Όσοι μεγάλωσαν τις δεκαετίες του 1960 ή του 1970, οι παπούδες των παιδιών μας σήμερα δηλαδή, θυμούνται να επιστρέφουν μόνοι τους από το σχολείο, να βρίσκουν άδεια την κουζίνα και να μένουν μόνοι ατελείωτες ώρες. Σήμερα, οι ψυχολόγοι έρχονται να υποστηρίξουν κάτι που ίσως δεν είχες σκεφτεί ποτέ: εκείνα τα ήσυχα, μοναχικά απογεύματα έκαναν περισσότερα για την ψυχική ανθεκτικότητα των παιδιών από οποιοδήποτε βιβλίο γονεϊκότητας.
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, η φημισμένη ανθεκτικότητα όσων γεννήθηκαν σε εκείνες τις δεκαετίες δεν οφείλεται κυρίως στο πόσο αυστηροί ή καλοί ήταν οι γονείς τους, αλλά στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Οι γονείς δούλευαν αμέτρητες ώρες και τα παιδιά περνούσαν μεγάλες περιόδους μόνα τους στο σπίτι, μαθαίνοντας να λύνουν καθημερινά προβλήματα από μόνα τους. Αυτές οι μικρές, καθημερινές προκλήσεις έχτισαν πολύτιμα ψυχικά εργαλεία, όπως η ανοχή στην απογοήτευση, η αυτορρύθμιση και η προσαρμοστικότητα.
Η γενιά του κλειδιού
Στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού, τα παιδιά αυτά έγιναν χαρακτηρίζονται ως τα "τα παιδιά με το κλειδί στο λαιμό", σε μια εποχή που όλο και περισσότερες μητέρες εργάζονταν και η οργανωμένη φροντίδα μετά το σχολείο δεν ήταν διαθέσιμη.
Οι ψυχολόγοι συγκρίνουν συχνά αυτό το φαινόμενο με την έννοια της ανοσοποίηση στο στρες. Με λίγα λόγια, οι μέτριες, διαχειρίσιμες δόσεις άγχους και αυτονομίας βοηθούν τους ανθρώπους να αναπτύξουν μηχανισμούς αντιμετώπισης για τα μεγαλύτερα ζόρια της ενήλικης ζωής. Δεν υπήρχαν εφαρμογές παρακολούθησης στο κινητό ούτε κάποιος να οργανώνει κάθε λεπτό της ημέρας. Τα παιδιά έπρεπε να φτιάξουν ένα σνακ, να λύσουν έναν καυγά με τα αδέρφια τους ή να διαβάσουν μόνα τους.
Τι άλλαξε με τη σημερινή υπερ-γονεϊκότητα
Η σύγκριση με σύγχρονες έρευνες έρχεται να επιβεβαιώσει αυτή την εικόνα. Μελέτες σε φοιτητές δείχνουν ότι η υπερπροστατευτική και διαρκής ενασχόληση των γονέων με τη ζωή των παιδιών, όπως το helicopter parenting, συνδέεται συχνά με χαμηλότερα επίπεδα αυτονομίας, λιγότερη αίσθηση επάρκειας και αυξημένο άγχος στους νέους ενήλικες.
Διαβάστε Επίσης
Φυσικά, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι καμία εποχή δεν είναι τέλεια. Πολλά παιδιά εκείνης της εποχής βίωσαν επίσης πραγματική μοναξιά ή έλλειψη συναισθηματικής φροντίδας, και η υγιής ανθεκτικότητα προϋποθέτει πάντα τη στήριξη τουλάχιστον ενός ενήλικα που εμπιστεύεσαι.
Ωστόσο, η ουσία παραμένει: Το να μάθεις να είσαι μόνος σου, αποδείχθηκε τελικά πως ήταν και ένας τρόπος να μάθεις να επιβιώνεις.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
