κατά τη γνώμη μου βρίσκεται και η ουσία του ζητήματος.
Το θέμα έχει δύο όψεις.
Η πρώτη αφορά τους γονείς, οι οποίοι συχνά υπό την πίεση της παράδοσης και της κοινωνικής συνήθειας, επιλέγουν να βαπτίσουν τα παιδιά τους σε ηλικίες κατά τις οποίες είναι σχεδόν αδύνατον να συνεργαστούν με όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Η δεύτερη αφορά εμάς τους κληρικούς, οι οποίοι πολλές φορές αποφεύγουμε να πούμε τα αυτονόητα. Ότι δηλαδή η βάπτιση σε τόσο μικρές ηλικίες εμπεριέχει εκ των πραγμάτων το ενδεχόμενο αναστάτωσης του παιδιού και ότι αυτή η αναστάτωση θα έχει συνέπειες στην ομαλή διεξαγωγή της τελετής.
Δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε τη βρεφική και νηπιακή βάπτιση ως δεδομένη επιλογή και ταυτόχρονα να εκπλησσόμαστε όταν ένα βρέφος ή ένα νήπιο συμπεριφέρεται ακριβώς όπως υπαγορεύει η ηλικία του.
Δεν θα επεκταθώ εδώ στο ζήτημα της συναίνεσης του παιδιού, διότι αυτό αποτελεί ένα εντελώς ξεχωριστό κεφάλαιο συζήτησης.
Αναφέρομαι αποκλειστικά στη λειτουργική και πρακτική διάσταση του θέματος.
Όταν επιλέγουμε ως Εκκλησία να τελούμε βαπτίσεις σε ηλικίες όπου τα παιδιά δεν μπορούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει, δεν είναι συνεπές να μεταθέτουμε την ευθύνη στους γονείς ή στους νονούς όταν εκείνοι προσπαθούν, με τον τρόπο που γνωρίζουν, να τα ηρεμήσουν και να τα καθησυχάσουν.
Αν δεχόμαστε τη βρεφική βάπτιση, οφείλουμε να δεχόμαστε και τις δυσκολίες που αυτή συνεπάγεται.
Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να αποδίδουμε σε άλλους τις συνέπειες μιας πραγματικότητας που εμείς οι ίδιοι έχουμε επιλέξει να θεωρούμε φυσιολογική.
Κάποια στιγμή χρειάζεται να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους."
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
