Έχεις δει ποτέ το παιδί σου να κάθεται στον καναπέ και να "παίζει" ότι μιλάει στο τηλέφωνο ή ότι ψάχνει κάτι στο Internet; Τέτοιες στιγμές μου θυμίζουν τους φίλους μου στις αρχές των 90s να παίρνουμε τσίχλες σε σχήμα τσιγάρου για να μιμηθούμε τους γονείς μας που κάπνιζαν. Αν θεωρείς ότι είναι αθώο (όπως τότε), ίσως αλλάξεις γνώμη όταν το παιδί σου αρχίσει να πιστεύει ό,τι ακούει στα βιντεάκια που βλέπει, εκνευρίζεται όταν δεν ψάχνεις στο Google κάτι που ρώτησε ή δεν του δίνεις το κινητό σου για να παίξει ένα παιχνίδι. Τέτοιες στιγμές σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι ακριβώς τους διδάσκουμε και πώς φτάσαμε να αντικαταστήσουμε το παιχνίδι με ατελείωτο scrolling.
Σήμερα, όλο και περισσότεροι γονείς νιώθουμε την ανάγκη να επαναφέρουμε στη ζωή των παιδιών μας τις offline εμπειρίες: Βιβλία, κατασκευές, παιχνίδι στη γειτονιά, ακόμα και CD player αντί για οθόνες. Το ζητούμενο δεν είναι απλά η νοσταλγία για τα δικά μας παιδικά χρόνια στα '90s, αλλά η επιτακτική ανάγκη να ξαναβρούν τα παιδιά τον ενθουσιασμό, την ελευθερία και τη δημιουργική βαρεμάρα που εξανεμίζονται καθημερινά από τον ψηφιακό κόσμο.
Η αξία του ελεύθερου παιχνιδιού και η διαχείριση του ρίσκου
Η Δρ. Μαριάνα Μπρουσόνι, καθηγήτρια παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, επισημαίνει σε δημοσίευμα στο The Globe and Mail ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα είναι πως οι ενήλικες μπαίνουν διαρκώς εμπόδιο στη φυσική εξέλιξη των παιδιών. Σύμφωνα με την ίδια, τα παιδιά έχουν ανάγκη το "παιχνίδι με ρίσκο" – δραστηριότητες με ενθουσιασμό και αβεβαιότητα, όπως το να σκαρφαλώνουν πιο ψηλά, να τρέχουν πιο γρήγορα με το ποδήλατο ή να εξερευνούν τη γειτονιά.
"Οι γονείς σήμερα μπαίνουν διαρκώς εμπόδιο στη φυσική εξέλιξη των παιδιών"
Σκοπός δεν είναι να εκτεθεί το παιδί σε κίνδυνο, αλλά να δοκιμάσει τα όριά του και να μάθει να διαχειρίζεται απρόβλεπτες καταστάσεις στον πραγματικό κόσμο. Όταν κάτι δεν πάει καλά, το παιδί καταλαβαίνει ότι μπορεί να πέσει, να σηκωθεί και να συνεχίσει. Έτσι χτίζεται η αυτοπεποίθηση, η ανθεκτικότητα και η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων, χωρίς την παρουσία μιας οθόνης.
Διαβάστε Επίσης
Δημιουργική βαρεμάρα και ουσιαστικά χόμπι
Από την πλευρά της, η παιδίατρος ανάπτυξης Δρ. Στέισι Μπελανζέρ τονίζει στο ίδιο δημοσίευμα ότι η συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στις ώρες που περνά ένα παιδί μπροστά σε μια οθόνη, αλλά στις εμπειρίες που χάνει εξαιτίας της. Τα παιδιά συχνά επιλέγουν τις οθόνες επειδή φαίνονται πιο συναρπαστικές από τις εναλλακτικές. Γι' αυτό, οι γονείς χρειάζεται να κάνουν τις offline δραστηριότητες – όπως το διάβασμα, τη μαγειρική ή το παιχνίδι έξω – πιο ελκυστικές.
Όταν η βαρεμάρα εμφανίζεται, δεν χρειάζεται να τρέχουμε να προσφέρουμε έτοιμη ψυχαγωγία. Η βαρεμάρα είναι το κατώφλι για να ενεργοποιηθεί ο εγκέφαλος και να βρει μόνος του δημιουργικές λύσεις.
Τα ανεξάρτητα παιδιά εξελίσσονται σε υπεύθυνους ενηλίκους, ενώ η ουσιαστική επαφή με τον πραγματικό κόσμο χαρίζει στα παιδιά αυτό που πραγματικά χρειάζονται: αυθεντική χαρά.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
