Ανάβεις τη ηλεκτρική σκούπα ή την ένταση της τηλεόρασης. Ανοίγεις το μπλέντερ ή ακούγεται φασαρία από τον δρόμο. Αμέσως, το παιδί σου βάζει τα χέρια του σφιχτά πάνω στα αυτιά του, κλείνει τα μάτια και δείχνει να υποφέρει.
Η πρώτη σου αντίδραση μπορεί να είναι απορία ή εκνευρισμός. Όμως, η κίνηση αυτή σπάνια είναι θέατρο.
Δεν είναι θέμα ακοής, είναι θέμα επεξεργασίας
Όταν ένα παιδί βάζει τα χέρια στα αυτιά του χωρίς να έχει κάποια μόλυνση (όπως ωτίτιδα), αντιδρά σε αυτό που η επιστήμη ονομάζει ακουστική υπεραντιδραστικότητα ή υπερακουσία. Σύμφωνα με το βρετανικό NHS, o εγκέφαλος των παιδιών δεν έχει αναπτύξει ακόμα πλήρως τους μηχανισμούς που "απομονώνουν" τους θορύβους του υποβάθρου. Ένας ήχος που για εσένα είναι απλά ενοχλητικός (π.χ. το μίξερ, ένα μπαλόνι που σκάει, ή μια έντονη συζήτηση), για το δικό του νευρικό σύστημα καταγράφεται ως απειλή ή ακόμα και ως σωματικός πόνος.
Η συναισθηματική κάλυψη της ακοής
Υπάρχει όμως κι ένας άλλος, πολύ σημαντικός λόγος: η συναισθηματική προστασία. Όταν η ατμόσφαιρα στο σπίτι φορτίζεται -όταν υπάρχει τσακωμός, ένταση ή φωνές- το παιδί νιώθει συναισθηματικό κατακλυσμό. Το να βάλει τα χέρια στα αυτιά του είναι ο πιο άμεσος, φυσικός τρόπος που διαθέτει για να δημιουργήσει μια "ασπίδα" ανάμεσα σε αυτό και την ένταση. Είναι σαν να λέει: "Ο κόσμος γύρω μου έγινε πολύ δυνατός και χρειάζομαι ασφάλεια".
Πώς να το βοηθήσεις
Μην το μαλώνεις: Μην πεις ποτέ "Μην κάνεις έτσι, δεν φωνάζω!". Για εκείνο, ο ήχος ήταν όντως επίπονος.
Προειδοποίησε για δυνατούς θορύβους: Πριν ανάψεις την ηλεκτρική σκούπα ή το μπλέντερ, πες του: "Θα κάνω λίγο θόρυβο τώρα για 2 λεπτά". Η προετοιμασία μειώνει το στρες.
Χαμήλωσε τους τόνους: Αν το κάνει την ώρα που του μιλάς έντονα, πάρε μια ανάσα, κατέβα στο ύψος των ματιών του και μίλα χαμηλόφωνα.
Δημιούργησε μια ήσυχη γωνιά: Άφησέ το να αποσυρθεί σε ένα ήρεμο μέρος αν νιώθει ότι ο χώρος έχει φασαρία.
Σεβόμενοι τα αισθητηριακά όρια του παιδιού, το βοηθάμε να νιώθει ασφάλεια και να μάθει σταδιακά να ρυθμίζει τις αντιδράσεις του.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
