Δεν είναι κάθε γονεϊκό λάθος απαραίτητα μια πληγή για τα παιδιά. Αυτή η γενιά, όμως, τείνει να τα αναγάγει όλα σε "τραύμα". Τα social media, οι διαδικτυακοί life coaches και short videos με συμβουλές που δεν βασίζονται σε επιστημονικές αλήθειες, επηρεάζουν κάποιες φορές αρνητικά και δεν δίνουν και λύσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά δεν έχουν δικαίωμα να νιώθουν όπως θέλουν, αλλά εξακολουθούν να χρειάζονται σωστή καθοδήγηση. Να διακρίνουν ανάμεσα στο λάθος και το πραγματικό τραύμα. Γιατί αν βαφτίζουν όλες τις δυσκολίες, τις προκλήσεις ή τα λάθη ως "τοξικά" ή "τραύματα", όχι μόνο επηρεαζόνται αλλά "κολλάνε" στα λάθη των άλλων και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν σωστά το αρνητικό βίωμα ή το συναισθημα.
Διαβάστε Επίσης
Ο εκπαιδευτικός, Μάριος Μάζαρης, δημοσίευσε στο Instagram την προσωπική του άποψη για αυτό το φαινόμενο, εξηγώντας πώς τα παιδιά "παγώνουν" την εξέλιξή τους, χρησιμοποιώντας λέξεις που κάποτε χρησιμοποιούνταν για να περιγράψουν πραγματικό πόνο:
"Κάποιες παιδικές εμπειρίες είναι πραγματικά τραυματικές και χρειάζονται απόσταση", γράφει ο κ. Μαζάρης. "Αλλά οι περισσότεροι γονείς δεν είχαν εγχειρίδια, δεν είχαν "θεραπευτική γλώσσα", δεν ήξεραν, δεν είχαν τις αμέτρητες πηγές και ευκολίες που έχουν οι σημερινοί γονείς - και που πελαγώνουν ανάμεσα στο ποια να ακολουθήσουν. Αγαπούσαν όσο μπορούσαν, κουβαλώντας τις δικές τους πληγές. Οι περισσότεροι πόνοι δεν γεννήθηκαν από κακία. Γεννήθηκαν από ατέλεια", εξηγεί. Οι γονείς παλαιότερων γενιών κυρίως βασίζονταν στο ένστικτό τους και σε βιώματα από την δική τους παιδική ηλικία στην οποία μπορεί και οι ίδιοι να είχαν υποστεί κάποια λανθασμένη συμπεριφορά. Δεν είχαν πάντα καθοδήγηση, ούτε ειδικούς στο πλευρό τους.
Ο εκπαιδευτικός τονίζει ότι οι περισσότερες κακές γονικές στιγμές δεν γεννήθηκαν από κακία, αλλά από ατέλεια. Αν θέλουμε να διορθώσουμε τα λάθη του παρελθόντος, πρέπει ως γονείς να είμαστε ανοιχτοί στην κριτική από το παιδί μας και να του μάθουμε πώς να την εκφράζει σωστά. "Να μάθουν την βαρύτητα της φράσης 'με πόνεσε' άλλα δεν θα το αφήσω να με ελέγχει”.
"Οι ψυχολόγοι το λένε "υπερ-παθολογικοποίηση". Όταν βαφτίζουμε κάθε σύγκρουση "τοξική", κάθε αμηχανία "τραύμα", μένουμε κολλημένοι στο χθες. Γιατί ανακουφιζόμαστε με το να κατηγορούμε, αλλά δεν πηγαίνουμε παρακάτω. Η μόνιμη επίρριψη ευθύνης μειώνει την ανθεκτικότητα και αποδυναμώνει τις σχέσεις. Όταν περιμένουμε πρώτα να "διορθωθούν" οι άλλοι, παγώνουμε εμείς. Η αληθινή ωρίμανση όμως κρατά δύο αλήθειες μαζί: και πόνεσες και οι γονείς σου ήταν ατελείς άνθρωποι. Έκαναν ό,τι ήξεραν τη δεδομένη στιγμή", λέει.
Ποια είναι η λύση; Όπως λέει ο κος Μάζαρης "το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου — και στα παιδιά σου — είναι να γίνεις ο ενήλικας που εκείνοι δεν μπόρεσαν πάντα να είναι".
Να δημιουργήσουμε γερές βάσεις για συζήτηση κι ένα ασφαλές περιβάλλον για να εκφράζουν τα παιδιά τα συναισθήματά τους. Να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να συγχωρέσουμε πράγματα και συμπεριφορές του παρελθόντος και να προχωρήσουμε. Να "σπάσουμε" τον κύκλο και να γίνουμε επιτέλους οι ενήλικες που οι γονείς μας δεν κατάφεραν ποτέ να γίνουν.
Διαβάστε Επίσης
