Είναι η κλασική ιστορία που ακούει κάθε μαμά στις συγκεντρώσεις γονέων ή στις επισκέψεις στη γιαγιά: "Τι ήσυχο παιδί! Τι ευγενικό! Μα πώς τα καταφέρνετε;". Κι εσύ χαμογελάς αμήχανα, ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού σου προβάλλεται η ταινία της προηγούμενης νύχτας, όπου το ίδιο παιδί ούρλιαζε για δέκα λεπτά επειδή η μπανάνα κόπηκε σε ροδέλες αντί για μισοφέγγαρα.
Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στη δημόσια και την ιδιωτική συμπεριφορά μπορεί να σε κάνει να νιώθεις αποτυχημένη ή ότι το παιδί σου σε "δουλεύει". Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο γλυκιά.
Το παιδί σου ξεσπάει σε εσένα επειδή είσαι το ασφαλές του λιμάνι. Στον έξω κόσμο —στο σχολείο, στις δραστηριότητες, στο σπίτι των φίλων— το παιδί καταβάλλει τεράστια προσπάθεια. Πρέπει να ακολουθήσει κανόνες, να μοιραστεί παιχνίδια, να ελέγξει τις παρορμήσεις του και να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Αυτό ονομάζεται "συναισθηματική αυτορρύθμιση" και για έναν αναπτυσσόμενο εγκέφαλο είναι εξαντλητικό.
Όταν το παιδί περνάει το κατώφλι του σπιτιού, είναι σαν να βγάζει ένα στενό παπούτσι μετά από μια ολόκληρη μέρα περπατήματος. Χαλαρώνει. Ξέρει ότι στο σπίτι, μαζί σου, δεν χρειάζεται να είναι τέλειο. Ξέρει ότι ακόμα κι αν δείξει τον χειρότερο εαυτό του, ακόμα κι αν εκτονώσει όλη την κούραση και τον θυμό της ημέρας, η αγάπη σου είναι αδιαπραγμάτευτη. Είσαι ο "συναισθηματικός κάδος ανακύκλωσης" των συναισθημάτων του.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα έρθεις αντιμέτωπη με μια αναίτια έκρηξη μετά από μια μέρα που το παιδί ήταν "υπόδειγμα" έξω, μην το πάρεις προσωπικά. Πάρε μια βαθιά ανάσα και σκέψου: "Το παιδί μου με εμπιστεύεται τόσο πολύ που τολμά να καταρρεύσει μπροστά μου". Αυτή η κατάρρευση μετά το σχολείο και τις δραστηριότητες είναι το δώρο της ασφάλειας που του έχεις χαρίσει.
